گزارش روزنامه «یونگهولت» از برگزاری سیویکمین کنفرانس بینالمللی رُزا لوکزامبورگ در برلین نشان میدهد این گردهمایی سالانهٔ چپ رادیکالِ آلمانیزبان، با وجود هشدارهای جدی درباره طوفان یخی و اختلال گسترده در حملونقل، توانسته رکورد تازهای در تعداد شرکتکنندگان حضوری، فروش بلیت و مخاطبان پخش زنده ثبت کند؛ اما همزمان برگزارکنندگان میگویند هزینههای رو به افزایش، این رویداد را به یک برنامه «زیانده» تبدیل کرده و بدون کمکهای داوطلبانه، ادامه آن در همین ابعاد در سالهای آینده ممکن نخواهد بود.
طبق این گزارش، یک روز پیش از برگزاری کنفرانس، هشدار رسمی درباره «بوران یخ» صادر شد؛ بهطوری که بخشهایی از حملونقل راه دور تعطیل شد، برخی بزرگراهها بسته شدند و تعدادی از فرودگاهها فعالیت خود را متوقف کردند. چنین وضعیتی، برای رویدادی که شرکتکنندگانش از داخل آلمان و نیز از کشورهای دیگر به برلین میآیند، میتوانست به معنای شکست برنامه باشد. با این حال، شدت بحران آبوهوایی در نهایت «کمتر از پیشبینیها» بود و بسیاری از شرکتکنندگان، با وجود مسیرهای طولانیتر و دشوارتر، خود را به برلین رساندند؛ هرچند گزارش میگوید برخی از مناطق، بهویژه شمال آلمان، عملاً امکان رسیدن به محل کنفرانس را از دست دادند.
با همه این موانع، برگزارکنندگان اعلام کردهاند کنفرانس ۱۰ ژانویه ۲۰۲۶ به رکوردی تازه دست یافت: بیش از ۳۷۰۰ نفر بهطور حضوری شرکت کردند و شمار تماشاگران پخش زنده در سه خروجی آلمانی، انگلیسی و اسپانیایی در مجموع به حدود ۲۹ هزار نفر رسید. در واقع، پخش زنده برای بسیاری از کسانی که سفرشان به دلیل اختلالات آبوهوایی ممکن نبود، به راه اصلی همراهی با برنامه تبدیل شد و به رشد چشمگیر مخاطبان کمک کرد.
یونگهولت در تحلیل فضای عمومی کنفرانس مینویسد این استقبال گسترده، در دلِ «روزگار نااطمینانی کامل» معنا پیدا میکند؛ دورانی که به روایت این رسانه، غرب چشمانداز آینده را در «جنگهای جدیدِ بازتوزیعی» میبیند و دولت آلمان چنان رفتار میکند که گویی از هر سو در محاصره دشمنان است. گزارش تأکید میکند یک ویژگی تازه و قابلتوجه در کنفرانس امسال، سهم بالاتر «مهمانان بسیار جوان» بوده؛ رکوردی که برگزارکنندگان آن را «بهویژه خوشحالکننده» توصیف کردهاند. دغدغههای نسل جوان نیز در بحثها بازتاب یافته است: جنگها و نسلکشیها، و همچنین بحث بازگشت یا تقویت سربازی و خدمت نظامی، محورهایی بوده که بارها در سالنها و گفتوگوها تکرار شده است.
در بخش «تظاهرات همبستگی بینالمللی» که یکی از محورهای ثابت این رویداد است، توجه اصلی به وضعیت مردم غزه و فلسطین و نیز به تحولات آمریکای لاتین معطوف بوده است. گزارش میگوید رخدادهای مربوط به ونزوئلا ـ از جمله حملهای که یونگهولت آن را «ناقض حقوق بینالملل» توصیف میکند و نیز انتقال اجباری نیکلاس مادورو و همسرش سیلیا فلورس ـ درست در آستانه کنفرانس اتفاق افتاده و همین مسئله باعث شده واکنش به آن در برنامههای کنفرانس برجسته باشد. در همین چارچوب، فرانچسکا آلبانیزه، گزارشگر ویژه سازمان ملل که به دلیل یک مأموریت سازمان ملل نتوانسته حضوری در کنفرانس حاضر شود، از طریق ارتباط زنده درباره وضعیت غزه و پیامدهای ویرانی گسترده آن سخن گفته است.
به نوشته یونگهولت، میز پایانی با عنوان «کره بهجای توپ» نیز یکی از بحثبرانگیزترین بخشهای کنفرانس بوده و درباره جنگهای گذشته و جنگهای احتمالی آینده با نقشآفرینی آلمان، گفتوگوهای پرتنشی شکل گرفته است. در این بخش، دو نماینده پارلمان آلمان از حزب سوسیالدموکرات و حزب چپ حضور داشتهاند و به گفته گزارش، با انتقادهای صریح شرکتکنندگان روبهرو شدهاند؛ نشانهای از شکاف جدی میان بخشهایی از چپ رادیکال با احزاب پارلمانی در موضوع جنگ، تسلیحگری و سیاست خارجی.
کنفرانس تنها به سخنرانیها و مباحث سیاسی محدود نبوده و بخش هنری نیز جایگاه پررنگی داشته است. گزارش به اجرای آندریاس رِبِرس و گروهش، حضور هنرمند فلسطینی «لامیس عمار»، و اجرای یک گروه جوان «گاراژ-پانک» اشاره میکند و مینویسد تنوع این اجراها توانسته طیفهای سنی مختلف را درگیر کند. همچنین یک اجرای ناگهانی از سوی چند رَپر جوان با ترانهای در همبستگی با ونزوئلا نیز در برنامه گنجانده شده است.
از نظر اجرایی، این رویداد در «ویلهلم استودیوز» برلین و در دو سالن برگزار شده است. یکی از سالنها به صحنه اصلی و فضای نشستهای مرکزی اختصاص داشته و سالن دوم محل «بازار امکانها»، بخش خوراک و نوشیدنی و نیز یک فضای مستقل برای جوانان و کارگاهها بوده است؛ در حالی که بنا بر گزارش، سال گذشته کل کنفرانس در همان یک سالن دوم جا داده میشد و امسال گسترش فضا نشاندهنده افزایش ظرفیت و ابعاد برنامه بوده است.
اما در کنار رکوردها، محور اصلی هشدار یونگهولت مسئله مالی است. این روزنامه مینویسد کنفرانس رُزا لوکزامبورگ «بزرگترین و نیرومندترین گردهمایی سالانه چپ رادیکال» در سراسر حوزه آلمانیزبان است و این واقعیتی است که حتی «دوستان و دشمنان» نیز به آن اذعان دارند. با این حال، برگزارکنندگان ـ یعنی روزنامه یونگهولت و انتشارات «۸ مه» ـ تأکید کردهاند به مرز توان اجرایی خود رسیدهاند: هزینههای برگزاری هر سال بالاتر میرود، اما افزایش بهای بلیت به همان نسبت ممکن نیست، چون میتواند به «معیار حذف اجتماعی» تبدیل شود و بخشی از مخاطبان را از حضور محروم کند. نتیجه این تناقض، زیانی است که به گفته برگزارکنندگان، در محاسبههای اولیه بار دیگر از مرز ۱۰۰ هزار یورو عبور کرده است.
یونگهولت با صراحت میگوید اکنون ناچار است «درباره پول هم حرف بزند»: بدون کمکهای مالی داوطلبانه و حمایتهایی فراتر از خرید بلیت، ادامه کنفرانس در ابعاد کنونی در آینده قابل انجام نیست. این رسانه تأکید میکند از نظر سیاسی و اجتماعی، درست در زمانهای که فضای نظامیگرایی و جنگطلبی در حال تشدید است، چنین لحظهای از «قدرت جمعی»، «همبستگی بینالمللی» و «تجربهٔ توان مشترک» نباید از دست برود و به همین دلیل از مخاطبان میخواهد برای حفظ این رویداد، کمک کنند تا سال آینده نیز این پیام بلندتر تکرار شود: «نه با ما!»
در پایان، برگزارکنندگان از همه دستاندرکاران، داوطلبان، نیروهای نظمدهنده و شرکتکنندگان قدردانی کرده و با تأکید بر اینکه «تمام شد، اما نه برای همیشه»، وعده دادهاند سیودومین کنفرانس رُزا لوکزامبورگ در ۹ ژانویه ۲۰۲۷ برگزار خواهد شد؛ رویدادی که اگر حمایت مالی مخاطبانش تأمین شود، قرار است «حتی نیرومندتر» از امسال بازگردد.
