احمد پژمان ، آهنگساز و موسیقیدان نامدار ایرانی، روز گذشته در ایالات متحده درگذشت.
احمد پژمان، آهنگساز برجسته موسیقی ایران و خالق دهها اثر ماندگار در ژانرهای کلاسیک و تلفیقی، جمعه هفتم شهریورماه در ۹۱ سالگی در شهر لسآنجلس آمریکا درگذشت. آثارش در فرمهایی چون سمفونی، اپرا و باله اجرا شدهاند، با الهام از موسیقی محلی و ردیف ایرانی، سبک منحصر بهفردی در موسیقی معاصر پدید آورد.
احمد پژمان پس از انقلاب ۱۳۵۷ به ایران برگشت و نزدیک دو سال هم در کشور ماند و سپس در اوایل دههٔ ۱۳۶۰ از ایران خارج شد.
او که در ۱۸ تیر ۱۳۱۴ در لار متولد شد، یکی از مهمترین آهنگسازان موسیقی کلاسیک ایران بود که طی دههها فعالیت، آثاری شاخص در قالبهای سمفونی، اپرا، باله، راپسودی، اوراتوریو و پوئم سمفونیک با بهرهگیری از موتیفها و تمهای موسیقی ایرانی خلق کرد.
سبک موسیقایی او را ترکیبی از موسیقی محلی، ردیف ایرانی، سازهای بومی، هارمونی و ارکستراسیون غربی میدانند.
پژمان آموزش موسیقی را از دوران کودکی آغاز و در ایران نزد استادانی چون حشمت سنجری، پرویز منصوری و حسین ناصحی آموخت.
پس از تحصیل در تهران و نوازندگی در ارکستر سمفونیک تهران، برای ادامهٔ تحصیل با بورس تحصیلی در مراکز آموزشی چون آکادمی موسیقی وین و دانشگاه کلمبیا نزد آهنگسازانی چون توماس کریستیان داوید، فردریش چرها، ولادیمیر اوساچوفسکی، هانس یلینک، و آلفرد اوهل دانش خود در موسیقی کلاسیک و الکترونیک را گسترش داد.
پژمان از چهرههای اثرگذارِ جریان موسیقی کلاسیک ایرانی بود. اپرای «جشن دهقان» از او بهمناسبت گشایش تالار رودکیِ تهران در سال ۱۹۶۷ روی صحنه رفت؛ رویدادی که از آن بهعنوان نخستین اجرای یک اپرای فارسی یاد شده است. او سپس اپراهای «دلاور سهند» و «سمندر» را نیز نوشت.
پژمان در کنار کارهای سمفونیک، در دههٔ ۱۳۶۰ در لسآنجلس وارد دنیای موسیقی پاپ هم شد و برای چند خوانندهٔ معروف از جمله هایده، حمیرا، داریوش، مهستی و عارف هم آهنگسازی و تنظیم انجام داد.
در سینمای ایران، همکاری او با کارگردانانی همچون بهمن فرمانآرا و مجید مجیدی منجر به خلق موسیقی متنهای ماندگار شد.
