کشتار وحشیانه هزاران نفر از مردم معترض در ایران توسط ماشین آدمکشی جمهوری اسلامی مرزهای توحش و جنایت رژیم را هم شکسته است. قتل عام بیرحمانه مردم معترض، زن و مرد، پیر و جوان و کودک، بر متن قطع ارتباط کامل یک جامعه ۹۰ میلیونی با هم و با جهان، تلاش رژیم اسلامی برای بقاء بود. رژیمی که زیر فشار خیزشهای آزادیخواهانه مردم نفسی برایش باقی نمانده بود، به بهانه موشدوانی اسرائیل و پادوی آن رضا پهلوی، خیابانهای شهرهای ایران را به قتلگاه و حمام خون تبدیل کرد.
انتشار صحنه های دلخراش این جنایت و کشتار، تل اجساد جوانانی که برای رفاه و آزادی و برای یک زندگی انسانی به خیابانها آمدند، با هدف دامن زدن به فضای ارعاب و هراس از ظرفیت جنایتکارانه ماشین آدمکشی رژیم و به استیصال کشاندن مردمی است که قدرت خود در عقب راندن حاکمیت را تجربه کرده اند. هدف نشان دادن زنده بود ״خدای دهه شصت״ و ظرفیت جنایتکارانه آن به نسل جوان و مردم آزادیخواه است.
پس از این کشتار صحنه و فضای سیاسی ایران برای همیشه تغییر کرده است. جامعه ای که هنوز سوگوارعزیزان از دست رفته خود است، خشمگین به دنبال راهی برای خلاصی از این بختک اسلامی، به دنبال راهی برای تن ندادن به تلاش کل ارتجاع، از جمهوری اسلامی تا دولت امریکا و پادوهای آنان، برای تحمیل استیصال به خود است.
اگر جمهوری اسلامی روی جنایت و توحش خود برای تحمیل فضای رعب و وحشت سرمایه گذاری میکند، دولت امریکا- اسرائیل و پادوهای آنها، مانند رضا پهلوی و هوادران حمله نظامی، این جنایت را دستمایه تحمیل استیصال و بی قدرتی و نیاز به دخالت و حمله نظامی امریکا، تبدیل تباهی مطلق به ״آزادی و رهایی از جهنم اسلامی״ و به خون کشیدن جامعه از طریق دیگری هستند.
مردم از این شوک بیرون می آیند، سوگواری عزیزانشان را پشت سر میگذارند، به سلاخی شدنشان در جدال برای آزادی و رفاه توسط جنایتکاران حاکم نگاه میکنند و غم و سوگ را به خشمی علیه قاتلین و جانیان حاکم تبدیل میکنند.
مردم دوباره سیر وقایع را نگاه میکنند و به کسانی که وعده ״نبرد آخر״ به کمک ترامپ و نتانیاهو را میدادند و مردم، از سالمند تا کودک، را روانه خیابانها و میدان جنگ کردند و سپس به امید استیصال مردم نعره ״حمله نظامی تنها راه رهایی״ را سر دادند، بعنوان جنایتکارانی همردیف جمهوری اسلامی نگاه خواهند کرد.
مردم از ایندوره سیاه عبور خواهند کرد، شوک و سوگواری را پشت سرخواهند گذاشت و در مقابل سرکوب و استیصال و عربده کشی های رژیم دوباره قد علم خواهند کرد. طبقه کارگر و مردم تشنه آزادی به رعب و وحشت، به تباهی و استیصال تن نخواهند داد. جنبش آزادیخواهانه مردم در ایران اینبار خودآگاه تر سربلند خواهد کرد و آن زمان نه فقط جمهوری اسلامی و ״خدای دهه شصت״ آن را برای همیشه از صحنه تاریخ پاک خواهد کرد، که دست تمام آتش بیاران معرکه جنگ، بازیگران به تباهی کشیدن جامعه را از زندگی خود کوتاه خواهند کرد.
ایندوره بیش از هر زمانی حرکت هوشمندانه و آگاهانه سازمانهای مستقل کارگری و مدنی، هوشیاری شخصیتها و رهبران کارگری و اجتماعی برای مقابله با هر سناریوی ارتجاعی، از حمله نظامی تا تمکین به جمهوری اسلامی، برای شکل دادن و سازمان دادن صفی قدرتمند، توده ای رادیکال علیه این موج وحشت و استیصال، با پرچم حکومت شورایی ضروری است.
حزب حکمتیست (خط رسمی) بعنوان بخشی از این تلاش همه نیروها، شخصیتها، سازمانهای کارگری و مدنی در داخل و خارج از ایران را به تلاشی مشترک علیه سناریوهای ارتجاعی و ویرانگر برای آینده مردم در ایران دعوت میکند.
حزب حکمتیست (خط رسمی)
۷ بهمن ۱۴۰۴ – ۲۷ ژانویه ۲۰۲۶
