کانون حقوق بشر ایران گزارش داد سعید ماسوری، از قدیمیترین زندانیان سیاسی ایران، پس از یک دوره بلاتکلیفی و تبعید نافرجام به زندان زاهدان، دوباره به زندان قزلحصار بازگردانده شد. این زندانی سیاسی اکنون به بند ۴ زندان قزلحصار منتقل شده است، در حالی که در هفتههای گذشته در سلول انفرادی بند ویژه واحد یک در شرایطی بهغایت سخت نگهداری میشد.
یورش ناگهانی گارد زندان قزلحصار در تاریخ ۴ مردادماه ۱۴۰۴ منجر به انتقال ناگهانی و بدون اطلاع سعید ماسوری به خارج از بند عمومی شد. او در ادامه به زندان زاهدان تبعید شد، اما مسئولان این زندان از پذیرش وی خودداری کردند. در نتیجه، سعید ماسوری مجدداً به قزلحصار بازگردانده شد، اما نه به بند زندانیان سیاسی، بلکه به سلولی انفرادی در بند ویژه، آنهم در شرایط بیاطلاعی مطلق خانواده و وکیل.
گزارشهای دریافتی از منابع آگاه حاکی از آن است که سعید ماسوری در طول این مدت، بدون هیچگونه حکم یا دستور قضایی مکتوب، در قرنطینه و تحت محدودیتهای شدید امنیتی نگهداری شده است. تماسهای تلفنی او قطع شده بود و از دسترسی به دارو و خدمات درمانی محروم بود. این وضعیت، نگرانیهای جدی درباره سلامت جسمی و روانی او ایجاد کرده بود.
تحولات اخیر در زندان قزلحصار با یورش خشن گارد زندان در ۴ مرداد آغاز شد. در جریان این یورش، که به گفته منابع نزدیک به زندانیان با ضربوشتم گسترده همراه بود، دو زندانی سیاسی، مهدی حسنی و بهروز احسانی، اعدام شدند. این دو نفر پیش از اعدام تحت فشار شدید امنیتی، محروم از وکیل انتخابی و دادرسی عادلانه بودند.
اعدام این دو زندانی با موجی از اعتراض در داخل و خارج از زندان روبرو شد. بسیاری از زندانیان سیاسی در اعتراض به این اعدامها و همچنین به دلیل تبعید سعید ماسوری، دست به اعتصاب غذا زدند.
در پی اعتصاب گسترده زندانیان سیاسی، مسئولان زندان تحت فشار مجبور به عقبنشینی شدند. از ۸ مرداد، روند بازگرداندن تدریجی زندانیان از سلولهای انفرادی به واحد ۴ زندان قزلحصار آغاز شد. این بازگشت شامل افراد شناختهشدهای چون حمزه سواری، لقمان امینپور، سپهر امامجمعه، مصطفی رمضانی و رضا سلمانزاده بوده است.
سعید ماسوری، فعال سیاسی باسابقه، بیش از دو دهه است که در زندان به سر میبرد. او در سال ۱۳۷۹ توسط نیروهای امنیتی دیکتاتوری حاکم بازداشت شد و در همان سال به اتهام همکاری با سازمان مجاهدین خلق ایران به اعدام محکوم شد؛ حکمی که بعدها به حبس ابد کاهش یافت.
ماسوری یکی از شناختهشدهترین چهرههای سیاسی محبوس در ایران است و بارها از سوی نهادهای بینالمللی حقوق بشری به عنوان “زندانی سیاسی” شناخته شده است.
او پیش از این در زندانهای مختلفی از جمله اوین، گوهردشت (رجاییشهر) و قزلحصار زندانی بوده و همواره در معرض فشار و آزارهای سیستماتیک امنیتی قرار داشته است. رفتار نهادهای امنیتی و قضایی با وی، بارها از سوی خانوادهاش، فعالان حقوق بشر و سازمانهای بینالمللی از جمله عفو بینالملل.
