پایداری – جهانگیر صداقت فر

خُرده کاهی نیستم

                          پا در گریز

                                       با وزیدنِ آهی از سرِ یأس.

 .

بید بُن نیستم که به لرزه در‌آیم به ضربِ تازیانه‌یِ باد.

علف هرزه نیستم

                        یا نهالکی که به تسلیم

سر خم کنم در گذارِ نسیم.

. 

ریشه در ژرفِ تاریخ سروی

قامت کشیده تا طلایه‌یِ نورم من؛

سپیدار واری 

                 سر برکشیده تا بلندایِ غرورم من.

. 

طاقتِ کهسارم

                    در معبرِ تندر و

                                         شلاقِ آذرخش.

 .

نسلی آزاده زادم-

                        از تبارِ حماسه و شیرافکنانِ دلیر،

عصیانگری گسسته ز پا زنجیر.

 .

میرنده نیستم؛

ققنوسی از سُلاله‌یِ مرزی کهن ساله‌ام من

که جان بر آتش می‌‌افکنم-

                                    بی‌ محابا

تا جوجکانی نو بزایم از بیضه‌یِ تدبیر.

. 

نه-

نه پرِّ کاهی

نه علف هرزه ئی 

نه بید بُنی

نه نهالکی نو رسته از دلِ خاک،

بل نسلی ز هیبتِ صخره‌هایِ ستبرِ اساطیرم،

پشت کشیده به آرشی کمان گیرم.

**********            

تیبوران- ۲۸ نوامبر ۲۰۲۲

جهانگیر صداقت فر