فرودِ کبود – سیدعلی صالحی

برای کدامتان گریه کنم،

من

با این هزار هزار چشمِ بی‌چراغ،

برای کدامتان…؟

.

هی دخترِ دریا به دوش!

یک لحظه غرق‌ام نکن،

من هنوز هم

همان دونده‌ی نان و مَهلکه‌ام

که نانِ خویش را

از دهانِ دیو دزدیده‌ام.

.

راه… راه دیگری،

دیگری هرگز نداشته‌ام.

.

پس شما

بازمانده‌گانِ هزار دوزخِ جنوب،

شده آیا ترکیدنِ تاول‌ها را

به یاد آورید!؟

.

هی نمکسوزِ شورابه‌ها!

آرام باش،

برای داوری بر دیگران

هنوز هم

فرصتِ فرمان بُریده

فراوان است…!