چند سوال از نویسندگان حرفه ای یا بیانیه نویس های حرفه ای برای نشان دادن تناقضات منطقی و فکری در شیوه ی نگاه اشان به مسایل بغرنج کشورمان.
شما از یک طرف به این معتقد هستید که این جنبش انقلابی دی ماه ۱۴۰۴ پایه های بنیان رژیم اسلامی را لرزانده ، (واین جنبش ) “با واکنش های سرکوبگرانه فاشیسم دینی و نیروهای سرکوبگرش روبرو شده است”. و از طرف دیگر در چند سطرپایین تر (اعلام )حمایتها ی خارجی که از جانب دولتهای امریکا و اسرائیل شده را باعث وارد صحنه شدن نظام با “شقاوت بی حد و حصر ” و همچنین باعث شده که رژیم ج.ا.”شهدای این جنبش را “تروریست”، “اغتشاشگر” یا “تلفات” نامگذاری کند.” می دانید.
سوال: ایا این رژیم به خاطر ترس از لرزان شدن بنیادش و سقوط اش با شقاوت بی حد وحصر وارد صحته شده و یا به خاطر حمایت خارجیان از این جنبش؟ اگر از نظر شما هر دو هم ترس از سقوط وهم دخالت خارجی. سوال دیگر این است:
شقاوت بی حد و حصر در منطق شما به چه معنی أست ایا منطورتان این أست که اگر این دخالت خارجی نبود این رژیم شقاوت بی حد و حصر از خود نشان نمی داد؟ ایا این نظام ج.ا. شقاوت بی حد و حصر در دیگرجنبش های مردمی که حرفی از حمایت خارجی نبود از خود نشان نداده ( کور کردن جوانان و کشته شدن بچه هایی مانند پیان پیرفلک و …اعدام های سال۶۰ و ۶۷ و هزاران مثال دیگر . برای شما ها نویسندگان حرفه ای بیانیه نویس این حد از شقاوتها ی بالا نام برده ، شقاوتها ی بی حد و حصر نیست؟ حد و مزر شما در شقاوت بودن اعمال ج.ا. در مقابل معترضین و شهروندان مرز و بوم کشورتان کجاست؟
از نظر شما “دخالت های جنایتکارانۀ مزدوران وابسته به قدرت های خارجی” در این جنبش چه کسانی هستند؟ ایا این تکرار همان واژه های مورد استفاده رژیم نیست ؟
ایا این رژیم معترضان را با تهمت عوامل خارجی و مزددوران ، جاسوسان خارجی دراین ۴۷ سال حکومت اش اعدام و زندانی و شکنجه نکرده؟
چگونه و با چه وجدان انسانی و عقل سالم و با چه منطق و استدلالی به خودتان اجازه می دهید این جملات را بر روی کاغدبیاورید و معتقد باشید که تمام سردمداران رژیم به ‘بهانه ی مداخلات خارجی “شهدای این جنبش را “تروریست”، “اغتشاشگر” یا“تلفات” نامگذاری” کرده اند . ایا این برای اولین بار أست که رژیم ، معترضان را با این القاب اعدام و شکنجه میکند ؟ مگًر نه این که بازدا شت کنندهای جنبش های تا کنون رخ داده را با این واژگان تزیین و محکوم نمی کند ؟
یا شماها نویسندگان حرفه ای بیانیه نویس به فراموشی مبتلا شده اید و یا با عینک ایدئولوژی بمسائل کشور نگاه می کنید.
در رابطه با دخالت خارجی مد نظرتان :
در این که دخالت خارجی در هر شکل ان محکوم أست با شما موافق هستم. سوال این أست در این سالهای حکومت
اسلامی چه راه حل هایی و چه اقدامات موثری گروه شما با همکاری دیگر متحدانتان برای جلوگیری از نفوذ دیگر نیروی های خارجی (روسیه که ج.ا. برایش یک کارت جوکر أست و چین با قراردادهای خانمان برانداز ش ) کرده اید؟
تعجب من از این است که شما طبق نوشته اتان از یک طرف به فاشیست بودن رژیم ج.ا. واقف هستید و حتمن به این امر هم واقف هستید که یکی از خصوصیت بارز نظام فاشیستی و فرق ان با دیکتاتوری در این أست که نظام فاشیست بر اداب و رسوم ، فرهنگ ان مردمان استوار أست که ان اداب و فرهنگ بصورت ابزاری به نفع خود مورد استفاده قرار می دهد. و حتمن افراد خوش باور بدون منافع رانتی تحت تاثیر این تبلیغات قرار می گیرند حالا که رژیم ج ،ا. بر یک سیستم به غایت رانتی هم استوار أست فکر نمی کنید این دو گروه به کمک این رژیم به غایت بی کفایت بیایند و ایا تا الان به کمک این رژیم برای حفظ بقا و سهم خود تا حالا نیامده اند؟ در حالی که ان مردمان معترض با گوشت و پوست خود و با دست خالی برای نجات خود مبارزه میکنند و هر بار با کشته شدن جان عزیزانشان و یا زندانی انها مواجهه می شوند ، بعد شما تیتر می زنید جنبش انقلابی مردم ایران بی نیاز از حمایت خارجی أست. سوال این است با چه منطق و استدلال و حس انسانی می توانید این تیتر را بزنید. ایا از نظر شما استفاده ی رژیم اسلامی از ابزار و ترفند ها یی برای به جان هم انداختن مردمان این سرزمین و تفرقه اندازی برای بقای خود استفاده نمی کند؟ اگر اری، چگونه و با چه روشی می توانید و یا تا حالا توانستی اید جلوی این ترفندها را بگیرید و یا اصلا به ان فکر کردید؟ اگر جواب اری أست، و ان راه سوم می باشد ، چرا تا کنون نتوانستید به ان راه سوم برسید؟ ایا از نظر شما از یک رژیم فاشیستی که خود را به مثابه ی یک کارت جوکر در اختیار طرف رقیب قرار داده أست ، می توان بدون کمک رقیب مقابل ، (بدون امتیاز دادن در ارزای کمک انها )از چنگ این نظام رهابی یافت ؟
اگر این رژیم فاشیستی با دادن امتیاز به این “رقیب کمک کن” و یا با اصطلاح شما “حمایت خارجی ” ، بتواند خود را نجات دهد، راه حل شما در مقابل ان چیست؟
سوال اخر چرا کمک های خارجی به نظام ج.ا. (به طور مثال کمک امریکا و اسراییل در تحویل دادن مهمات جنگی در دوران جنگ هشت ساله در برابر حکومت صدام حسین ) در ان زمان از بی نیازی کمک های خارجی حرفی نبود؟ با اشاره به این که موضع شما در ان زمان “نه جنگ، نه صلح” بود و خواهان توقف فوری جنگ و حل اختلافات از طریق مذاکره و همبستگی کارگران بودید. چه تحلیل و انتظار عجیبی از حکومت گروگان گیر جمهوری اسلامی!
در خاتمه امیدوارم در راهی که انتخاب کرده اید “بیانیه و اعلامیه نوشتن” موفق باشید!
به شرطی که کمکی به اگاهی دلسوزان کشور باشد و نه باعث شکاف ، پراکندگی و پریشان ذهنی و نامیدی به تغییر شود. و ده سال دیگر ننویسم/ ننویسند چه تحلیل و انتظار عجیبی!
گیتی سلامی
3 پاسخ
باید به این نتیجه رسید که بقای جمهوری اسلامی با چالش جدی مواجه است. دخالت نظامی بسیار بسیار محتمل است. عربستان قراردادی با پاکستان امضا کرده است که در صورت حمله به آن کشور، پاکستان موظف به کمک به آن کشور است. کشورهای عربی در ظاهر مخالف حمله نظامی هستند اما در واقع امر یک طرف ماجرا هستند. اگر منطقه متشنج بشود پاکستان هم یک طرف ماجرا خواهد بود. در این وضعیت سقوط حکومت اسلامی موضوع اصلی نیست، اینکه پیامدهای آن برای ایران و مردم به کدام سو می رود تعیین کننده است. آمریکا ، اسراییل و کشورهای غربی و عربی این فرصت را برای حذف جمهوری اسلامی از دست نمی دهند. جمهوری اسلامی هم چیزی برای از دست دادن ندارد. ابعاد حمله نظامی نامعلوم اما به احتمال زیاد فاجعه بار برای مردم خواهد بود. حتی اگر حکومت ایران به آسانی سقوط کند، چشم انداز آینده برای مردم تیره و تار خواهد بود. کشورهای پاکستان، آذربایجان و حتی ترکیه را مد نظر قرار دهیم. هیچ کشوری در این ماجرا بی طرف نیست. به جهنم خوش آمدید.
با سلام و تشکر که ایده ونگرانی خود را بیان کردید. در رابطه با این نگرانی که ممکن أست دیگردلسوزان راه ازادی داشته باشند. می خواهم به دو نکته در نوشته اتان اشاره کنم. یکی این که در موقعیت سوق الجیشی و همزمان بغرنج درونی کشورمان مسئله ی اصلی و فرعی وجود ندارد. هم برکناری کل ساختار این رژیم اصلی أست و هم جلوگیری از بی ثباتی و تیره و تار نشدن زندگی امان اصلی است .
برای نرفتن و خوش امد نگفتن به یکدیگر در “جهنم”، به وجدان های انسانی، بری از هر ایدئولوژی ، کنار گذاشتن هر نوع منافع شخصی (حفظ آبرو و یا چسبیدن به هویتها ی مبارزانی گذشته، حال ) عبور از دعواهای حیدری-نعمتی ( پادشاهی-جمهوری) زیرابحث بر سر این است که ساختاری اندیشه شود که جلوی استبداد در هر دو شکل را مسدود کند.برای رسیدن به این ساختاردموکراتیک، اتحاد در گثرت و پاسداری از این کثرت گرایی ، از واجبات أست. ترس از ورود به “جهنم” نه تنها ما را به بی عملی سوق می دهد بلکه ما به تماشاگران سرنوشتمان و نه سازندگان ان تبدیل می شویم .