دیشب آمریکا به مراکز غنی سازی ایران حمله کرد. از منظر حقوقی، این حمله با:
- با نقض قانون اساسی آمریکا انجام شد.
- با نقض منشور سازمان ملل انجام شد
- با نقض قوانین بین المللی انجام شد
- با نقض آنچه که آمریکا از آن به عنوان «نظم بین المللی مبتنی بر قوانین/Rules-based International order» نام می برد انجام شد
- با نقض معاهدات عدم حمله به مراکز هسته ای انجام شد.
اینگونه، ابر قدرت آمریکا، بیش از هر زمان در صف دولتهای «دولت مطرود/pariah state» قرار گرفت.
در کنار این بگذارید، بی اعتباری و بکار گیری مزمن زبان فریب رئیس جمهور آمریکا را. که اول با فریب مذاکرات، رژیم بی کفایت را در خواب فرو برد تا دولت فاشیست آپارتاید اسرائیل به مام وطن حمله کند و بعد دو روز قبل بعد از فرصت دو هفته ای برای مذاکرات قائل شدن به ایران حمله کرد.
اینگونه ،تنها احمق ترین ها می توانند قول و وعده رئیس جمهور ابر قدرت را باور کنند و از دست دادن اعتبار کلام و سخن رئیس جمهور ابر قدرت، ضربه سخت و حیثیتی به ابر قدرت وارد می کند. به سخن دیگر، از این ببعد هیچ کشوری نمی تواند به قول رئیس جمهور آمریکا اعتماد کند و زمانی که اعتماد از روابط بین المللی رخت بر بندد، حتی “متحدان” ابر قدرت دیگر نمی توانند اطمینانی به او داشته باشند و اینگونه در پی ایجاد رابطه با قدرتهایی بر می آیند که حداقل می توان به آنها اعتمادی نسبی داشت.
اما سوال این است که چرا این احمقی که می خواست جایزه صلح را بگیرد و با شعار صلح و پایان جنگها، رای آورده بود، جنگ و خشونت را روش کرد؟ آنهم جنگی که در نقض شعار “آمریکا اول” قرار می گیرد و “اسرائیل اول” جای آن را می گیرد و شرکت در جنگی که در آن هیچ چیز جز ضرر برای آمریکا ندارد؟ مهمترین پاسخ در این رابطه لابی عظیم صهیونیستها و مسیحیان صهیونیست می باشند و فساد عظیم دستگاه سیاسی آمریکا و خریده شدن آنها و بکار گرفته شدن آنها از طرف این لابی است. قدری انسان را یاد فساد سناتورهای سنای امپراطوری رم در زمان انحلال آن می اندازد.
اما ایران ما:
کارشناسان بسیاری بر این نظر بودند که حتی اگر آمریکا به یاری اسرائیل که در رسیدن به اهداف خود در ایران شکست خورده است، بشتابد، تنها از راه حمله هوایی نمی تواند شکست را به پیروزی باز گرداند و به نیروی عظیم زمینی نیاز است. یعنی همان چیزی که آمریکا ندارد. این واقعیت را در کنار واقعیت دیگری بگذاریم و آن اینکه، آمریکا، از جنگ ویتنام به بعد در تمامی جنگهای خود شکست خورده است.
بنا براین می شود گفت که اگر دیپلماسی و نیروهای نظامی ایران در دفاع از ایران زمین، هشیارانه عمل کنند، آخرین شکست را نصیب احمق ترین ابر قدرت جهان خواهند کرد و آمریکا مجبور خواهد شد از حضور خود در آسیای غربی/خاورمیانه، بشدت بکاهد و اینگونه، کم کم شاهد پایان زیست منحوس آخرین «پروژه استعماری مهاجران/اسرائیل» که استعمار انگلستان بر منطقه تحمیل و اینگونه بیش از ۷۰ سال منطقه را دچار بی ثباتی و خشونت کرد، خواهیم بود.
دوباره تکرار می کنم که بعد از دفع متجاوزان به خاک وطن، یعنی دفاعی که ارجحیت مطلق به هر امر دیگری دارد، باید به سراغ استبداد مذهبی حاکم و بخصوص آقای خامنه ای که با سیاستهای تنش زا و ابلهانه خود وطن را دچار چنین وضعیتی کرد رفت و تغییرات عمیق ساختاری را به آن تحمیل کرد. از نظر اینجانب، این روش موثر ترین راه برای باز پس گرفتن حق حاکمیت مردم بر وطن از غاصب آن و به نتیجه رساندن جنبشهای ۱۳۰ ساله ایرانیان برای استقرار جمهوری شهروندان ایران در وطن مستقل و آزاد می باشد.
2 پاسخ
از یکطرف:
“باید به سراغ استبداد مذهبی حاکم و بخصوص آقای خامنه ای که با سیاستهای تنش زا و ابلهانه خود وطن را دچار چنین وضعیتی کرد رفت و تغییرات عمیق ساختاری را به آن تحمیل کرد ”
و از طرف دیگر :
” تنها احمق ترین ها می توانند قول و وعده رئیس جمهور ابر قدرت را باور کنند “.
لطفا بفرمایید که ایران چه سیاستی را میبایست دنبال میکرد که چنین اتفاقی نیافتد ؟!
صدام حسین و معمر قذافی حاضر شدند تمام خواستهای آمریکا را بپذیرند ولی ….
جناب دلخواسته، کسی که قدرت بلامنازع دارد پایبند قانون نمی باشد رفسنجانی در اوج قدرت می گفت قانون را دور بزنید تا به مقصود برسید. هند چند برابر پاکستان است و می داند که پاکستان با استفاده ابزاری از مذهب برایش دردسر درست می کند اما هند از پس آن بر نمی آید و دیدیم که چند هفته پیش هند خودش کوتاه آمد. امریکا ۱۰۰ بار از کره شمالی بزرگتر است و در کنارش نیروی نظامی دارد اما جرئت نمی کند یک گلوله به سوی کره شمالی شلیک کند چونکه کره شمالی بمب اتم دارد. دو کشور صاحب بمب اتم امروز به ایران حمله کردند چونکه ایران فاقد بمب اتمی است. تحریمها، تهدیدها و خوارنمودنها روزی به پایان می رسد که ایران به بمب اتمی دست یابد. هیچکس نبایستی بمب اتم داشته باشد اگر این شدنی نیست ایران بایستی بی درنگ به آن دست یابد.