سهراب مبشری گرامی در نوشتهای تحت عنوان «کدام فرصت استثنایی؟ برای کدام چشمانداز؟» به نقد نوشتار اخیر من زیر تیتر «فرصتی استثنایی برای عقبنشینی جمهوری اسلامی به سود مردم ایران» پرداخته و با پیشکشیدن رشته پرسشها و پاره پیشگوییها، ابراز نگرانی از فرجام نگاه من کرده است. به صمیمیت این دوست عزیز آگاهم و خود او نیز میداند که با همهی تفاوت نظر پدیدار میان ما، چه جای ویژهای در ذهن و دل من دارد. به پاسخ نوشتهاش هم در شکل این نوشتار بر نمیآمدم اگر برآمد نوع «محورمقاومتی» نداشت که حتی نزدیکشدن به آن نیز آسیبرسان است.
***
اما پیش از درنگ بر تفاوت نظر و موضع سیاسی، نخست باید بر اختلافی متدیک با یک روش تنزهطلبانه انگشت نهاد. آن هم تفاوت در امر سیاست کردن است و ناهمخوانیام با آن سنخ فکر و روش که سیاست را در بیان باورهای کلی خلاصه میکند، آرمانگرایانه در استراتژی قفل میشود و عملاً کار چندانی با تاکتیک ندارد. متدی که، با دخالتورزی سیاسی بیگانه است و بخاطر نگرانی از به اصطلاح «آلوده» شدن در گرداب سیاست، پرهیز از پذیرش ریسک سیاسی دارد و از دست زدن به آن میهراسد. سهراب را گرچه نمایندهی تیپیک این روش نمیشناسم، اما مبرا از آن هم نمیبینم.
در نگاه من، سیاست هدفمند، چهره در عملگرایی روشمند دارد. در این نگاه، آرمان به استراتژی خوانا با خود ترجمه میشود و استراتژی نیز در مجموعه تاکتیکهای درخور این راهبُرد تحقق میپذیرد. بر پایهی این نگرش، راهبُرد از میان برداشتن شر نظام جمهوری اسلامی، از مبارزهی پیوسته برای عقب نشاندنهای این نظام و روشنگریها و قرار دادن صاحب منصبان آن در برابر مطالبات برحق جامعه میگذرد. استراتژی گذار از جمهوری اسلامی به یک جمهوری سکولار دمکرات، پای در جنبشهای اجتماعی و مدنی دارد بی آنکه چشم از فعل و انفعالات صحنهی سیاسی بردارد و بر هیچ احتمال ولو اندک امکان برای عقبنشاندن نظام در خدمت جنبش و جامعه چشم بربندد و از ابتکارات مقتضی روز باز بماند. در چنین نگاه و روش سیاسی، هدف کلان گذر از نظام همانا در تماس سیاسی زنده با هر فاز و هر پدیده از روند تحولات و فقط هم در اتکاء بر ارایهی ابتکارات تاکتیکی به پختگی میرسد و به بر مینشیند. ابتکاراتی متنوع، که جدا از میزان موفقیتشان، میباید پیش کشیده شوند تا پیشبرندهی همان سیاست به واسطهی آنها و بر متن واقعیات جاری با جامعهاش گره بخورد.
برخلاف تصور مبشری که در اشاره به نوشتار من و نیز یک بیانیهی ضدجنگ مینویسد: «هدف از چنین نوشتههایی، ثبت در تاریخ است و به این معنا که ما گفتیم و به مسئولیت خود عمل کردیم»، باید او را یادآور شوم که «چنین نوشتههایی» نه بخاطر روی مبارک تاریخ، بلکه دقیقاً متوجه تلخ و شیرینهای دینامیسم سیاسی روز است؛ برای تاثیرگذاری فرد یا جریان سیاستورز است بر روندها در همین زمان جاری و نه به نیت ثبت پاکیزگیها در کتاب تاریخ. لذا، کسی که بخواهد بخاطر تاریخ سیاست کند، اصلاً بهتر است وارد سیاست نشود تا تاریخ هم از خیر ورود او در تاریخ بگذرد! همین سنگینیهای احتراز از سیاستکردنها است که سهراب منطقاً آگاه به الزامات امر سیاست را وا میدارد تا نسبت به «تاکتیک نقشههای» مخالف فکر خود، هشدارهای «تاریخی» در مورد «آینده» و «فردا» دهد.
معلوم هم نیست وقتی خود من در آن نوشتار، پزشکیان را «هیچکاره» مینامم و صراحتاً مینویسم «اگر اهلش باشد»، دیگر چه احتیاجی به این تذکرات که نباید خوشخیال بود؟ فرد خوشخیال کی با ادبیاتی چنان شفاف در مورد مصداق پیشنهادیاش سخن میگوید؟ همچنین چه حاجت به شناساندن مختصات مجمع عمومی سالانهی اعضای سازمان ملل متحد در نوشتار سهراب، که هرکسی میداند آنجا فقط جایی است برای نطقها و دیدارهای سمبلیک و نه دیپلماسی مستحکم؟ مگر اشارهی من جز بر نمادین بودن این مجمع و دیدار محتمل در کریدورهای آن بود؟
من، مبتنی بر ارزیابی که از موقعیت داشتم پزشکیان عازم نیویورک را خطاب قرار دادم و نوشتم: «برای یکبار هم که شده» از «هیچکاره بودن» در بیا و «ننگ تاریخی بر دوش نکش» و از «شراکت در جُرم» دست بکش. این در اصل، سخن و پیام اپوزیسیونی است برای رسیدن به مردمانی که با جمهوری اسلامی طرف حساب هستند. این ابتکار و بیان، نه تناقض که عین ورود و حضور زنده و ملموس نگاه سیاستورز است در فضای کنجکاویهای سپهر سیاسی نگران از «مکانیسم ماشه» و تشدید تحریمها و تجدید جنگ. این نگاه همچنان استوار بر همین متد از سیاست اما علاقمند شنیدن پیشنهاد مدعی هم در این باره است.
از این چند تذکر متدیک همهپوش که بگذریم مکث را باید بر اصل مطلب و آن نکتهای گذاشت که مورد انتقاد اصلی سهراب است و برای اینکه کُنه فکر و حرف او روشن شود، لازم است گزارههایی از نوشتهی خود وی آورد.
«این حالت، همان تفکری است که درست در روزهای حمله اسرائیل و آمریکا به ایران، در یک بیانیه با چند صد امضا، از جمله امضای بهزاد، بازتاب یافت.» منظور او البته از ترم «حالت»، همان دعوت و تاکید بیانیهی مورد انتقادش بر فوریت قطع جنگ و محکوم کردن آتشافروزان جنگ از هر دوسو بود که سهراب عزیز به طنز از آن با ترم «در صلح و صفا بودن» یاد میکند تا دق دلیاش بر سر بگفتهی خودش «بیانیه کذا» خالی شود.
استنتاج از این گزارهی مبشری نمیتواند چیزی باشد غیر این که چرا امضاءکنندگان آن بیانیه «درست در روزهای حمله» خواستار قطع فوری جنگ شدند. در واقع او با چنین رویکردی، گرچه نه به صراحت، اما در عمل مشوق جمهوری اسلامی به جنگ در برابر جنگ میشود. آن بیانیه، بگونهی صریح و شفاف در برابر حملات دوازده روزهی مهاجمین به ایران موضع گرفت و شدیداً تجاوز به آن را محکوم کرد. اما در عین حال، بر خلاف «محور مقاومتی»های همدل با جمهوری اسلامی، از این موضع سخن گفت که جنگ میان دو شر است و حکومت ولایی در سوق کشور به این بحران جنگی مسئولیت مستقیم دارد. بیانیه «در روزهای حمله» همانند زمانهی قبل از حمله، حرف اصلی مردم را زد و بر لزوم قطع بیدرنگ جنگ پای فشرد. ناراحتی سهراب از آن بیانیه و نیز نوشتار من، آیا عملاً جز نارضایتی او از این است که چرا ماها در پی قطع و اجتناب از جنگ هستیم و حل معضل را در دیپلماسی میجوئیم؟
اگر من بر انتساب ناخوشایند این پرسشگری به سهراب رسیدهام، به این دلیل است که نتوانستم به خوانشی دیگر از نوشتهی او جز تجویز «مقاومت» به جمهوری اسلامی برسم. او مینویسد: «بهزاد، از شکست مفتضحانه جمهوری اسلامی در جنگ دوازده روزه سخن گفته است. میگذرم از این که اگر در جنگ دوازده روزه، آن گونه که بهزاد تصور می کند، آمریکا و اسرائیل پیروز شده بودند، به گواه تاریخ، در پایان دوازده روز جنگ قطع نمیشد.» این جملات سهراب در شکل پوشیده یعنی اینکه جمهوری اسلامی نه فقط «شکست مفتضحانه» نخورد، بلکه بر اثر «مقاومت» موشکیاش «پیروز»یهایی هم داشت! در برابر چنین ارزیابی از این جنگ، چه چیزی معتبرتر از اعترافات صریح بخشی از پایوران خود جمهوری اسلامی که پنهان و عیان به شکایت از حکومت رجزخوانشان برآمدند که چرا آن سان در برابر تجاوزات مهاجمین زمینگیر شد؟
آیا قرار گرفتن مطلق آسمان کشور به مدت دوازده روز در اختیار مهاجمین، کشته شدن دهها سردار نظامی و کارشناس هستهای سیویل لباس و قربانیشدن بیش از هزار ایرانی و خسارات عظیم وارده بر زیربناهای کشور، همگی افسانه بود یا نه چیزی جز «شکست مفتضحانه»ی نظامی، اطلاعاتی، سیاسی و اقتصادی؟ در شگفتم که چرا سهراب متقاعد نمیشود همانا ترامپ مکار بود که با ورود مستقیم به جنگ و بمباران فردو و طنز و تاسیسات اصفهان، اتمام جنگ را مدیریت کرد تا برنامهاش را در عرصهی سیاست و اقتصاد ادامه دهد؟ آیا این عزیز نباید کمی تامل بر این کند که آرایش و بازنمایی صحنه به دلخواه خود، میتواند آدمی را به خوش خیالیها بکشد و در این خلسه فرو برد که گمان بدارد مهاجمین گویا به این دلیل جنگ را قطع کردند که ابتکار عمل در میدان جنگ با موشک و پهپاد جمهوری اسلامی بود!
سهراب عزیز در ادامه مینویسد: «متاسفم از این که باید بگویم همه این گونه نوشتهها و گفتهها، در خدمت تطهیر نیرویی جنگافروز است که تقریبا در هر جنگ در جهان، یک سوی ماجراست. … و باز متاسفم از این که باید بگویم دوست گرامی من بهزاد، خواسته یا ناخواسته حرفهایی می زند که همان نیروی جنگافروز نیازمند آن است». البته از من دور باد اگر بخواهم با سخن گفتن به همین سیاق، ناخواسته رفیقی را که صمیمانه و به درستی خشمگین از امپریالیسم و ترامپ زورگو و رژیم کودککش و آپارتاید اسراییل میشناسمش، یک «محور مقاومتی» چشمبسته معرفی کنم. یا او را نسبت به سیاستهای منجر به جنگ جمهوری اسلامی بکلی نابینا بدانم و دستاندرکار تطهیر این نظام فتنهگر بخوانمش. اما از این نیز گریز نیست که از او بپرسم: با همهی واقعی و درست بودن آنچه در مورد امپریالیسم و جنگطلبان مینویسی، جمهوری اسلامی چه جایی در این معادلات منجر به جنگ دارد؟
در پایان لازم است با سهراب گرامی این را موکد کرد که اصل اختلاف در چیست. از نظر من، این همانا نوع شناخت از تلاطمات جهان این دورهی سراسر آشوب است و منتج از همین، نحوه رویکردی که برای کشورمان پیشنهاد داریم. آیا میخواهیم در متن معادلات جهان امروز سیاست بکنیم یا با درجازدن در نگاه دو قطبی و تک قطبی؟ در نگاه من، امپریالیسم دیروزی نه تنها از مناسبات بینالمللی رخت بر نبسته است بلکه بروز امروزین در کریهترین چهرههایی چون ترامپ دارد و فزونتر تکثیرشده در تعدد امپریالیستها. تکثیر نیز نه فقط در وجود چند کلانامپریالیست، بلکه در انواع ریز و درشت نیمچه امپریالیستهای منطقهای.
امپریالیسم در اکنون خود نه دیگر بروز در رقابت چند قدرت بزرگ استعماری دارد، نه موجودیت در شاکلهی دو ابرقدرت و بعدش هم تکتازی تکقدرتی نئوکانی. جهان کنونی یعنی زورگویی امپریالیسم آمریکا آنهم با شلتاقهای «مگا آمریکایی» ترامپ، این نیز همراه با توسعهطلبی روسیهای که در پی احیای قدرت پیشین جهانیاش در قالب سرمایهداری است، چین سرمایهداری دولتی نوظهور غول که به دنبال کسب قدرت برتر در جهان است، تقلاهای سهمخواهانهی امپریالیستی اتحادیهی اروپا، هند هندویی شده که خود را قدرت بزرگ اقیانوسی میداند و … تا برسیم در همین منطقهی خودمان به اسرائیل متجاوز که با جنگ و نسلکشی در پی خاورمیانه جدید مطلوب خود است، ترکیه اردوغانی با سودای نئوعثمانی، عربستان بنسلمانی بلندپرواز، جمهوری اسلامی ماجراجوی هلال شیعی و امالقرای اسلامی و …
ما درست در چنین دنیایی به سر میبریم. دنیایی هم بسیار خطرناک و هم اتفاقاً به دلیل تنازع قدرتهای متکثر، قسماً نیز فرصتساز برای بهرهگیری کشورهای کمتوان از شکافهای متعدد در این جهان جهت حفظ و رشد خودشان. رویکرد مردمی ایران دوستانه در چنین جهانی، تعامل چند سویه است با جهان بر پایهی منافع و مصالح مردم ایران چیزی مشابه ویتنامها و نه نگاه «محور مقاومتی» که نگاهی است عقبمانده و هم از این روی مشوق جمهوری اسلامی به «مقاومت» هستیسوز کشور و ضدمنطقه. این نگاه که از «مقاومت»های حکومت ولایی دشمنمحور در برابر «امپریالیسم غرب» قند در دلش آب میشود، حاصلی جز سختی معیشت و افلاس کشور نداشته و ندارد. مشکل اینجاست!
سهراب عزیز به آن دو سه سال مشی «شکوفایی جمهوری اسلامی» سازمان «اکثریت» اشاره میکند و بگونهی بر حق از آن به تلخی یاد میکند و نگران تکرار آن در وجهی دیگر میشود. اما او لازم است به یاد آورد که سازمان آن زمان او و من، بخاطر ریش و پشم آقای خمینی نبود که دنبالهروی از اسلام فقاهتی کرد، بلکه درست در شیفتگی به «ضد امپریالیسم» فناتیک جمهوری اسلامی بود که بر عمده خصلت فقاهتی – دینی و لاجرم خصوصیت استبدادی این نظام چشم پوشید و بر سرش و جنبش سکولار دمکراسی آنی آمد که از درسآموزیهایش هرگز نباید بازماند. آری، امپریالیسم موجود بوده و موجود هم هست، و ما باید که با هر توسعهطلبی و زورگویی آن در هر شکلاش مخالفت کنیم. مخالفت اما نه با کوبیدن سر بر سنگ و نه در خدمت امپریالیسم و نیمچه امپریالیسمی دیگر! مواجهه با امپریالیسم خردورزی هدفمند و واقعبینی روشمند لازم دارد. همین اما در جمهوری اسلامی، نه چیزی کیمیا بلکه بکلی مطرود و مردود!
از یاد نباید داشت که نقد مشی شکوفائی، فقط آنجایی جنبهی پایدار و درسآموز به خود گرفت که تا نقد نظری تعمیق رفت. نقدی ناظر بر بازنگری نظری و روشی که نه به نفی آرمانها و ارزشهای همچنان درست میرسد و نه در سطحینگری سیاسی درجا میزند. این هیچ هم تصادفی نیست اگر که امروز در فضای «ناسیونالیسم کاذب» به اصطلاح ضدامپریالیستی باز هم شاهد برگشت کسانی به همان سیاست شکوفایی ۴۵ سال قبل و البته در مختصات و ظرف و شکل امروزین میشویم! زیرا فیل، مستعد همیشگی یاد هندوستان کردن است!
محمل این بازگشت به اصل نیز نه چیزی جز همین سیاست چند دههای زیر نام «مقاومت» که ولی فقیه و جریان «آمریکاستیز» و «نابودباد اسرائیل» در جمهوری اسلامی از سالها قبل راه انداخته و باز به آن ادامه میدهد. سیاستی که هر دو اینها قبل از همه عین خواست و مطلوب ترامپها و نتانیاهوها است. آمار در هر زمینه گواهی میدهد که این نوع استقلال، هستیسوز بوده و است، نه موتور رشد و توسعه. هر نوع تشویق جمهوری اسلامی به تداوم چنین ستیزهایی همان اندازه علیه منافع آنی و آتی مردم ایران و به ویژه مردمان زحمتکش است که دعوت از آمریکا و اسرائیل به جنگ در این صدای شوم که: بزنید ایران را تا کار جمهوری اسلامی یکسره شود!
نمونهها در این زمینه مشهود و متعددند که نقدِ مشی خطا فقط در سطح سیاست، مستعد برگشت به تکرار همان خطاست!
بهزاد کریمی
۴ مهر ماه ۱۴۰۴ برابر با ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۵
16 پاسخ
میگویند، بیشترجنگها و جدالهایِ امروزی در عرصه بین المللی، ادامه همان جنگها و جدالهای دیروزیست، ولی به فرمها و اشکالی جدیدتر. درعرصه ملی و کشور ما نیز، اگردقت کنیم، عمده جدالها و جداسری ها و حتی نظر آزمایی ها، انواع و اشکال جدیدی از کشاکش های دیروزی و گذشته اند. موضوع استقلال/ آزادی و پیوند ناگسستنی ایندو از یکدیگر، یکی از قدیمی ترین بحثهای کلیدی بوده، و امروز نیز موضوعِ نظر آزمایی های مستمری ست که تحت عناوینِ مختلف، اینجا آنجا در میان ایرانیان بروز میکند. بحث آقایان کریمی و مبشری هم در ریشه و اساس همین موضوعست، اگر چه به شاخه های گوناگون گسترده شده. آن “دو سه سال مشی شکوفایی جمهوری اسلامی توسط سازمان اکثریت” و حزب توده ایران هم ترجمانش همین جدا سازی مکانیکی و غلطِ موضوعِ استقلال و آزادی بود؛ که در پسِ عنوان عمده بودنِ مبارزه ضد امپریالیستی پنهان شده بود. تجربه آن سالها نشان داد که مبارزه علیه امپریالیسم ( مبارزه برای استقلال)، جدا از مبارزه بر علیه استبداد ( مبارزه برای آزادی) نیست
و هر گونه جدا سازی ایندو، تکرار فاجعه آن سالهای سیاه ست. تاکید آقای کریمی، درین باره درست است، در آنجا که ایشان بدرستی از نوعِ “هستی سوزِ استقلال ولی فقیه” نام میبرند، که بزعم ایشان “موتور رشد و توسعه” نیست. این نوع استقلال خواهی، از نوع استقلال خواهی ولی فقیه رژیم ملایان است؛ که با وحشیانه ترین شیوه ها، آزادی مردم ما را نابود کرده و در مجموع نیز بنفع اجانب عمل کرده است. رژیمی که برای سالیان طولانی، آزادانه و بدون مخالفت جدی از طرف امپرالیستها، بالهای سیاهِ پان اسلامیستی/شیعی خود را گسترد، حداقل در آن سالها، نه مزاحم امپریالیستها، بلکه حتی در اشغال عراق و افغانستان، مراحم آنان بود، نبود؟! بباور من، نه امپریالیسم بطور جدی ضد رژیم ملایان بود، و نه رژیم ملایان ضد امپریالیست. اما آن تجاوز نظامی ۱۲ روزه، میتواند آغاز دوران دیگری شود، که باید دید. آقای مبشری از امپریالیسم/صهیونیسم بجا میگویند، امااختلاف ملایان و امپریالیسم را زیاد جدی گرفته اندو در ذهن خود با کوبا اینهمانی میکنند.
کاربر امیر “ایرانی”
چقدر پر “مغز” و “عمیق” تحلیل کرده است! “جانا” سخن از زبان ما میگویی!
خوشبختانه مارکس و لنین و استالین و مایو و انور خوجه و…… که همگی مردند. باید برویم سراغ بقیه شون که هنوز زنده مانده اند.
راه ما راه شاه است !
صدر ما لاجوردی است.
یادآور همایش مونیخ و بندگان کینگ رضا:
مرگ بر سه مفسد ملا-چپی-مجاهد
اگر بعد بهمن ۵۷ زهرا خانوم و هادی غفاری و ماشالله قصاب….بفرموده امام راحلشان دنبال پیکاری و چریکها بودند تا آنها را به سزای اعمال برسانند،
حالا کاربر امیر ایرانی ها این رسالت را به عهده دارند.
چهار تا سور هم به استالین زدی!
خوشبختانه گفتگو ها مجازیست. و گرنه معلوم نبود چه بر سر این بلشویکها می آورد؟!؟؟
افسوس! که محدودیت ۲ کامنتی هست و گرنه خیلی میتوانست بنویسد و این چپها را افشا کند!
بله خیلی میشد نوشت.
عجب سایتی شده این سایت چپ اخبار روز؟!؟!
به هر حال دستتان درد نکند امثال این کاربران عقده گشایی میکنند و دستشان بیشتر رو میشود و در نهایت به نفع چپ است.
با توجه به تمامی فاکتها نیروهای ارتجاعی جهانی با شتاب فراوان در حال تدارک تغیرات اساسی و همه جانبه در کشور ما بوده و حتی نیروهای جایگزین دلخواه خویش را ( سلطنت طلبان …) نیز آماده نموده و روزانه تغذیه و تقویت و تبلیغ مینمایند. و اما در این اثنا نیروهای چپ گرفتار و محصور در *نظرات خویش*, *اسلوب خویش* و غرق در تحذب خویش بوده و طبق معمول با تاکید بر گذشته و اختلافات حتی قادر به یافتن یک نقطه مشترک عملی با دیگران در مواجهه با ارتجاع جهانی نبوده و ناتوانی و ضعف عملکرد خویش را در واژه های پرطمطراق و بی حاصل پنهان مینمایند. در این شرایط شاید آقای مبشری که پیشنهاد افشأ و مبارزه عملی با نیروهای فوق ارتجاعی سلطنت طلب و غیره را مطرح نموده اند شایسته تقدیر باشند.
دنباله نظر قبلی
چندتا دیگر که از همان ابتدا تلاش کردند که خود را در مقابل خمینی تعریف کنند.
که رفتار شناسی آنها در همان زمان می گوید بر اساس مسئولیت پذیری نبود بل آنها با آن نقش اندکشان و توان تاثیر گذاریشان فقط دنبال هویت ساختن مبارزاتی برای آینده اشان بودند،
که آینده آنها هم وقتی نگرش های چپ اندیشی بر اساس
لنینیسم، مائویسم، انورخوجه ایسم، التقاطی مذهب و مارکسییم ، استالینیسم و چند تای دیگر ایسم به پرسش گرفته شد آن هویت خواهی برای آینده اشان باد هوا شود و…
اما گروهی هنوز در خواب آن موضوعات گیرند ومامور محاکمه کردن دیگران شده اند
که رفتارشان نه بر اساس آزادی خواهی است و نه دمکراسی خواهی
به گذشته بر می گردیم
آنهم به زمانی، قبل از ۵۷ و مدتی بعد از ۵۷،
چرا به آن دوران بر می گیریم چون می بینیم در پای نوشتارهایی در این سایت گروهی خود را مامور محاکمه کردن دیگران می کنند.
قبل از ۵۷
وقتی درب زندان ها باز شد اکثر تشکیلات که کادرهایشان رهایی یافته بودند توان و تصور رهبری جریان را نداشتند
چون از سال ۵۴ ساواک با عوامل نفوذیش افراد موثر را حذف کرده بود و بقیه یا اخته شده بودن و یا مهره چینی خاص برای بعد شدند.
یکی از تشکیلات که بسمت محاکمه دیگران می روند باند رجوی که خود را وارث شایسته مجاهدین خلق می دانند اینها تا قبل از اینکه بصورت مشکوک خود را در مقابل خمینی تعریف کنند و جنگ داخلی راه بیندازند و جامعه را از نیروهای مفید تهی کنند اگر کسی به خمینی کمتر از امام می گفت به روش شریعتمداری فعلی پدر صاحبش را در می آوردند اما حالا کارشان این شده که بقیه را محاکمه کنند که شما وابسته به حکومت هستید و…
در آن زمان چند تا گروه اندک مانند پیکار و گروهی از چریک ها و چند تا
درود جناب ادیبان
گیدئون لوی:”به رسمیت شناختن بدون امدادرسانی:هدیه توخالی جهان به فلسطینیها”ترجمه:بهروزعارفی
متاسفانه صدای پای جنگ و فاجعه دیگر و این آرزوی۲ قطب جنگ افروز و تباهیست!
چماقدار سلطنت هوادار”کینگ رضا”،خبرنگار-کارشناس اینترنشنال که باانتخاب ترامپ ذوق و به خیابانها روانه و مقابل امور خارجه،کاخ سفید تجمع و مانند رژیم چنجی ها مذاکره را قبول نداشته و خواهان جنگ بودند و میگفتند:بزن بی بی!
از طرف دیگر سیدعلی-پایدارچی-حسین بازجو و..که مذاکره را بیشرفی(نه جنگ میشود-نه مذاکره) ودلشان به موشک کروز-بالستیک خوش بود.بابیشرفی مذاکره را شروع و طبق سنت۴۶ ساله در جنگ هم “پیروز” و به مداحان بیت رهبری “ایران”پرست پناه بردند.حصرنشین کوچه اختر بیانیه داد و رفراندم چی ذوق زده و دست به امضا!همه با هم بدنبال آشتی و وفاق ملی!
فرخ راهیابی فوتبال به جام جهانی را تبریک و بهزاد قهرمانی تیم کشتی و خامنه ای هر دو را
بازنشسته:
جنگافروزی کافیه،سفره ماخالیه
تورم و گرانی،نه به جنگ و ویرانی
با درود جناب کهنسال
من با پاسخگو بودن تمام جریانات در اشتباهات و خیانتها با شما موافق هستم .
می خواستم نظر شما را در رابطه با عمگرا و کمالگرا بودن را بدونم ،بعنوان مثال ، در برسمیت شناختن کشور فلسطین توسط کشورهای امپریالیستی و سرمایداری با ٱن تاریخ جنایت بارشون، ٱیا باید مورد استقبال فلسطینیان و بقیه مبارزان قرار بگیرد یانه ؟
من بازم تشکر می کنم از راهنمایی شما برای مطالعه بیشتر چپ مستقل و رادیکال.
با ٱرزوی اتحاد ، سازماندهی و پیروزی
نفرت از جمهوری اسلامی و عدم اعتماد به غرب وبه خصوص امریکا و اسرائیل از طرف اکثریت مردم ایران قابل مشاهده و با حوادث سیاسی تا این لحظه تجربه شده . استقبال امریکا و اسرائیل از سیاسیت های جمهوری اسلامی در جهت بهانه لازم برای نابودی زیرساختهای کشورو ورود به قردادهای پر رونق اقتصادی در پسا جمهوری اسلامی هم به قابل انکار نیست .
با در نظر گرفتن واقعیات بالا امریکا٬ ااسرائیل واروپا تلاش دارند که هر چه زودتر بر بستر نارضایتی مردم و نفرت قابل فهم انها حکومتی را در ایران شکل دهند که با اهداف اتی انها هم خوان باشد.
دلیل این شتاب ترس از اعتماد مردم در میان مدت به نیروهای ملی و عدالت خواه است که با توجه به اوضاع منطقه ای و جهانی توان جایگزین شدن را دارند و این می تواند مایه نگرانی انها باشد.
اگر انچه گفته شد درست باشد٬ نیروی چپ به جای درگیری احساسی نظری نباید تلاش خود را برای سازماندهی کاستی های خود و بزرگ کردن نیروی خود در همراهی با نیروهای ملی دو چندان کند چون به نظر نمی اید که به تنهایی در شرایط کنونی نقش برجسته ای بازی کند.
پ ن: مواردی که اشاره شد دربکارگیری تاکتیکهای مناسب جهت هدف راه بردی هم قابل بررسی هستند.مثلا فشار و تحریم فرصت است یا نه. در مسابقه جایگزینی به نیروی های ملی و عدالت خواه فرصت میدهد و یا به غرب درمجموعه خود.
آمریکا-اسرائیل-ج.ا مثلث شرارت و”چپ”مقاومتی،متحد و منتقد ج.ا با۴۶سال سابقه جنگ افروزی،غارت،اختلاس، زندان،شکنجه،اعدام،ترور وحمایت مالی-نظامی هلال شیعی
احمدی نژاد، نافی هولوکاست که نظرسیدعلی به او نزدیکتر بود۱۸سال پیش گفت:”قطعنامه ورق پاره و اینقدر قطعنامه بدید، که قطعنامه دانتان پاره بشه” که امروز پاره،و$هزار تومانی آن زمان به ۱۱۲۰۰۰رسید
آقای کریمی نسبت به پزشکیان نماینده حکومت کودک کش، متوهم و “ایستادگی”بنی صدر مقابل خمینی و سبزینگی “رای من کو؟”موسوی را برای”تحریک”حجاب بان هیچکاره، به رخ میکشد!
از یاد رفت؟
😢بنی صدر،۳سال پادوی خمینی در سرکوب کردستان(ارتش-سپاه) وکشتار دانشگاه بود
“شورا پورا مالیده.برو کارکن جانم-پوتینهای خود را تا سرکوب ضدانقلاب در نیاورید”
😢سبزینگی موسوی یاورخمینی،۲۹ شهریور۶۰ اوج کشتارها:
”یکی از احکام ج.ا اینه،هر کس برابر نظام امام عادل بایستد،کشتن او واجب،و زخمیش را باید زخمیتر کرد تا کشته شود.این حکم اسلامه.چیزی نیست که تازه آورده باشیم”
آقای بهزاد کریمی شما با یک تعریف « اخلاقی شر» اسراییل و جمهوری اسلامی را در یک کفه ترازو ی جنگی قرار می دهید ، در حالیکه از نقطه نظر قوانین بین المللی اسراییل و سپس آمریکا به میهن ما حمله کرده اند.هر چه قدر هم جمهوری اسلامی در حرف خواهان نابودی اسراییل شده باشد ، تا هنگامیکه در این زمینه اقدام عملی نکرده باشد در حد حرف است ، حتی درست کردن نیروها نیابتی هم به معنای اقدام عملی برای نابودی اسراییل نیست.
آقای کریمی!
اکثریت و حزب توده زمانیکه صداچکمه های نیروهای سرکوب علیه دگراندیشان، آزادیخواهان و برابر طلبان بشکل گسترده ای شینده میشد، از جمهوری اسلامی و نیروهای سرکوبگر ازجمله سپاه پاسدارن حمایت کردید و در نشریات خود نوشتید «سپاه پاسداران را به سلاح سنگین مجهز کنید»، نیروهای صادق و ازادیخواه مخالف جمهوری اسلامی را حامی «امپریالیسم» خواندید… در مقابل جمهوری اسلامی و رهبر آن خمینی را «ضد امپریالیسم» معرفی کردید! خمینی تبیین محوری که اساسا به تاثیر از سید قطب پان اسلامیست مخالف مدرنیته/لیبرالیسم و طبیعتا سوسیالیسم بود ….در واقع سیاستهای نسبتا دیکته شده حزب توده و اکثریت عملا در خدمت یا پشتیبانی از یک جناح سرمایه داری جهانی در شرق در چارچوب “چنگ سرد” آن دوره بود
علی خوبان
دوست عزیز آقای عیسی شفا:
نیروهای نیابتی ج.ا. بدون کمک مالی آن وجود خارجی نخواهند داشت و تهدید ج. ا. را به عمل گذاشتند.
ج. ا. و نیروهای نیابتی آن در تمام دنیا مرتکب قتل بسیاری از یهودیان شدند.
ج. ا. در سوریه و لبنان و حتی در مراکز تحت کنترل نیروهای فلسطینی به تهدید خود عمل کرد و بدین ترتیب اسراییل را دعوت به حمله کرد.
حمله غافلگیرانه و تروریستی دولت اسراییل به ایران نقض قوانین بین المللی است. کشتن فرمانده هان نظامی و دانشمندان هسته ای و ادعای تغییر رزیم در ایران ،نفوذ امنیتی گسترده در کشور ما از طرف رژیم جنایکتار اسراییل با همدستی امپریالیسم آمریکا هدفی جز ویرانی ایران را دنبال نمی کند.تجاوز نظامی اسراییل به ایران چیزی بالاتر از جنگ نیابتی است که اسراییل هم در آن شرکت دارد.
من از قبل بگویم که به باور من هم مسولیت کشاندن کشور به روزهای غمانگیز و فاجعهبار امروز رهبران ابله و متوهم جمهوری اسلامی هستند ولی در مورد پایان جنگ پس از دوازده روز من بر این باورم که دخالت ترامپ و پایان جنگ برای جلوگیری از ورود آمریکا به این جنگ بود ، ایران تا لحظه آخر به شلیک موشک ادامه داد و ادامه جنگ بدون ورود آمریکا می توانست برای موجودیت کشور کوچک اسرائیل خطر آفرین باشد