شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان، معمان را دعوت کرده است که روز چهارشنبه ۲۹ بهمنماه، به نشانه سوگ و اعتراض، با اعتصاب، از حضور در کلاسهای درس (مدرسه و اداره) خودداری کنند، والدین دانشآموزان برای حفظ امنیت فرزندانشان و به نشانه همبستگی با خانوادههای داغدار، از فرستادن فرزندان خود به مدرسه خودداری نمایند و عموم فرهنگیان در مراسم چهلم کودکان جانباخته شرکت کنند
فراخوان شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران
«برای نیمکتهای خالی، برای رویاهای ناتمام»
موضوع: اعلام عزای عمومی و تعطیلی مدارس ( اعتصاب ) در روز چهارشنبه ۲۹ بهمن
بیش از دویست و سی کودک و نوجوان؛
بیش از دویست و سی رویای ناتمام؛
بیش از دویست و سی نیمکت خالی.
هر نیمکت خالی، زخمی عمیق است بر وجدان جامعه.
جای دستی که باید بالا میرفت برای پاسخ دادن،
جای خندهای که باید زنگ تفریح را پر میکرد،
و جای دفتری که باید پر از تمرین و آرزو میشد، اکنون سرد و خالی است.
در کنار این نیمکتها، جای خالی معلمانی است که تنها جرمشان «فریاد زدنِ دردِ دانشآموز» بود.
کلاسهایی که اکنون نه دانشآموز دارد و نه معلم؛ تنها سکوتی مرگبار که فریاد میزند: «عدالت کجاست؟»
اینها عدد نبودند.
نام داشتند، خانواده داشتند، آینده داشتند…
وقتی کودکی کشته میشود، جامعه فقط سوگوار نمیشود؛ آیندهاش تیرباران میشود.
ما سالهاست شاهد تعطیلی مدارس به بهانههای گوناگون هستیم:
برای آلودگی هوا، برای کمبود گاز، برای بحرانهای مختلف.
اما سوال ما از وجدانهای بیدار این است:
آیا «جانِ کودکان»، کماهمیتتر از آلودگی هواست؟
آیا دفاع از امنیت و کرامت دانشآموزان، فوریترین ضرورتِ امروز ما نیست؟
مدرسه باید امنترین پناهگاه این سرزمین باشد.
اگر دانشآموز در خیابان امنیت ندارد و اگر مدرسه به جای محلِ درس، به محلِ بازداشت تبدیل شده است، سکوت ما تنها بر عمق این فاجعه میافزاید.
ما، معلمان ایران، نمیتوانیم عادیسازی کنیم.
نباید اجازه دهیم نامها به عدد تبدیل شوند و عددها به فراموشی سپرده شوند.
دفاع از مدرسه، دفاع از آینده است.
حق زندگی، مقدم بر هر مصلحتی است.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران، ضمن پاسداشت یاد جانباختگان اعتراضات دیماه، ازجمله صدها دانشآموز و معلمی که خونشان مظلومانه بر زمین ریخت، اعلام میدارد:
۱. از تمامی همکاران فرهنگی دعوت میشود روز چهارشنبه ۲۹ بهمنماه، به نشانه سوگ و اعتراض، با اعتصاب، از حضور در کلاسهای درس (مدرسه و اداره) خودداری کنند.
۲. از والدین محترم و آگاه دانشآموزان درخواست داریم تا برای حفظ امنیت فرزندانشان و به نشانه همبستگی با خانوادههای داغدار، در این روز از فرستادن فرزندان خود به مدرسه خودداری نمایند.
۳. همچنین از عموم فرهنگیان و مردم شریف دعوت میشود تا در صورت امکان، در مراسم چهلم این عزیزان و کودکان جانباخته شرکت کرده و مرهمی بر داغ خانوادهها باشند.
نیمکتهای خالی را عادی نمیکنیم.
فراموشی را نمیپذیریم.
مدرسه را به میدان مطالبهگری برای حق زندگی تبدیل میکنیم.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران
۲۷بهمن ماه ۱۴۰۴
کارگر – معلم – دانشجو – مزدبگیر – بازنشسته پیوندتان مبارک
اتحاد مبارزه پیروزی
صدای رسای مبارزان و تشکلهای مستقل کارگری صنفی فرهنگی ….داخل کشور باشیم!
اعتصاب – مدرسه انقلاب
چاره رنجبران وحدت و تشکیلات است// /تا که از روز ستمکار بر آرند دمار
من با دیدن این عکس یاد مدرسه ی خودم افتادم که میز و صندلی بسیار ناراحتی داشت. میخوام بگم کشور و مردم جهان سومی از همینجا رخ مینماید.
وزیران نا بخرد آموزش و پرورش ده سکه طلا جایزه دارند اگر یک روز روی این نیمکت ها بنشینند و کارهای اداری را انجام بدهند.
کشور جهان سومی یک نمودش همین میزو صندلی ها است که در کل کشور استانداردی ندارد. یعنی برای وزیر نا بخرد و شورا های نمایشی مدرسه فکرشان نمیرسد که یک شاگرد چطور باید پشت این میزها برای چندین ساعت بنشینند و درس بخوانند.
اصلا در وزارت آموزش و پرورش حتی یک نفر پیدا نمیشد که بگه بابا آهای یارو این میزو صندلی از نظر پزشکی درست نیست.