رنگِ دریا می پرد!
وقتی فارغ از آبی ی خاموشِ خویش؛
مبهوتِ آمدنِ ماه می شود.
اندوهِ ژرفِ دَرّه هایِ جهان را،
انبوهِ استخوانِ پلنگان
پُر می کند
و ماه هنوز
در کارِ جادویِ پلنگِ جوانی است؛
که مغرور وُ مُصَمَّم؛
دارد قُله را؛
برای جهیدن؛
فتح می کند.
آی ماه، آی ماه،
آه!
