«آزمون وجدان جامعهٔ پزشکی ایران»
یکشنبهٔ گذشته، نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی با شلیک گلوله و استفاده از گاز اشک آور به بیمارستان خمینی در شهرستان ایلام یورش بردند؛ حملهای با هدف ربودن مجروحان اعتراضات که با ضرب و شتم کارکنان درمانی و ایجاد رعب و وحشت در میان بیماران و همراهان آنان همراه بود. این اقدام، نمونه ای آشکار از عبور آگاهانهٔ حکومت از ابتدایی ترین اصول حقوق بشر و قواعد شناخته شدهٔ بینالمللی است.
بیماران، پزشکان، پرستاران، کادر درمان و همراهان بیماران همگی غیرنظامی محسوب میشوند. حمله به غیرنظامیان، آن هم در محیطی که بنا بر عرف جهانی باید امن ترین مکان باشد، نقض صریح حقوق بینالملل بشر دوستانه و مصداق روشن جنایت جنگی است؛ اصلی که حتی در شرایط جنگی نیز به رسمیت شناخته شده و مورد تأکید نهادهایی چون کمیته بین المللی صلیب سرخ قرار دارد.
جمهوری اسلامی با این اقدام نشان داد که به مرحلهای از استیصال رسیده که دیگر حتی حفظ ظواهر قانونی و بین المللی نیز برایش اهمیتی ندارد. هنگامی که یک حکومت به خود اجازه میدهد به مراکز درمانی یورش ببرد، مجروحان را برباید و کادر پزشکی را مورد ضرب و شتم قرار دهد، روشن است که از هیچ جنایتی فروگذار نخواهد کرد. این سطح از خشونت، نه نشانهٔ اقتدار، بلکه نشانهٔ فروپاشی اخلاقی و سیاسی یک نظام است.
در برابر چنین جنایتی، سکوت جامعهٔ جهانی و سازمانهای حقوق بشری پذیرفتنی نیست. نهادهای بینالمللی موظف اند این حمله را بهطور مستقل بررسی کرده، عاملان آن را مستندسازی و جمهوری اسلامی را بابت نقض فاحش قوانین بینالمللی مورد بازخواست قرار دهند. بیتفاوتی در برابر چنین رفتاری، به معنای عادیسازی خشونت علیه غیرنظامیان و تضعیف بنیانهای حقوق بشر در سراسر جهان است.
اما مسئولیت اصلی، پیش از هر چیز، بر دوش جامعهٔ پزشکی است؛ هم در ایران و هم در سطح جهانی. جامعهٔ پزشکی ایران، بهعنوان حافظ جان انسانها، نمیتواند در برابر بی حرمت کردن محیط درمانی و تعرض به همکاران خود سکوت کند. این سکوت، نه بی طرفی، بلکه همراهی ناخواسته با جنایت است. اعتراض جمعی، یکپارچه و علنی جامعهٔ پزشکی ضروری و غیر قابل اجتناب است؛ اعتراضی که قبل از آن که سیاسی باشد ماهیتی صنفی و انسانی دارد.
تاریخ نشان داده است که وقتی پزشکان و کادر درمان، یک صدا و متحد در برابر نقض حقوق بشر ایستادهاند، قدرت سرکوب عقب نشینی کرده است. امروز نیز انتظار میرود جامعهٔ پزشکی ایران، با تکیه بر جایگاه اخلاقی و اجتماعی خود، در برابر این جنایت آشکار بایستد و اجازه ندهد محیط درمانی به میدان جنگ حکومت علیه مردم تبدیل شود.
اعتراض جمعی کادر پزشکی میتواند از یک طرف مانع تکرار چنین جنایاتی از طرف رژیم شود و از طرف دیگر توجه جامعه جهانی را به نقض فاحش حقوق بشر در ایران جلب نماید.
سکوت، در چنین لحظهای، هیچ توجیهی ندارد.
