به گزارش گاردین، اسرائیل دهها فلسطینی از نوار غزه را در زندانی زیرزمینی به نام «راکفِت» نگه میدارد؛ جایی که زندانیان هیچگاه نور طبیعی نمیبینند، از ارتباط با خانواده و جهان بیرون محروماند و غذای کافی دریافت نمیکنند.
بر اساس اطلاعات وکلای «کمیته عمومی علیه شکنجه در اسرائیل» (PCATI)، در میان این زندانیان دستکم دو غیرنظامی وجود دارند که بدون هیچ اتهام رسمی برای ماهها در بازداشت بودهاند: یکی پرستاری است که هنگام کار در بیمارستان بازداشت شد و دیگری نوجوانی که پیش از دستگیری، فروشنده مواد غذایی بوده است. هر دو از ماه ژانویه به زندان زیرزمینی منتقل شدهاند و از «ضرب و شتمهای منظم» و رفتارهایی خبر دادهاند که با الگوهای شناختهشده شکنجه در دیگر بازداشتگاههای اسرائیلی مطابقت دارد.
زندان راکفِت در اوایل دهه ۱۹۸۰ برای نگهداری خطرناکترین مجرمان سازمانیافته اسرائیل ساخته شد اما چند سال بعد، به دلیل شرایط غیرانسانی، تعطیل گردید. این زندان در سال ۲۰۲۳ و پس از حملات ۷ اکتبر، به دستور وزیر امنیت داخلی راستگرای اسرائیل، ایتامار بنگویر، دوباره فعال شد.
تمامی سلولها، حیاط کوچک تمرین و اتاق ملاقات وکلا در زیر زمین قرار دارند و هیچگونه نور طبیعی به داخل نمیتابد. این مجموعه که در زمان تعطیلیاش تنها ۱۵ زندانی داشت، اکنون حدود ۱۰۰ فلسطینی را در خود جای داده است.
بر اساس آمار رسمی که PCATI به دست آورده، بیشتر بازداشتشدگان از غیرنظامیان غزه هستند. پس از توافق آتشبس در اکتبر گذشته، اسرائیل ۲۵۰ زندانی محکوم و ۱۷۰۰ بازداشتی از غزه را آزاد کرد، اما بیش از هزار نفر همچنان در شرایط مشابه بدون اتهام مشخص در بازداشت باقی ماندهاند؛ از جمله همان پرستاری که وکلای حقوق بشر نمایندگیاش را بر عهده دارند.
وکلای PCATI در نخستین بازدید خود از زندان، از محیطی آلوده و خفقانآور خبر دادهاند؛ پلههای خاکگرفته، اتاقی با آثار حشرات مرده و توالتی که بهگفته آنان «قابل استفاده نبود». زندانیان هنگام ورود، با سر خمیده و دست و پاهای زنجیرشده در برابر آنان ظاهر شدهاند.
یکی از وکلا، جانان عبدو، گفت: «مردی که دیدم تنها ۱۸ سال داشت و غذافروش بود. او را از یک ایست بازرسی گرفته بودند.» همکارش سجا مشرقی برانسی افزود که هر دو زندانی از ژانویه در همان محل نگهداری میشدند و یکی از آنها، یعنی پرستار، در آغاز دیدار فقط پرسید: «کجا هستم و چرا اینجا نگه داشته شدهام؟»
سلولهای زندان بدون پنجره و تهویهاند و هر سلول سه تا چهار زندانی را در خود جای میدهد. آنها از کمبود هوا و احساس خفگی سخن گفتهاند و گزارش دادهاند که به طور منظم مورد ضربوشتم، گاز گرفتن سگهای با پوزهآهنی و تحقیر از سوی نگهبانان قرار میگیرند. همچنین از غذای ناکافی، مراقبت پزشکی محدود و نبود امکانات اولیه رنج میبرند. دادگاه عالی اسرائیل اخیراً تأیید کرده که دولت این کشور زندانیان فلسطینی را از غذای کافی محروم کرده است.
زندانیان تنها چند دقیقه در روز – گاه پنج دقیقه یک روز در میان – اجازه خروج از سلولها دارند و تشکهایشان از ساعت چهار صبح تا نیمهشب جمعآوری میشود. در طول روز روی تختهای آهنی بدون پوشش مینشینند.
تصاویر تلویزیونی از بازدید بنگویر از زندان نشان میدهد او با افتخار از بازگشایی راکفِت سخن میگوید و میگوید: «این همان جایی است که تروریستها باید باشند؛ زیر زمین.» او بارها از سختتر کردن شرایط بازداشت فلسطینیان بهعنوان «سیاست بازدارنده» سخن گفته است.
به گفته فعالان حقوق بشر، این نوع بازداشتها نهتنها با قوانین بینالمللی در تضاد است بلکه اثرات مخرب روانی و جسمی شدیدی بر زندانیان دارد؛ از اختلال در چرخه خواب و تولید ویتامین D گرفته تا آسیبهای روحی ناشی از حبس طولانی در تاریکی مطلق.
کمیته ضد شکنجه اسرائیل میگوید: «گرچه جنگ رسماً پایان یافته، فلسطینیان غزه همچنان تحت شرایطی زندانیاند که مصداق شکنجه و نقض آشکار قوانین بشردوستانه بینالمللی است.»
پرستار بازداشتی آخرین بار در ۲۱ ژانویه نور خورشید را دیده است. او، که پدر سه فرزند است، از زمان بازداشت هیچ خبری از خانوادهاش ندارد. وکیلش میگوید: «وقتی تنها توانستم به او بگویم مادرت زنده است، همان جمله کوچک برایش امیدبخشترین خبر ممکن بود.»
مقامات زندانها در اسرائیل در پاسخ به پرسش خبرنگاران تنها گفتهاند که زندانها «طبق قانون و تحت نظارت رسمی» اداره میشوند و مسئول سیاست بازداشت یا روند قضایی نیستند. اما نهادهای حقوق بشری تأکید دارند که بازداشت و شکنجه سیستماتیک فلسطینیان در اسرائیل، امروز به یکی از تاریکترین فصلهای پس از جنگ غزه بدل شده است.
