در حالی که بحرانی حاد جهان را فراگرفته و اوضاع سیاسی فرانسه هم پیچیده شده است، جشن اومانیتهٔ امسال با وجود هوای بارانی با شور و شوق کمنظیر و با شرکت ۶۱۰هزار نفر برگزار شد که بیشتر آنها جوان و خواهان تغییر بنیادین در تحولات سیاسی فرانسه- و جهان- بودند.
امسال جشنوارهٔ سالانهٔ معتبر و بزرگ اومانیته، روزنامهٔ حزب کمونیست فرانسه، در روزهای ۲۱ تا ۲۳ شهریور (۱۲ تا ۱۴ سپتامبر) در منطقهٔ اسن، در جنوب پاریس، با شکوه و موفقیت برگزار شد. جشنوارهٔ اومانیته بزرگترین جشنوارهٔ سیاسی، هنری، و اجتماعی در سراسر قارهٔ اروپا است. غرفهٔ “نامهٔ مردم”، نشریهٔ مرکزی حزب تودهٔ ایران، در خیابان «نلسون ماندلا»، در قلب «دهکدهٔ جهانی» در محل برگزاری جشنواره، امسال نیز میزبان مورد توجه صدها هموطن ایرانی، نمایندگان نیروهای چپ و ترقیخواه ایرانی، و فعالان و رهبران حزبهای کمونیست کشورهای جهان بود.
غرفهٔ “نامهٔ مردم”، که با پرچم حزب و پوسترها و پلاکاردهای رنگارنگ دربردارندهٔ صحنههایی از مبارزات مردم زحمتکش ایران و شعارهایی دربارهٔ صلح، آزادی، دموکراسی، و خواست آزادی زندانیان سیاسی کشور تزیین شده بود، در قلب «دهکدهٔ جهانی» نمایانگر عرصههای مبارزات ملی، بینالمللی، و صلحطلبانهٔ حزب تودهٔ ایران بود. علاوه بر این، دهها رفیق عضو و هوادار حزب تودهٔ ایران با غذاهای سنتی و لذیذ ایرانی از میهمانان پذیرایی کردند.
در طول سه روز برگزاری جشنواره، در غرفهٔ “نامهٔ مردم” غلغلهای برپا بود. میز نشریهها و کتابهای تازه منتشرشده در غرفه و مجموعهای از اعلامیهها و خبرنامههایی به زبانهای فرانسوی و انگلیسی با استقبال وسیعی از بازدیدکنندگان روبهرو شد. امسال نیز صدها شرکتکننده در جشنواره با خواندن اعلامیهای به زبان فرانسوی حاوی نکاتی از تاریخ و برنامهٔ حزب تودهٔ ایران، شرایط سیاسی کنونی کشور، و تحلیل این شرایط در جریان مبارزهٔ مردم ایران برای صلح، آزادی، دموکراسی، و عدالت اجتماعی قرار گرفتند. رفقای رهبری حزبهای کمونیست از کشورهای فرانسه، سودان، برزیل، فلسطین، اسرائیل، عراق، مراکش، لبنان، ونزوئلا، کلمبیا، بریتانیا، و ایرلند از جمله دیدارکنندگان امسال غرفهٔ «نامهٔ مردم» بودند.
در مدت برگزاری جشنواره، نمایندگان بسیاری از دیگر نیروهای سیاسی از فرانسه و کشورهای دیگر، از جمله ایران، از غرفهٔ حزب بازدید و با مسئولان غرفه گفتوگو و تبادلنظر کردند. نمایندگان کمیتهٔ مرکزی حزب تودهٔ ایران در این سه روز با هیئتهای نمایندگی «حزب چپ ایران» و «سازمان فدائیان خلق ایران – اکثریت» دیدار و دربارهٔ اوضاع سیاسی ایران و منطقه و روابط متقابل و همچنین ضرورت و امکان اتحاد عمل برای حمایت از جنبش مردمی و ضدّدیکتاتوری در ایران گفتوگوهای مفیدی کردند.
جشنوارهٔ اومانیته قلب تپندهٔ جنبش تحولطلب فرانسه
امروزه فرانسه در بحران سیاسی است. پس از آنکه رئیسجمهور مجلس را منحل کرد و انتخابات زودرس برگزار کرد که به شکست حزب رئیسجمهور در کسب اکثریت پارلمانی منجر شد، ناپایداری سیاسی آغاز شد. در مدتی کوتاه، چهار نخستوزیر منصوب شدند، از جمله آخرین آنها که نزدیکترین فرد به رئیسجمهور ماکرون است و به احتمال زیاد همان سرنوشت سه نخستوزیر قبلی را خواهد داشت.
محور مرکزی گفتوگوهای نیروهای سیاسی مخالف ادامهٔ ریاستجمهوری ماکرون اتحاد چپ بود. رهبران و فعالان حزبهای چپ متشکل از «فرانسهٔ نافرمان» (به رهبری ملانشون)، حزب کمونیست فرانسه، حزب سوسیالیست، و حزب سبزها با هم گفتوگو کردند و هر بار که ندای تفرقه شنیدند فریاد اتحاد سر دادند و از همگرایی حمایت کردند. چپ فرانسه با داشتن ۳۰درصد آرای مردمی میداند که در برابر خطر راست افراطی با کمک حزبهای راست و میانه باید توازن قوا ایجاد کند.
با وجود تفاوتهای روشن و کاملاً طبیعی میان اعضای اتحاد چپ، جوّ گفتوگو میان آنها نشان از امکان رسیدن به تفاهم در مسیر بهبود وضع زندگی مردم و طرد راست افراطی دارد.
مسیرهای همگرایی
فابین روسل، دبیر ملی حزب کمونیست فرانسه، روز شنبه ۲۲ شهریور شرطهای حزبش را برای نخستوزیر بیان کرد، که شامل چهار موضوع اساسی است: کنار گذاشتن بودجهٔ پیشنهادی نخستوزیر قبلی، اصلاحات بازنشستگی مردممحور، افزایش مالیات ثروتمندترینها، و افزایش مزدها. او گفت که چپ انتظار دارد که سریعتر و گستردهتر از آنچه پیشبینی میشد به صندوقهای رأی بازگردد، زودتر از انتخابات شهرداریها در سال ۲۰۲۶. فابین روسل افزود: “ما از انحلال دولت جدید نمیهراسیم” و حزب کمونیست منتظر سقوط سریع نخستوزیر جدید است.
در حالی که بحران اجتماعی و دمکراتیک فرانسه را فراگرفته است، در همان روز شنبه در جشنوارهٔ اومانیته، سران تشکلهای سیاسی مهم چپ- مارین توندولیه، رهبر حزب سبز، اولیویه فور، رهبر حزب سوسیالیست، استفان پو، سخنگوی گروه حزب کمونیست فرانسه در مجلس، فرانسوا روفن و هادرین کلوئه، معاون و رهبر گروه «فرانسهٔ نافرمان» در پارلمان- در برابر انبوه جمعیت فعالان سیاسی را به گفتوگو و اتحاد فراخواندند.
انبوه جمعیت، که سال گذشته در همین مکان جشنواره حزبهای چپگرا را بهخاطر موفقیت در برپایی «جبههٔ مردمی نوین» تحسین کرده بودند- که اکنون کنار گذاشته شده است- از این حزبها انتظار همگرایی داشتند. چگونه باید با امانوئل ماکرون و نخستوزیر جدیدش سباستین لکورنو مقابله کنیم؟ چه راهکاری در اوضاع دشوار کنونی باید در پیش بگیریم؟ چگونه میتوانیم فرصتهای بعدی انتخاباتی را تدارک ببینیم؟
هادرین کلوئه از «فرانسهٔ نافرمان» خواهان اجرای تمام و کمال برنامهٔ «جبههٔ مردمی نوین» و مخالف جدی بودجهٔ پیشنهادی حزب سوسیالیست است.
اولیویه فور، رهبر حزب سوسیالیست، میگوید هر چیزی که میتوان بلافاصله برای کارگران به دست آورد، باید از راه بحث در پارلمان به دست آورد.
استفان پو، سخنگوی گروه حزب کمونیست فرانسه در پارلمان، گفت: «پیش از هر چیز باید بگویم که نمیدانم از ژوئن گذشته چه چیزی در سیاست ماکرون تغییر کرده است، چه چیزی در امید اجتماعی مردم فرانسه تغییر کرده است که باعث شده اتحادی را که یک سال پیش به دست آوردیم نتوانیم دوباره برقرار کنیم. ما شاهد اتحاد راست و راست افراطی در سراسر جهان از جمله در فرانسه هستیم. شاید هنوز کامل انجام نشده باشد، ولی در حال تدوین از نظر فرهنگی است. و اگر ما در مقابل این خطر همچنان متفرق بمانیم و به ضرورتها توجه نکنیم، با خطر روبهرو خواهیم شد. در اعتراضهای روز پنجشنبه ۱۸ سپتامبر [اعتصابهای سراسری ۲۷ شهریور]، جنبش سندیکایی متحد به میدان خواهد آمد و سرمشقی از اتحاد را به نمایش خواهد گذاشت.
در همبستگی با حزب کمونیست ونزوئلا
در پاسخ به درخواست رهبری حزب کمونیست ونزوئلا برای ابراز همبستگی با کارزار آن حزب برادر در جشنوارهٔ اومانیته، توافق شد که رفقای ونزوئلایی همایش خودشان را در غرفهٔ حزب تودهٔ ایران سازمان دهند.
همایش «آنچه در ونزوئلا میگذرد، از دیدگاه حزب کمونیست» روز شنبه در غرفهٔ «نامهٔ مردم» برگزار شد. رفیق پُل دابسون، عضو کمیتهٔ مرکزی و شعبهٔ بینالمللی حزب کمونیست ونزوئلا، برای شرکتکنندگان به زبان انگلیسی سخنرانی کرد که به زبان فرانسوی نیز ترجمه میشد. بسیاری از رهگذران نیز به این بحث پیوستند.
رفیق پُل دابسون شرایط مادی ونزوئلا را از دیدگاه طبقهٔ کارگر توضیح داد و اوضاع وخیم آن کشور بر اثر تحریمهای غیرقانونی آمریکا و سیاستهای اقتصادی نولیبرالی دولت مادورو را تشریح کرد. او توضیح داد که چرا حزب کمونیست ونزوئلا در سال ۲۰۱۷ از دولت جدا شد و ماهیت سرمایهداری کنونی حاکم بر کشور را روشن کرد. او همچنین به موج اخیر سرکوبها از زمان انتخابات ریاستجمهوری و غصب مداوم شخصیت حقوقی حزب کمونیست ونزوئلا از طرف وابستگان حکومتی اشاره کرد که هر دو عامل مبارزهٔ کارگران را محدود میکنند.
حاضران در این همایش پرسشهایی نیز دربارهٔ نظامیسازی اخیر در منطقه کارائیب، چگونگی گذران زندگی و بقای مردم ونزوئلا با مزدهای بسیار اندک، و تلاشهای حزب کمونیست ونزوئلا برای ایجاد وحدت در میان کارگران مطرح شد. در پاسخ، رفیق پُل به تبانی مادورو-ترامپ در معاملات بزرگ نفتی و تاکتیکهای مذاکره، تغییرات در بازار کار و مهاجرت، و اتحادهایی اشاره کرد که به همّت حزب کمونیست ونزوئلا برای غلبه بر عقبنشینیهای اخیر در حقوق دموکراتیک شکل گرفته است. با این حال، او بر دشواریهای اساسی طبقهٔ کارگر در مبارزهٔ طبقاتی در ونزوئلا تأکید کرد.
این نشست موفق جنبهای تازه از فعالیتهای غرفهٔ «نامهٔ مردم» در به نمایش گذاشتن و حمایت از مبارزات خلقهای جهان بود. تلاش بر این بود که موضع و پیکار حزب کمونیست ونزوئلا در برابر تلاشهای مداوم دولت ونزوئلا برای غصب نام، شناسنامه، و نمادهای این حزب برجسته شود.
*****
جشنوارهٔ رنگارنگ و مترقی کمونیستهای فرانسوی پس از سه روز بهیادماندنی کار و فعالیت و شادمانی، بحث و تبادلنظر، و نیز توافق بر سر پیشبرد مبارزه در راه صلح و سوسیالیسم، با گردهمایی عظیم طرفداران حزب کمونیست و خوانندگان اومانیته، با موفقیت کمسابقهای در روز یکشنبه ۲۳ شهریور به پایان رسید.
یک پاسخ
با سپاس از دوستان اخبار روز. دوستان مبارز برای برابری و آزادی اجتماعی می خوای نامش را سوسیالیسم و یا هر چه که دوست داری صدا کن. بیایید پافشاری و یک دندگی بر دیدگاه های گروهی و سازمانی کنار بگذارید و از برای مردم، میهن و آینده روشن، دست در دست هم سنگری پایدار و خروشان بپا کنیم. با این پراکندگی که هم اکنون هست، همه سخن ها همین حرف و همه کوشش ها همین برف، خواهند ماند.