امروزه در ایران، کشوری با بیش از ۹۰ میلیون جمعیت، اکثریت مردم در شرایط اقتصادی، بیحقوقی سیاسی، نقض گسترده اصول اولیه حقوق بشر و آیندهای عمیقاً نامطمئن زندگی میکنند.
در ماههای نخست پس از انقلاب ۱۹۷۹، تمامی صداهای غیرمذهبی و غیرهمسو خاموش شدند. انقلاب بهسرعت ربوده شد و تنها یک صدا باقی ماند: صدای اسلامگرایان. در داخل کشور، جامعه مدنی بهطور سیستماتیک سرکوب شد؛ دانشگاهها در جریان «انقلاب فرهنگی» تعطیل شدند، احزاب سیاسی ممنوع شدند، اتحادیههای کارگری و نهادهای صنفی منحل و با «انجمنهای اسلامی» تحت کنترل حکومت جایگزین شدند. هزاران فعال سیاسی اعدام یا زندانی شدند.
جمهوری اسلامی قاتل جامعه مدنی و فاقد مشروعیت است.
تجربهی چهلوهفت ساله نشان داده است که جمهوری اسلامی اصلاحپذیر نیست. هر تلاش برای تغییر تدریجی از درون ساختار قدرت، یا ایجاد تشکلهای مستقل کارگری و سیاسی، با سرکوب، خشونت، زندان، کشتار و اعدام پاسخ داده شده است.
با این حال، جنبش دانشجویی، جنبش زنان، شبکههای روشنفکری، جنبشهای کارگری و تلاشهای اصلاحطلبانه از دهه ۱۹۹۰ تا اعتراضات ۲۰۰۹ و خیزشهای خونین ۲۰۲۰ نشان دادهاند که مقاومت مردم هرگز متوقف نشده و بارها و بارها سر برآورده است.
در اعتراضات اواخر سال ۲۰۲۵، پس از سقوط شدید ارزش پول ملی و گسترش ناآرامیهای اجتماعی، پیامهایی درباره «تغییر قریبالوقوع رژیم» منتشر شد. تبلیغاتی که با حمایت رسانههای وابسته به بخشی از اپوزیسیون تقویت میشد، بسیاری از جوانان ناامید از آینده را به خیابانها کشاند؛ جوانانی که بدون هیچ حمایت دفاعی، تنها با امید به تغییر، به میدان آمدند.
پلاتفرم سندیکاهای کارگری سوئد- ایران با اندوه عمیق شاهد قتلعام هزاران معترضان جوان و مردمی است که تنها خواستهشان این بود: «ما این رژیم را نمیخواهیم». ما با خانوادههای داغدار، مجروحان و بازداشتشدگان همدردیم و این سرکوب وحشیانه و سازمانیافته توسط جمهوری اسلامی، سپاه پاسداران، بسیج و نیروهای نیابتی را بهشدت محکوم میکنیم. این کشتار، جامعه ایران و جهان را بهتزده و منزجر کرده است و اکنون در تاریخ معاصر ایران بهعنوان «جنایت علیه بشریت» ثبت شده است. ما خواستار پیگیری قضایی این جنایات هستیم.
متأسفانه این سرکوب گسترده، زمینه را برای نفوذ نیروهای خارجی و ارائه «راهحلهای آماده» فراهم کرده است. نقد شخصیتسازیهای مصنوعی برای مخالفان، به معنای حذف هیچ فرد یا گروهی از آینده ایران نیست. در یک نظام دموکراتیک، همه حق دارند در معرض رأی مردم قرار گیرند.
پلاتفرم سندیکاهای کارگری سوئد-ایران مخالف هرگونه مداخله دولتهای خارجی و جنگ در تعیین سرنوشت مردم ایران و ساختن آلترناتیو از بیرون است. اختلاف میان ایرانیان بر سر این نیست که آیا رژیم سقوط خواهد کرد یا نه؛ اختلاف بر سر چگونگی سازماندهی ایران پس از سقوط آن است. هیچ قدرتی نمیتواند جایگزین اراده مردم ایران شود.
آنچه امروز ضرورت دارد، یک تعهد فعال، اصولی و بینالمللی است که باید حق مردم ایران برای تغییر رژیم را به رسمیت بشناسد واز گذار دموکراتیک بدون تحمیل نسخههای آماده حمایت کند. هر گزینهای غیر از این، خیانتی دوباره به جامعهای است که بهای سنگینی پرداخته است.
پلاتفرمسندیکاهای کارگری سوئد-ایران با نگرانی عمیق نسبت به وضعیت حقوق بشر، آزادیهای مدنی و شرایط کارگران و شهروندان در ایران، خواستههای زیر را با قاطعیت اعلام میکند
آزادی فوری و بیقیدشرط زندانیان سیاسی وبازداشت شدگان اخیر
آزادی بی قید و شرط تمامی کارگران، معلمان، روزنامهنگاران، نویسندگان و فعالان مدنی زندانی
پایان فوری و کامل تمامی اشکال نقض حقوق بشر و حقوق صنفی در ایران
مخالفت مطلق با هرگونه اعدام
توقف فوری آزار، تهدید، تعقیب و سرکوب معترضان
بازگشایی بدون محدودیت اینترنت و تمامی مسیرهای ارتباطی داخل و خارج از ایران
پلا تفرم سندیکاهای کارگری سوئد-ایران تأکید میکند که رعایت حقوق بنیادین انسانی، آزادی بیان، آزادی تشکلیابی و امنیت شهروندان، اصولی غیرقابل مذاکرهاند. ما در کنار مردم ایران ایستادهایم و خواستار احترام کامل به حقوق و آزادیهای آنان هستیم
پلا تفرم سند یکاهای کارگری سوئد-ایران
استکهلم – ۲۲ بهمن ۱۴۰۴
