میهن ما شرایط بغایت دشوارى را سپرى مى کند. ایالات متحده تلاش موفقى را در همراه کردن تروئیکاى اروپایى در فعال کردن ساز و کار رفع اختلافات موافقتنامه برجام (مکانیسم ماشه) داشته و رژیم فاشیستى إسرائیل را در حالت فعال براى تعرض مجدد به ایران را هم در کنار و گوش به فرمانش دارد. از سوى دیگر رژیم ولایى با وجود اختلاف در جناح هاى مختلف در واکنش به وضعیت به نظر مى رسد جناح دارنده قدرت اصلى و تصمیم گیر که رهبر و بیت او و نیز سپاه پاسداران را در کنار بهره مندان از تحریم و رانت که متقابلا در تامین مالى حداقلى براى فعال نگه داشتن ماشین جنگى این جناح عمل میکند براى جنگى دوباره آماده میشود. چرا که اگر جز این بود تمام موقعیت ها براى مذاکره و دستیابى به توافقى سیاسى، دست کم از جنگ ۱۲ روزه ، از دست نمیداد. بویژه که رژیم ولایى که پس از عملیات طوفان الإقصاء حماس در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ (۱۵ مهر ۱۴۰۲) بسیارى از کارت هاى خود را یا از دست داد یا تضعیف و یا غیر فعال شدند . از حزب الله لبنان تا حماس و جهاد اسلامى در غزه که بسیار تضعیف شدند و تنها بدنبال حفظ خود شدند . تقریبا انصارالله (حوثى ها) را در شرایط کنونى میتوان در این ردیف دانست. خط مقدم و اساسى سوریه از دوست به دشمن تبدیل شد و گروه هاى متعدد مقاومتى در چارچوب حشدالشعبى با اعمال فشار دولت عراق در حالت بى عملى محض قرار دارند .
مشکلات اقتصادى و اجتماعى هم میتوان گفت که در هیچ برهه اى از انقلاب ۵۷ به بعد در این سطح مصیبت وار نبوده و بالتبع شدت خشم و نارضایتى توده ها نیز بى سابقه است .
رژیم ولایى که در حال حاضر بازدارندگى هسته اى خود را از دست رفته میبیند گمان میکند با این دست خالى در هر مذاکره اى باید تنها کارت باقیمانده یعنى برنامه موشکى خود را (که بطور نسبى و حداقلى و نه در سطح شعارها و گزافه گویى هاى اغراق آمیز داده شده) که خوب عمل کرد در کنار صحه گذاشتن به خواست ایالات متحده و غرب جمعى در تبدیل موفقیت هاى میدانى آنها در موضوع هاى هسته اى و نیابتى به توافق بپذیرد.
از سوى دیگر میداند که در پى چنین معامله اى اندک هواداران ایدئولوژیک را هم (که هم اکنون و در حال حاضر هم مسئله دار شده اند) از دست میدهد و این در حالى است که اکثریت مردم ناراضى همچنان در موقعیت معترض باقى میمانند و چه بسا عقب نشینى رژیم به آنها انگیزه سازمان دهى و اعتراضى بیشتر هم بدهد.
در مجموع محاسبه رژیم ولایى اینگونه است که هرگونه عقب نشینى عمر رژیم اش را کوتاه تر میکند ضمن اینکه با خودمحورى رهبر جمهورى اسلامى که در کهولت و بیمارى بسر مى برد همخوانى دارد و ارضاء حس تاریخى شدن در پایمردى ضد غرب را هم بیادگار مى گذارد.
باید باور داشته باشیم که رهبران رژیم ولایى (که حس عدم تعلق ملى خود را در زمانه اى که نیاز به خدعه به اصطلاح اى ایران خوانى نداشتند بارها از سر صدق بیان کرده بودند) کمترین تعلق خاطرى به میهن و مرز و بوم ملى ما نداشته و ندارند. اینان به مثابه آسیا کاراکتر ایوان تورگنیف هستند که گفت: “من به مثابه سواره اى هستم که از اینجا گذشته ام حال چه باک که رد سم اسب مرا از خاکستر پر کنند یا از الماس”.
صاحب این قلم از اینکه با توصیف هاى بالا رژیم ولایى به دلخواه حاضر به تن دادن به همه پرسى در زمینه “غنى سازى: آرى یا خیر” بدهد ندارد. همانگونه که علیرغم درخواست شخصیت ها و جریان هاى ملى و مترقى که هرازگاه خواهان همه پرسى در خصوص “جمهورى اسلامى: آرى یا خیر ” ندارد چرا که براى رژیم ولایى چون خودانتحارى خواهد بود. ولى در مورد غنى سازى اندکى تفاوت است زیرا این همه پرسى مستقیما و در وهله اول مرتبط با هست یا نیست رژیم نیست و دوم اینکه موضوع خود ساخته غنى سازى محورى ترین بن بست رژیم ولایى است که شاید و فقط شاید رژیم و بویژه خامنه اى آن را ابراز همراهى با خواست مردم بفروشند و عقب نشینى خود را پنهان کنند (و پنهان کند).
و اما مهمترین دلیل اینکه مردم رزمجوى ایران که مى دانند که این خاک تاریخى و دیرپا آمده گان و رفتگان پر شمارى داشته، آنچه مهم است ماندگارى و یکپارچگى سرزمینى است. چرا که تجربه تاریخى نشان داده مرزهاى جابجا شده ما دوام دار و دائمى بوده ولى رژیم ها (که شوربختانه تاکنون غالب آنها غیر مردمى ، متحجر و مستبد بوده اند) آمده و رفته اند . هر چند که این بار زحمتکشان و رنجدیدگان عزم راسخ دارند که به جز درخت حاکمیتى ملى و دمکراتیک را غرس نکنند.
بر فرازیدن خواست “همه پرسى…” میتواند میهن را از ضربات مهلک سرزمینى و زیرساختى دشمنان امپریالیستى و رژیم مستبد و ارتجاعى ولایى را برهاند و در ادامه خلق پیروزمند با نیرویى دوچندان منویات ملى و دمکراتیک خود را پیش برد و در صورت نپذیرفتن رژیم آن را بعنوان یکى از خیانت هاى بغایت بزرگ و واضح پرچم ادامه مبارزه خود کند. چنین باد.
سپهر جمشیدى – ۳۱ شهریور ۱۴۰۴
