مادورو، سرانجام مماشات با امپریالیسم آمریکا – بایز افروزی

صبحگاه روز شنبه سوم ژانویه ۲۰۲۵ نیروهای ویژه ی آمریکایی وارد کاراکاس شدند و مادورو رئیس جمهور آن کشور را بازداشت و به آمریکا انتقال دادند.

به نظر می رسد که ورود نیروهای ویژه ی آمریکا و ربودن یا انتقال مادورو به آمریکا با هماهنگی مقامات عالیرتبه ی ونزوئلا صورت گرفته باشد.

احتمالا به همین دلیل است که بلافاصله بعد از انتقال مادورو به آمریکا، معاون اول او همراه با وزرای دفاع و کشور کنترل حکومت را به دست گرفته اند و ترامپ در کنفرانس مطبوعاتی خود از ‘ فروش نفت ونزوئلا و پول دراوردن آمریکا از این راه سخن گفت.

او در عین حال یاداوری کرد که چنانچه مقامات کاراکاس بخواهند در مورد غارت و فروش نفت ونزوئلا مانع تراشی کنند، آمریکا رسما آن کشور را اشغال و اداره ی آن را برعهده خواهد گرفت.

رسانه های جمعی کشورهای امپریالیستی طی چند سال اخیر سعی فراوان کرده اند که دولت مادورو و شخص او را به ‘ طیف چپ’ منتسب کنند و از این طریق فقر و فلاکت عمومی مردم ونزوئلا را ناشی از ‘حاکمیت چپ ها’ بر آن کشور تبلیغ کنند.

در این باره ابتدا لازم است بگویم که دولت مادورو، گرچه خود را میراث دار دولت ‘ملی دمکراتیک’ هوگوچاوز معرفی می کرد، اما از همان نخستین روزهای برسر کارامدن، مادورو در عمل از ادامه ی اجرای سیاست های مردمی دولت چاوز فاصله گرفت و راه مماشات با کشورهای امپریالیستی و بورژوازی نوکرصفت داخلی را در پیش   گرفت.

دولت مادورو که زیر فشار تحریم های همه جانبه ی آمریکا و بقیه ی کشورهای امپریالیستی دست و پا می زد، بجای مقابله با تحریم ها، برقراری رابطه ی وسیعتر با کشورهایی مانند چین، روسیه، کوبا و بقیه ی کشورهای عضو بریکس، آشکارا از آن کشورها فاصله گرفت و راه مماشات و نزدیکی به آمریکا را درپیش گرفت، در داخل کشور به اجرای سیاست های اقتصادی نئولیبرالی مبادرت کرد و عملا بخش بزرگی از سیاست های رفاهی،آموزشی و بهداشتی دولت چاوز را کنار گذاشت و موجبات فقر و فلاکت هرچه بیشتر مردم ونزوئلا را فراهم نمود.

شروع به سرکوب جنبش سندیکایی کارگری، نهادهای مردمی و صنفی  ونزوئلا نمود و صدها تن از فعالین کارگری، معلمان و روشنفکران را یا زندانی و یا مانع ادامه ی فعالیت های آنها گردید.

در سال ۲۰۲۳ در پی تشدید مخالفت های حزب کمونیست ونزوئلا با اجرای این سیاست های ضد مردمی، دولت مادورو با انجام ‘یک کودتای قضایی’ عملا برعلیه حزب کمونیست آن کشور شمشیر کشید و رهبران و کادرهای اصلی حزب را از فعالیت های قانونی منع و ‘اعضا و کادرهای انتخابی خود را به رهبری آن حزب ‘منصوب’ نمود!

یعنی درست مانند شاه و شیخ که در ایران احزاب مخالف را ‘منحله’ اعلام می کردند، مادورو نیز برای حزب کمونیست ونزوئلا که حزبی مستقل و با سابقه بود و مادورو هرگز حتی عضو آن نبوده، رهبری منصوب کرد.

مادورو در مسیر مماشات با امپریالیسم آمریکا تا به آنجا پیش رفت که در آخرین هفته های ریاست جمهوری خود، رسما از شرکت ها و کارتل های نفتی آمریکایی تقاضا کرد تا به ونزوئلا برگردند و بار دیگر کنترل منابع نفتی آن کشور را به دست گیرند.

تقاضای بیشرمانه و ضد مردمی  مادورو برای بازگشت کارتل های نفتی به ونزوئلا بخوبی ماهیت ضد ملی او را به نمایش گذاشت.

زیرا این درخواست بی شرمانه به معنی تیشه زدن به ریشه ی مهمترین دستاورد مبارزات استقلال طلبانه ی مردم ونزوئلا و انقلاب بولیواری آن کشور بود، یعنی زیرپا گذاشتن و لغو قانون ملی کردن صنایع نفت ونزوئلا.

بنابر این برخلاف تبلیغات دروغین رسانه های کشورهای امپریالیستی، مادورو و دولت او نه تنها ‘چپ’ نبودند و هیچ نسبتی با کمونیست ها و چپ های ونزوئلا نداشتند که حتی به برنامه ها و سیاست های ملی گرایانه، مردمی و استقلال طلبانه ی دولت هوگو جاوز نیز پایبند نبودند و گام به گام در مسیر زدودن و پایمال کردن دستاوردهای ترقیخواهانه ی دولت جاوز گام برداشت و هرآنچه انجام داد در راستای اجرای سیاست های اقتصادی- اجتماعی نئولیبرالی در داخل کشور و مماشات و نزدیکی به کشورهای امپریالیستی ، به ویژه امپریالیسم آمریکا بود.

اکنون حزب کمونبست ونزوئلا و نیروها و جریانات چپ، دموکراتیک و استقلال طلب آن کشور تحت حاکمیت ‘یاران نئولیبرال’ مادورو بر کشور، مداخله ی مستقیم امپریالیسم آمریکا و از دست رفتن حق حاکمیت ملی و خطر بازگشت کارتل های نفتی آمریکایی و آغاز دوباره ی غارت منابع طبیعی کشور و همچنین فقر و فلاکت عمومی مردم، بایستی به مبارزه ای دشوار در جندین جبهه بپردازند.

بدونه شک مبارزه ی کمونیست ها، نیروهای دموکراتیک و استقلال طلب ونزوئلا بر علیه میراث شوم مادورو و دارودسته ی نئولیبرال او مبارزه ای آسان نخواهد بود، اما سرانجام به پیروزی خواهد انجامید و چیرگی کنونی امپریالیسم بر ونزوئلا موقتی خواهد بود.

بایز افروزی ۴ ژانویه ۲۰۲۵