عاشقانه‌ی اندوه – سیدعلی صالحی

بویِ خویِ ماه می‌آید،

باد

از وَرایِ تنِ دویده‌ی دریا

گذشته است:

لغزشِ سایه‌ روشنِ هوا،

لمسِ آرامِ گندم و انار،

و آن اتفاقِ تام… اتفاقِ تمام؛

که آدمی آیا

خود

اولادِ همان دقیقه‌ی دریاوار است؟!

.

آرام باش،

تلقیِ تو از ولرمایِ واژه‌ها

تنها

رسیدن به زِلزِلت‌الرعشه‌هاست.

.

چه قهر و چه قیام

من هرگز از تیغِ بی‌نیام

نترسیده‌ام.

.

و تو نیز

نگرانِ این گفت و نگفت‌ها نباش!

کلمات

خود

با تکلم استعاره

از تاریکیِ هر طعنه‌ی مُطَنطَنی

خواهند گذشت…