در دوران روسیه تزاری ، کشور های همسایه روسیه می گفتند : تزارها به «بیماری زمین خواری مبتلا هستند». بیش از فروپاشی اتحاد شوروی ، یکی از اهالی لیتوانی تبار که زخم تاریخی عمیقی از روس ها بر دل داشت به من گفت: روس ها با زمین خواری به اورگاس می رسند.
هر چند من تا حدی از قلدر مابی روسیه تزاری وسپس حکومت شورا ها آگاه بودم اما میزان نفرت و توهینی که در سخنان آن مرد موج می زد، مرا شگفت زده کرده بود.
با گذشت سه دهه ، آن نگاه لیتوانی تبار را بهتر درک کردم. در واقع ، تزار ها و حاکمان روسیه طی چندین قرن با لشکر کشی ، سرزمین کشورها ی همجوار را با زور اشغال و به تدریج به خاک خود ضمیمه کردند . البته این بیماری زمین خواری تنها به تزار ها محدود نماند ، حکومت شوروی نیز، با وجود شعار های آرمان گرایانه و افسانه ای ، همین مسیر ، هر چند در ابعاد متفاوت ادامه داد و در عمل ادامه دهنده سیاست های توسعه طلبانه تزار ها شد.
مجموعه این گسترش های سرزمینی چه در دوران تزارها و چه در دوره شوروی ، تحت عنوان « ولیکایا روس » یا «روسیه کبیر» شناخنه می شود ، مفهومی که بر پایه ملی گرایانه افراطی بنا شده بود .
اگر از زمین خواری تزارها گذر کنیم ضمیمه سازی سرزمین ها در دوران شوروی نیز کم اهمیت نبود . در آستانه جنگ جهانی دوم ، شوروی کشور های بالتیک – لیتوانی ، لتونی و استونی – را به خاک خود ملحق کرد . افزون بر آن ، بخش های از خاک لهستان ، رومانی ، فنلاند و حتی جرایری از ژاپن نیز به تصرف شوروی در آمد . به بیان دیگر ، حکومت شووری در عمل ادامه دهنده راه تزارها ی روسیه در زمینه توسعه طلبی سرزمینی بود .
پس از جنگ جهانی دوم آمریکا به عنوان یک ابر قدرت ، نظم جهان دوقطبی را با سبک و سیاق خاص خود شکل داد . اما اکنون ، پس از گذشت هشتاد سال از پایان جنگ جهانی دوم ، به نظر می رسد ایالات متحده به رهبری ترامپ به همان « ویروس زمین خواری روسی » مبتلا شده است . ویروسی که این بار در بستر آمریکا جهش یافته و هنوز روش نیست جهان آینده را به چه سرنوشتی دچار خواهد کرد .
آنچه امروز می بینیم تنها نوک کوه یخ است ، جایی که آمریکا بدون توجه به حقوق بین الملل ، به خاک کشورهای مانند دانمارک عضو ناتو و کانادا ، همچون خرس گرسنه چشم طمع دوخته است.
اکنون اروپا هم اندک اندک مزه گردن گلفتی و تحقیر آمریکا را می چشد .
