طغیانِ دختر دریا – سیدعلی صالحی

تا امروز نتوانستید

مرا به تبعیدِ بی‌واژه برانید.

من خود به اراده‌ی خود

از زادگاهِ گرسنگان گریخته‌ام.

و

تا همین امروز

که تنفسِ مُستمرِ آدمی

از آن سویِ مرگ می‌آید،

من دیوانه‌وار زندگی کرده‌ام.

.

من زنده‌ام هنوز،

بی‌هوده مرا

خلوت نشینِ خانه نخوانید.

من شورشِ مطلق‌ام

در عشقبازیِ نرگس و آزادیِ تمام.

.

مگر او چه کرده است

که کلماتِ غمگین‌اش را

تنها در مزامیرِ مردگان می‌خوانید؟

.

شما 

شاعران را

حتی

از شلیک به شبِ شرور

خلعِ خواب کرده‌اید.

.

اما آن‌ها سرانجام

کلماتِ هزار پَرده‌ی خود را

پس خواهند گرفت؛

این خطِ جبرئیل وُ

این هم

نشانِ رسولانِ رویانویس!