ویرگول – سیدعلی صالحی

یک پاسخ

1. در شعر قبلی شاعرمی‌گفت: نپندار مُردند، چون هنوز داغدارِ ما هستند. در این شعر می‌گوید: نپندار تمام شده، چون هنوز امکان هست. «ویرگول» بین این دو ایستاده: بین ناامیدی و امکان؛ بین شکست و سعی دوباره. این شعر جایی که نقطه هنوز گذاشته نشده و ویرگول، شکیباییِ مسئولیت است، یادآور دستور زبانِ مقاومت است. وضعیت ناپایدار را از چشم ستمگران بپرس و به‌جای امیدِ دروغگو به امکان بیاندیش. جمله‌ی‌آزادی نقطه‌هایش ممتد است… ح ف

   پاسخ