با توقیف دومین نفتکش حامل نفت ونزوئلا توسط نیروهای نظامی ایالات متحده در آبهای بینالمللی دریای کارائیب، دامنه واکنشها در آمریکای لاتین، حوزه کارائیب و حتی داخل ایالات متحده بهطور محسوسی گسترش یافته است. این اقدام که در چارچوب سیاست فشار فزاینده واشنگتن علیه ونزوئلا انجام شده، از سوی دولتها، بلوکهای منطقهای، تشکلهای اجتماعی و اتحادیههای کارگری بهعنوان «دزدی دریایی»، «نقض آشکار حقوق بینالملل» و مقدمهای خطرناک برای بیثباتسازی منطقه توصیف شده است.
ائتلاف آلبا (پیمان بولیواری برای ملتهای آمریکای ما) با صدور بیانیهای شدیداللحن، توقیف نفتکش و بازداشت خدمه آن را «سرقت و آدمربایی دولتی» خواند و تأکید کرد این اقدام، هم با روح و متن منشور سازمان ملل متحد در تضاد است و هم کنوانسیون مقابله با اعمال غیرقانونی علیه امنیت کشتیرانی دریایی را نقض میکند. اعضای آلبا هشدار دادند که این رفتار «سابقهای بسیار خطرناک» برای نظام بینالملل ایجاد میکند و نشاندهنده راهبردی است که در آن «قواعد حقوقی با ارعاب و غارت جایگزین میشوند».
در همین چارچوب، میگل دیاس-کانل، رئیسجمهور کوبا، در نشست شورای عالی اقتصادی اتحادیه اقتصادی اوراسیا، از تشدید حضور نظامی آمریکا در کارائیب و تهدیدهای مستقیم علیه ونزوئلا بهعنوان جلوهای از «صلح از طریق زور» یاد کرد. او این رویکرد را ادامه منطق سلطهجویانه و نواستعماری دانست و تصریح کرد که چنین اقداماتی نهتنها حاکمیت ونزوئلا، بلکه اصل «آمریکای لاتین و کارائیب بهعنوان منطقه صلح» را هدف گرفته است.
مخالفتها به داخل ایالات متحده نیز کشیده شده است. کنگره کارکنان حرفهای نیویورک (PSC)، اتحادیه نماینده ۳۰ هزار کارمند دانشگاه شهری نیویورک (CUNY)، با تصویب قطعنامهای رسمی، سیاستهای سیاسی و نظامی واشنگتن علیه ونزوئلا را محکوم کرد. این اتحادیه تأکید کرد که نظامیسازی خارجی، منابع عمومی را از آموزش، بهداشت، مسکن و خدمات اجتماعی در خود آمریکا منحرف کرده و به تخریب معیشت طبقه کارگر در ونزوئلا میانجامد. PSC همچنین «شیطانسازی رسانهای» از ونزوئلا و دیگر کشورهای منطقه را بخشی از سنت دیرینه توجیه مداخلات خارجی دانست که پیامدهای نژادپرستانه و ضد مهاجرانه نیز دارد.
در حوزه کارائیب، صداهای اعتراضی از پورتوریکو نیز بلند شده است. گروهها و فعالان اجتماعی در این جزیره، تهدیدها و اقدامات آمریکا علیه ونزوئلا را «مداخله مستقیم در حاکمیت یک کشور مستقل» خوانده و هشدار دادهاند که تحریمها و اقدامات قهری یکجانبه، بیش از همه به مردم عادی آسیب میزند و روند توسعه اقتصادی منطقه را مختل میکند. آنان خواستار کنار گذاشتن گفتمان تقابلی و بازگشت به راهحلهایی مبتنی بر احترام متقابل و حقوق بینالملل شدهاند.
یک پاسخ
آمریکا پس از روی کار آمدن ترامپ دقیقا برگشته به تنظیمات کارخانه.(غرب وحشی وحشی).
من نمیدانم حکومت ونزوئلا قاچاقچیه یا حکومت سالمی است. ولی این را میدانم که حتی دستگیری و مجازات یک قاتل هم باید طبق قانون باشد.
یعنی حهانی که میرفت قانون حاکم باشد, اینک زور حکومت میکند. هرکه زورش بیشتر حق با اوست.
این مسیر اشتباه را مردم متمدن و قانون گرای جهان باید اصلاح بکنند وگرنه نوبت بعدی هرکشوری خواهد بود مثلا فرانسه.
تصور کنید در فرانسه مردم دولتی داشته باشند که نظراتش با آمریکا هماهنگ نباشد؛ بنابراین آمریکا بزور حرف خود را پیش خواهد برد و لابد به فرانسه حمله خواهد کرد.
پس تا دیرنشده جهان متمدن باید آمریکای وحشی را دهانه بزند.
و بگوید: هی یانکی قرن ۱۸ خیلی وقته گذشته!