جولیان آسانژ از بنیاد نوبل شکایت کرد؛ اعتراض به اعطای جایزه صلح به ماریا کورینا ماچادو

جولیان آسانژ، بنیان‌گذار وب‌سایت ویکی‌لیکس، روز چهارشنبه ۱۷ دسامبر با ثبت شکایتی رسمی در سوئد علیه بنیاد نوبل، اعطای جایزه صلح نوبل به ماریا کورینا ماچادو، چهره شاخص راست افراطی ونزوئلا و رهبر اپوزیسیون دولت نیکلاس مادورو، را به‌شدت به چالش کشید. آسانژ این اقدام را نمونه‌ای از «انحراف امپریالیستی» جایزه نوبل دانسته و بنیاد نوبل را متهم کرده است با این تصمیم، به‌طور غیرمستقیم در تأمین مالی جنگ و جرایم سنگین بین‌المللی نقش ایفا می‌کند.

بر اساس این شکایت، که هم‌زمان به «سازمان مبارزه با جرایم اقتصادی سوئد» و «واحد ویژه رسیدگی به جرایم جنگی» ارائه شده، آسانژ بنیاد نوبل و حدود ۳۰ فرد مرتبط با این نهاد را به اتهام‌هایی از جمله سوءاستفاده از اعتماد، تسهیل جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت و تبانی مورد پیگرد قرار داده است. هدف اصلی این اقدام حقوقی، جلوگیری از پرداخت مبلغ جایزه صلح نوبل به ماریا کورینا ماچادو عنوان شده است؛ مبلغی که حدود یک میلیون یورو (نزدیک به ۱۱ میلیون کرون سوئد) برآورد می‌شود.

آسانژ در بیانیه‌ای اعلام کرده است که «خطر واقعی» وجود دارد که منابع مالی بنیاد نوبل «به‌طور عمدی یا از سر سهل‌انگاری از هدف بشردوستانه خود منحرف شده و برای تسهیل تجاوز نظامی، جنایات علیه بشریت و جنایات جنگی به کار گرفته شوند». او تأکید کرده است که جایزه‌ای که به نام صلح بنیان گذاشته شده، نباید در خدمت ترویج جنگ قرار گیرد. به گفته آسانژ، وصیت‌نامه آلفرد نوبل در سال ۱۸۹۵ صراحتاً تصریح می‌کند که جایزه صلح باید به فردی اعطا شود که در جهت پایان دادن به جنگ‌ها و جنایات جنگی گام برداشته باشد، نه کسی که به تسهیل آن‌ها کمک می‌کند.

بنیان‌گذار ویکی‌لیکس، ماریا کورینا ماچادو را متهم کرده است که با مواضع و اقدامات خود، به‌ویژه دعوت از ایالات متحده برای مداخله نظامی در ونزوئلا، عملاً به تشدید تنش و خشونت دامن زده است. به باور او، اختصاص منابع مالی جایزه نوبل به چنین شخصیتی، مصداق انحراف از اهداف اعلام‌شده این جایزه و هم‌راستا با سیاست‌های مداخله‌جویانه واشنگتن است.

این شکایت در حالی مطرح می‌شود که پیش‌تر نیز انتقادهایی از سوی چهره‌های بین‌المللی نسبت به اعطای جایزه صلح نوبل به ماچادو مطرح شده بود. از جمله، آدولفو پرز اسکویل، برنده جایزه صلح نوبل سال ۱۹۸۰، در یادداشتی علنی پرسیده بود آیا ماچادو «ابزاری در راهبرد نواستعماری ایالات متحده» نیست و او را به درخواست برای «بدترین سناریو»، یعنی مداخله نظامی آمریکا در ونزوئلا، متهم کرده بود.

ماچادو اخیراً نیز با حضور پرحاشیه در اسلو خبرساز شد؛ حضوری که پس از خروجی پرماجرا از ونزوئلا و با حمایت مستقیم ایالات متحده صورت گرفت. او پس از ورود به اروپا، به‌طور علنی از دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، بابت حمایت‌هایش قدردانی کرد. این در حالی است که تشدید فشارهای واشنگتن بر کاراکاس، از جمله حملات علیه کشتی‌ها در آب‌های بین‌المللی نزدیک به ونزوئلا، با انتقادهای گسترده‌ای به‌دلیل نقض حقوق بین‌الملل روبه‌رو شده است.

اقدام حقوقی جولیان آسانژ علیه بنیاد نوبل، بار دیگر بحث درباره سیاسی‌شدن جایزه صلح نوبل و استفاده ابزاری از آن در منازعات ژئوپولیتیک را به صدر توجه افکار عمومی بازگردانده است؛ بحثی که به‌ویژه در شرایط تشدید تنش‌ها میان ایالات متحده و ونزوئلا، ابعاد تازه‌ای یافته است.

برچسب ها

اين نوشته را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذاريد

توجه: کامنت هایی که بيشتر از 900 کاراکتر باشند، منتشر نمی‌شوند.
هر کاربر مجاز است در زير هر پست فقط دو ديدگاه ارسال کند.

3 پاسخ

  1. هیچی بهتر از این جایزه و مزد برای جنگ و جنایت به این خانم فاشیست نمی‌توانست نفوذ قدرت های امپریالیستی و میلیتاریست را در چنین سازمان هایی رسوا کند !

  2. در این روزگار وارونه کار، جایزه ی نوبل فقط به جنگ افروزانی مانند ماریا ماچادو اعطا نمی شود، به اصطلاح، حقوق بشری هایی هستند که در برابر خشنونت ها و جنایات راست جهانی، سکوت اختیار کرده اند!
    نه اینکه چیز نایاب و با ارزشی است، ما ایرانی ها دو تایش را داریم!

  3. این جایزه را مردم ندادند. این جایزه برای جنگ بیشتر. فروش اسلحه بیشتر و بدبختی مردم جهان داده شده است. این جایزه جنگ نوبل هست و نه صلح نوبل. تف سر بالا.

پاسخ دادن به F SHARIFI لغو پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

آگهی