از سَر… نوشت! – سیدعلی صالحی

می‌گویند

آنقدر می‌رقصد تا بمیرد:

پروانه‌ی پاییزی…

می‌گویند

آنقدر می‌خواند تا بمیرد:

پرنده‌ی پَریزادان…

می‌گویند

آنقدر می‌میرد تا زندگی کند:

انسانِ مَسحورِ هزار سودا…

تو… هَم

تمرین کن،

تنهایی را در تنهاییِ مُقَدَرِ خود

تمرین کن…!

برچسب ها

به قول همیشه بامداد ما، «روزگارِ غریبی‌ست نازنین!»البته این عبارت اندوهگسار، چهره‌نمای همان دو سه دهه‌ی نخست انقلاب بود. این سال‌ها و دهه‌های اخیر، «ما خود غریب روزگار و روزگارانیم»! ‌این غربت برای من آن شبی آغاز شد که شنیدم زنده‌نام «غلامحسین ساعدی» دنیا را به دردپذیران سپرد و رفت

اين نوشته را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذاريد

توجه: کامنت هایی که بيشتر از 900 کاراکتر باشند، منتشر نمی‌شوند.
هر کاربر مجاز است در زير هر پست فقط دو ديدگاه ارسال کند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

آگهی