روز ۲۲ بهمن ۱۴۰۴خانم صفری، کمونیست متعهد، سمبل نیم قرن مبارزه بارژیمهای سرمایه سلطنتی و جمهوری اسلامی، عضو و کادرجنبش کمونیسم کارگری و حزب حکمتیست در شهر اسلوی نروژ از میان ما رفت.
تاریخ تحولات ایران و کردستان به ویژه از مقطع انقلاب ۱۳۵۷ تاکنون، تاریخی مملو از مبارزات انسانهایی برجسته است. انسانهایی که بنا به خواست و جایگاه طبقاتی و اجتماعی شان نقش مؤثری در این تحولات ایفا نمودند. رفیق (خانم صفری) که در مناسبات روزمره با عناوین صمیمانه “دایه خانم” و یا “سیزاده” از او اسم میبردیم، یکی از این شخصیت های کمونیست فداکار می باشد.
رفیق صفری سال ۱۳۰۳ در روستای باینچوب در نزدیکی شهر سنندج بدنیا آمد. سالها قبل از انقلاب سال ۱۳۵۷ به شهر سنندج نقل مکان کردند. دراین شهرپرجنب و جوش مبارزاتی با فعالین کمونیست و چپ آشنا میشود. منزل او و همسر و فرزندانش با نقش محوری “دایه خانم” قبل از انقلاب ۵۷ محل رفت و آمد و بحث و تبادل نظر سیاسی کسانی بود، که در دوره انقلاب ۱۳۵۷از مسئولین سازمان انقلابی زحمتکشان کردستان ایران (کومه له) در سنندج بودند.
با شروع اعتراضات و تظاهراتهای سال ۵۷ در شهر سنندج او به این تحولات انقلابی پیوست. سپس با ادامه مبارزه و شروع سرکوبگریهای جمهوری اسلامی خانه او به پناهگاه انقلابیون کمونیست و فعالین کومه له برای مخفی شدن و حفظ امنیت از دست نیروهای امنیتی تبدیل شد.
در دوره جنگ سه ماهه اول جمهوری اسلامی در سال ۱۳۵۸ با جسارت و ابتکار انقلابی اش و همراه کردن تعداد از خانواده های دیگر خانه های سازمانی و دولتی متعلق به باشگاه افسران شهربانی در منطقه تازه آباد سنندج را مصادره و به مدت دو سال به تصرف در میاورند.
در دوران پرجنب و جوش مبارزاتی شهر سنندج از فعالین مبارزات انقلابی بود. در راهپیمایی بزرگ مردم سنندج به طرف مریوان و در حمایت از کوچ تاریخی مردم مریوان در اعتراض به حمله رژیم تازه به قدرت رسیده اسلامی شرکت نمود. در جنگ ۲۴ روزه شهر سنندج حاضر به ترک شهر نشد و به یکی از کسانی تبدیل شد که پشت جبهه ی محکمی را در حمایت از مبارزین و پیشمرگان سازمان دادند.
بعد از تصرف سنندج و دیگر شهرهای کردستان توسط رژیم سرکوبگر جمهوری دایه سه یزاده فعالیت خود را در بخش مخفی تشکیلات کومه له ادامه داد. با واحدهای نظامی در اطراف شهر ارتباط داشت و سپس منظم تر در بخش مخفی تشکیلات کومه له به عنوان “پیک” نامه ها و محموله ها تشکیلاتی را به فعالین شهر در شهرهای کردستان، تهران و دیگر شهرها در خارج کردستان میرساند. رابط محکم بین تشکیلات مخفی و تشکیلات علنی کومه له بود. در خلال این فعالیتها در منطقه مرزی “قاسمه ره ش” واقع در مرز سردشت توسط جمهوری اسلامی دستگیر و شکنجه شد و مدت زمان کوتاهی در زندان ماند.
عاقبت در سال ۱۳۶۳ از طرف مامورین رژیم تحت پیگرد قرار گرفت و به همراه همسرش مجبور به ترک کشور و ملحق شدن به تشکیلات علنی کومه له و پیوستن به فرزندانش ناصر و شب بو شد. دایه خانم مبارز و همسرش در یکی از اردوگاههای مرکزی کومه له در منطقه ای به نام “شینکاوی” به عنوان مدیر و اداره کننده فروشگاه تشکیلات که برای رفع نیازهای روزمره رفقایمان دایر شده بود، با دلسوزی و نظم و دقت بالا فعالیت کردند.رفقا و پیشمرگان آن دوره خاطرات ارزنده ای از مناسبات صمیمانه و زحمات آن دو انسان فداکار به یاد دارند.
در جریان جنگ تحمیلی حزب دمکرات کردستان ایران علیه کومه له، برای یاری رسانی خود را به منطقه شلیر و محل استقرارنیروی نظامی کومه له رساند. در جریان آمد و رفت و فعالیت در مناطق مرزی دوبار توسط حزب دمکرات کردستان دستگیر و زندانی و مورد ضرب و شتم قرار گرفت.
دایه خانم تاقبل از اعزام به اروپا، مثل همیشه در کردستان عراق در کنار اردوگاههای نظامی کومه له مستقرو فعالیت داشت. باز هم منزل آنها در شهرک کاریزه و شهر رانیه هر دو واقع در استان سلیمانیه برای چند سال محل فعالیتهای ارتباطی، دید و بازدید پیشمرگان و خانواده هایشان که از داخل میامدند و محل استراحت مبارزین و پیشمرگان آن دوره بود. سال ۱۹۹۲ میلادی به همراه فرزندش ناصرمرادی و خانواده اش به کشور نروژ منتقل شدند. در آنجا پیگیر فعالیتهای مبارزاتی و کمونیستی بود. از سال ۱۹۹۸ فعالیت خود را با حزب کمونیست کارگری ایران و سپس حزب حکمتیست ادامه داد. حضور پرشور “سیزاده” در فعالیتها، آکسیونها و مراسمهای روزهای ۸ مارس و روز جهای کارگر، در کنگره ها و اجتماعات حزب حکمتیست، همیشه الهام بخش مبارزات ما بود. متأسفانه به دلیل کهولت سن و بیماری از مقطع از سال ۲۰۱۹ به بعد مثل گذشته از حضور فعال او در کنگره ها و اجتماعات و آکسیونها و فعالیتها محروم ماندیم. اما همواره رابطه محکم او و جنبش و حزب ما ادامه پیدا کرد.
خانم صفری مادر و رفیق عزیز ما، شخصیت بیادماندنی در جنبش کمونیستی و کارگری و حزب حکمتیست اکنون از میان ما رفته است. اما درسها و تجارب گرانبهای فراوانی از فداکاری و تعهد و تلاش کمونیستی برایمان به جای گذاشته است. درگذشت خانم صفری عزیزمان را به کمونیستها و آزادیخواهان، به صفوف جنبش کمونیسم کارگری و حزب حکمتیست و به ویژه به فرزندان عزیزش، رفقایمان شب بو و ناصر مرادی و ملکه عزتی و به نوه هایش نینا، مونا و روزا و دیگر بستگانشان در داخل و خارج صمیمانه تسلیت میگوییم.
یاد عزیزش را با ادامه راهش گرامی میداریم
حزب کمونیست کارگری ایران- حکمتیست
۲۴ بهمن ۱۴۰۴ – ۱۳ فوریه ۲۰۲۶
