گزارشگر اصغر ایزدی: روز گذشته ۱۴ فوریه در تظاهرات بروکسل شرکت کردم. قبلا که اطلاعیه فراخوان به تظاهرات و لیست نهادها، سازمانها و احزاب سیاسی سازماندهنده و حمایت کننده را دیده بودم، تردید داشتم که آیا یرای شرکت در این تظاهرات به بروکسل بروم یا نه؟ در اطلاعیه مطلقا هیچ اشارهای به فقز و فلاکت مردم؛ هیچ اشارهای به نگرانی به احتمال جنگ و مداخله خارجی در تعیین حق تعیین سرنوشت مردم ایران نشده بود؛ به رغم آن علاقهمند بودم که تصویر دقیقتری از سازماندهی و سیمای این تظاهرات داشته باشم.
زمانی که به محل آغاز تجمع رسیدیم، بنظرم جمعیت کمتر از هزار نفر قابل مشاهده بود؛ در همان نگاه اول، چند پرچم سفید کوچک با آرم سازمان مجاهدین خلق باعث نگرانی من و تعداد دیگری از همراهان شد. در لیست سازمان ها و احزاب سنجاق شده به اطلاعیه فراخوان تظاهرات، نامی از سازمان مجاهدین خلق ذکر نشده بود. ابتدا این تصور برای برخی بوجود آمد که شاید اتوبوس آدرس را اشتباهی آمده و “تظاهرات بروکسل” در نقطه دیگری از شهر است. اما روشن بود که اشتباهی پیش نیامده است و صدها پرچم کردستان و پرچم احزاب کردستان ایران و چند پرچم دیکر که نام و لوگو حزب کمونیست کارگری ایران را در برداشت و همچنین ترکیب سنی و شعارهائی که به زبان کردی و فارسی سر داده میشد، مشخص میکرد که همان “تظاهرات بروکسل” است. فاصله تجمع تا رسیدن به میدان ساختمان اتحادیه اروپا در بروکسل کوتاه بود و حدود کمتر از یک ساعت به طول کشید. در مسیر راهپیمائی و در میدان، جمعیت حدود ۱۵۰۰ نفر تخمین زده میشد. در مسیر راهپیمائی شعارها با بلندگوهای دستی به زبان کردی و فارسی سر داده میشد و یکی از بلندگوهای دستی به چند نفری از حزب کمونیست کارگری که با خود پرچم این حزب را حمل میکردند، تعلق داشت. در تریبون تظاهرات در میدان، پلاکاردها با شعارهایی علیه جمهوری اسلامی، چهرههای بسیاری از کشتهشدگان در خیزشهای قبلی و بویژه قیام خونین دی ماه ۱۴۰۴ و شعارهای مربوط به جنبش ژن، ژیان، آزادی / زن، زندگی، آزادی آذین و گره زده شده بود. گردانندگان و مجریان تریبون عمدتا زنان بودند.
به هنگام راهپیمائی به سمت پارلمان اروپا، خواسته شد که در صف جلو تظاهرات، فقط زنان باشند و گویا این امر خواسته تشکل (های) زنان در همکاری برای سازماندهی این تظاهرات بوده است.
پس از چند شعار به زبان کردی و فارسی و انگلیسی و فرانسوی و آلمانی، ابتدا اطلاعیه تظاهرات به زبان فارسی و لیست سازماندهندهها و حمایت کنندگان خوانده شد. این اطلاعیه به زبان کردی هم خوانده شد. چند موزیک و سرود به زبان کردی توسط مردان اجرا شد. یکی دو سخنرانی کوتاه و متفاوت به زبان کردی و فارسی ایراد شد و همبستگی میان ملیتهای ایران با شعار جنبش “ژینا” به زبان بلوچی؛ و همچنین یاشاسین آذربایجان / بژی کردستان و یا بژی آذربایجان / یاشاسین کردستان بازتاب داده شد، و البته در همین حد شعاری به زبان عربی شنیده نشد.
مشخصه سیمای این تظاهرات، کاملا برخاسته از کردستان بود. صدا و سیمای آن به کردستان تعلق داشت و نشان میداد که اکثریت زنان و مردان شرکت کننده در این تظاهرات از کردها و احزاب کردستان ایران بودند. بهرغم لیست بلند بالا نام نهادها و سازمان و احزاب غیر کرد، آنان حضور چندان فیزیکی نه در جمعیت و نه در تریبون نداشتند. هر چند که درفراخوان این تظاهرات، امضا ” “همبستگی برای جمهوری و دموکراسی در ایران” ذکر شده بود، اما بیشتر به یک تظاهرات با چهره کردستان که توسط احزاب و سازمانهای کرد،،سازمان داده شده بود شباهت داشت.
تظاهرات بتدریج با پراکنده شدن افراد، به رغم هوای آفتابی، زودتر از زمان تعیین شده، خاتمه یافت.
در پایان لازم به ذکر است که این گزارش یک نگاه گذرا به این تظاهرات است و بنظر میرسید برخی از شرکت کنندگان انتقادهای جدی به آن داشتند و این تظاهرات نتوانسته است، انتظاراتی که از آن بوجود آمده بود را برآورده کند.
اصغر ایزدی – ۱۵ فوریه ۲۰۲۶
