مجله چپگرای قدیمی «کُنکرت» که از سال ۱۹۵۷ در هامبورگ منتشر میشود، اعلام کرده است چاپ نسخه کاغذی خود را متوقف میکند. آخرین شماره چاپی این ماهنامه در دسامبر ۲۰۲۵ منتشر خواهد شد و از ژانویه ۲۰۲۶ «کُنکرت» تنها بهصورت دیجیتال در دسترس خواهد بود. این تصمیم برای بسیاری از خوانندگان و نویسندگان آزاد مجله غیرمنتظره بوده است.
برخلاف روزنامه «تاتس» که طی ماههای اخیر بهتدریج انتشار چاپی خود را محدود کرده بود، کارکنان آزاد «کُنکرت» تازه چند روز پیش از این تصمیم مطلع شدهاند. یکی از نویسندگان باسابقه که سالها درباره روسیه برای این ماهنامه مطلب نوشته، توقف چاپ را «فاجعه» توصیف کرده و گفته است مشخص نیست چند درصد از خوانندگان قدیمی به نسخه دیجیتال منتقل شوند. برخی مشترکان نیز گفتهاند با این تصمیم، رابطه چند دهسالهشان با مجله پایان مییابد.
این نشریه در دهه ۱۹۶۰ نقش برجستهای در فضای سیاسی آلمان غربی و جنبش دانشجویی ایفا کرد. «کُنکرت» به تریبونی برای نسل جدید روشنفکران چپ بدل شد که با انتقاد از ساختارهای قدرت، جنگ ویتنام و سیاست خارجی آلمان، به رادیکالسازی بخشی از جوانان دانشگاهی کمک کرد. از این رو، مجله تنها یک رسانه سیاسی نبود، بلکه بخشی از تاریخ شکلگیری «چپ نو» در اروپا به شمار میرود.
اما «کُنکرت» نخستین بحران بزرگ خود را در اوایل دهه ۱۹۷۰ تجربه کرد؛ از جمله پس از جدایی اولریکه ماینهوف از تحریریه در سال ۱۹۶۹. یک سال بعد، ماینهوف با مشارکت در عملیات آزادی آندریاس بادر از زندان به یکی از چهرههای اصلی گروه مسلح «ارتش سرخ» (RAF) تبدیل شد و این جدایی، تأثیر عمیقی بر سرنوشت مجله گذاشت. «کُنکرت» در نوامبر ۱۹۷۳ تعطیل شد و یک سال بعد تحت مدیریت هرمان ل. گرملیتزا دوباره منتشر گردید. او تا زمان مرگش در سال ۲۰۱۹ مسیر سیاسی و روزنامهنگاری مجله را تعیین میکرد و آن را به یکی از مهمترین صداهای چپ رادیکال در آلمان بدل ساخت.
در دهههای نخست، «کُنکرت» به جناح چپ حزب سوسیالدموکرات نزدیک بود، اما از پاییز ۱۹۸۹ و پس از فروپاشی دیوار برلین به رسانه مرکزی گرایش موسوم به «چپ آنتیدویچ» تبدیل شد؛ جریانی که در برابر ملیگرایی آلمانی و هرگونه یهودستیزی موضعگیری صریح دارد. این رویکرد در دورههای مختلف با انتقاد جریانهای دیگر چپ همراه بوده و حتی منجر به لغو تعداد قابل توجهی از اشتراکها شده است.
کارکنان نشر گفتهاند در ماههای اخیر فشار اقتصادی افزایش یافته و هزینههای چاپ، توزیع و پست سر به فلک گذاشته است. به گفته یکی از کارکنان، طی روزهای گذشته تماسهای زیادی از سوی مشترکان قدیمی با دفتر مجله گرفته شده که ناباوری خود را نسبت به توقف انتشار چاپی ابراز کردهاند. اکنون مسئولان نشریه تلاش میکنند آنها را به حفظ اشتراک و ادامه خواندن نسخه دیجیتال متقاعد کنند؛ چرا که پایداری درآمدهای اشتراک برای تداوم فعالیت تحریریه و پرداخت حقوق کارکنان حیاتی است.
