فریاد پر خشم و خروش گلرخ ایرایی را در زندان قرچک ورامین، در قاب نوشته ای زیبا خواندم و شاملوی بزرگ را به یاد آوردم و آن سروده ی به یاد ماندنی با اندک مایه ای از دل تنگی و ناامیدی « … دختران نباید خاموش بمانند، هنگامی که مردان، خسته و نومید، پیر می شوند».
دردا ! شاملو نیست تا ببیند دختران خاموش نمانده اند. حتا با دست و دهان بسته در شهربندان فاجعه، با نگاهی «بی هراس» در چشم «حاکمان پرهراس» دیروز و امروز، پتک واژه های گران سنگ را بر جمجمه پوک دژخیمان می کوبند.
نوشته ی این دختر یادداشتی ساده و از سر درد نیست؛ که فریادی دادخواهانه است. کیفرخواستی از زبان تاریخ است به پیش گاه عدالت.
آن جا، در یکی از سلول های تاریک که اکنون قناری خوش خوان زحمت کشان، چکامه سربلندی را آوازی کرده است؛ با نگاهی به گذشته تا خاموشان، بی خبران و خفته گان را به یاد آورد که در یک صد سال گذشته و پبش از آن بر ما چه بی دادها که نرفته است.
سلسله ای پیوسته و درازدامن از دژخیمان، از سرپاس مختاری تا تیموربختیار، نصیری، حسینی، عضدی، ثابتی، لاجوردی، خلخالی و امتداد آن تا به امروز، به گناه بر زبان آوردن یک جمله، تنها یک جمله ساده که: دست رنج زحمت کشان از آن شما نیست؛ ترکه ی بی داد و جنایت را بر ما گشوده اند. آری درست در یکی از همان سلول ها، مردی از تبار سرافرازان، با سیمایی آرام و درونی بی قرار، بر روی دیوارهای تاریک سلول سروده بود:
«این جا میان مسلخ اندیشه و امید، روی فلات نفت و خون و باروت… در بندبند قزلقلعه و اوین و حصار، ما این بام کوچک گرداب… زندانیان خسته ی این ملک نیستیم؛ زندانیان خسته این ملک دیگرند؛ انبوه سرخ رنج بران، زندانیان خسته ی زندان کشورند.»
…گفتم تاریک، چنان تاریک که نگارنده، مهمان بعدی همان سلول، به سختی می توانستم سروده را بخوانم. در پشت درهای بسته اما، تازیانه ها در پیچ وتاب بودند و صدای به هم «خوردن دندان ها» و زوزه جلاد حسینی که بر سر محکومی فریاد می کشید…
سعید سلطان پور زنده است. زیرا گلرخ، شریفه، وریشه زنده اند. درست همان گونه که شاه زاده ی بدفرجام و یاران و هواخواهان راست گرا و چپ های بریده، چکمه لیسان نتان یاهو و ترامپ مرده اند. پیش از آن که مرگشان فرا رسیده باشد.
۴ شهربور۱۴۰۴ – ع روستایی
یک پاسخ
زنده باشید ع. روستایی گرامی!