“گراکوس” و دو سروده‌ی دیگر – جلال سرفراز

گراکوس

تنها بادبانی بس نیست    
تا زورقِ بی هنگام   
                          از رکودی به رکودی دیگر درگذرد

            غریبه نیست      

          
 منم
                   گراکوس :    
                                    مسافری از کابوسی بی لگام  
                                                [به تعبیری]

سکانی نیست   بر دریایی مرده    
و زورقِ سرگشته یی     
                                که سکون به هرسو می بَرَدَش

            اینگونه رقم زد سرنوشتم را 


                          کافکا

   برای طوقیِ سرگردان

تابستان   
                 پشتِ کمانِ آبی
تا چارۀ مَلال کنی       وَ چنگ در محال
وَ عشقبازان را ببینی بر بام
که راستایِ تجربه را   برای طوقیِ سرگردان
                            تعریف می کنند

…

چنگ در گیسِ بورِ ذُرت دارد باد
وَ بال در بالِ پرنده
                         حساب می پردازد 
                                    چشم   

در چهار دور

   اسب  از چهار عبور درآمد 
 و  لرزِ شیهۀ او     دور       دور       دور  
   من در چهار دور دویدم        
   و  از چهار کنگره  
                               جز گردِ پاش ندیدم   

  اسب  از چهار محال گذر کرد   

 من  در چهار مجال ایستاده ام 

   در باد    لرزِ شیهه      
                               شیهه –  لرز ها     
                                         که بجا ماند