سه سروده از جلال سرفراز

   مهمان ها

                                                                                 به احسان خطیبی

و خاطرۀ زنده یاد سهراب شهید ثالث،که این “مهمان ها” را دوست می داشت

و رویِ میزِ گِرد گَرد نشست

و سندلی هایی

                       که در گَرد پنهان شدند

شیشه های کوژِ پنجره   

چلچراغِ خاموش

شویدی های خشک وُ 

                                  سوزَنبرگ های ریخته

…

بانوی خانه

از مهمان هایی گفت

که دیگر نیامدند

————————————-

 تنها پرهیبی

دُهُل زنان بر بام شدند  

 سایه در سایۀ هم      بر بلندی ها و آفاق

          عشق را گوشواری کردند و گذشتند

و کودکان به یاد نیاوردند    آن قلندرانِ سادۀ بی برگ و بار را    

که مثلِ آزادی زیبا بودند       و مثل  شب تنها

از آنان پرهیبی    (تنها پرهیبی)  بر ایوان مانده است

                                         نه پرچمی    که فرودش آورد     نه صخره یی  که منفجرش کرد

   تنها پرهیبی    

                        نابُردبار وُ گُم

                   دهل زنان بر باد شدند

———————————–

تا دروازۀ سنگستان

تا دروازۀ سنگستان با ایشان بودم

از آن پس دیواری بِماند وُ  من

                                         تشنگان    به هوای جویی به دیوار بر شده بودند*

از آنان تنها اسبی مانده بود     چشمی آفتاب و چشمی خون 

                                          با سُمهای سوخته    وَ یالِ برافروخته   

                                                                                             یله در خاکستر و آتش

و گلی بر شاخۀ دور از دستی بود و مرغی در هوا

  …

          گفتند:

                         نیمروز به بامی بَر بودند و پسین به نیامی دَر

                                                          مهر ۶۷

       * اشاره به شعری از مثنوی  معنوی