انتظار در یکشنبه – مرضیه شاه بزاز

جایی‌که شبنم مدام اشک می ریزد 

و سکوت، آوازی است

از نبود پرنده

انتظار

پشت مردمکهای کودکان 

بالغ می شود 

بزودی از دروازه ی انفجار می گذرد!

.

.

در بزاق خیابان

دعای آمرزش و بیکن

چون ستاره ی شش پَر و روح القدس

در هم میپیچند

و پرچم پر از ستاره

تا ستاره ای نو بیفزاید

چربی و قدسیت خیابان را                          

با ولع می لیسد.

.

.

به چمن های گستاخ خیره با هزار چشم سبز                

به دریاچه ی سرشار

که در لجنزار ژرفایش

راز ننگین ماهیان را به دروغی بزرگ بدل می کند                     

تا آسمان

شفافش بیند و با آن در آمیزد

و از رخوت لذتی، مه برخیزد

آه یاران رفته، صدایتان می کنم!

.

شش های پاکیزه، بی غبار 

با شکمهای آماس در گذرند

و زاغِ کبود* سینه جلو داده

گنجشکان درخت کُنار را پس میزند

گلهای شاد                              

رنگ می گردانند و به کنایه

از درختان زرد روی زادگاهم می گویند

و سگ همسایه بر چمن 

به افتخار فتوحات مرزهای دور                                                     

سیم و زر از روده می ریزد

در سراسر محرابهای جهان، التهای تناسلی در جنب و جوشند

آه یاران از بیزاری بی افسوس جان باخته

صدایتان می کنم!

.

.

جاییکه کودکان

عکس نان را

در قاب خاطره، 

آویخته اند

و موشهای گرسنه بزیر درختان زیتون و خرما

پی قطره آبی                                                               

ساقه های پوسیده را می جوند

زنبیلهای خالی

بر ساعد تپه ی استخوان

آه می کشند.

.

وقتیکه صنعتگران چیره دست

بر بام جهان

شمایل شیطان را، دلکش و زیبا 

پرداخته، آویخته اند                

وقتیکه در تنگه های شماطه دار

قومی کهن می پوسد و

قومی نو سر بر می آرد

خدایان چه خاموش و خونسرد به نظاره نشسته اند.

.

.

بزودی 

انتظار

از سینه ی دخترکی پشت پنجره

آه می شود و

می شکند.

.

.

Blue jay* زاغ کبود پرنده ای مهاجم به دیگران پرندگان 

مرضیه شاه بزاز

آتلانتا، ۸/۲۴/۲۰۲۵

divanpress.com