در چمنِ نقره
به بهمن فرمان آرا
از خود می خیزی برخود می ریزی ای یگانه! ای همه!
و چنگ در چهره هم می زنند فرزندانِ توامانت
یکی می موید تا دیگری برتابد یکی می خیزد
تا دیگری درغلتد
,
خوابم کن در دامنت ای همهمه نیلگون
و ای خروش اسبان با یالهایِ بلندِ نورافشان در چمنِ نقره
قفسم در خود بساز و پروازم در پناه بگیر ای توفان!
و با من از بنفشهء خردی بگو
که به خمیازه شیرین دهان می گشاید در دامنت
که امن است و ایمن است
باکو ـ اسفند ۶۳
این بازی
دودی که می پراکنی این بازی که باز می آغازی
ها ها دوباره پیدایت شد ققنوسک! ققنوسکِ بدمنظر!
چه می کنی در این در وُ پیکر؟
پهلو در حرف مکن آتش خیزد
و در سکوت که پهلو کنی خاکسترت به باد درآویزد
.
من دیده ام چگونه که می غلتی
می غلتی ای غریبۀ خود و ای خودِ غریبه در این بستر
دور از همه همیشه می کوبی پر بر شیشه
نارنجِ کال را به وسوسه پرتاب می کنی
چیزی ت هست وَرنه مرا خواب می کنی
.
دودی که می پراکنی این بازی . . .
