با آغاز جنگ میان ایالات متحده و اسرائیل با رژیم ترویستی و سرکوبگر حاکم بر ایران، و به ویژه در پی کشته شدن خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی، بحران بزرگی نه تنها ایران بلکه سراسر خاورمیانه را فرا گرفته است. در چنین شرایطی، احزاب سراسری و همچنین احزاب منطقهای و ملیگرای ایران باید خود را برای انواع تحولات و سناریوهای پیشرو آماده سازند. در این میان، وحدت و همکاری احزاب مترقی و آزادیخواه یکی از ارکان اصلی برای دستیابی به اهداف انقلابی آنان خواهد بود.
احزاب کُردستانی از همان آغاز استقرار حکومت اسلامی در ایران، با این حاکمیت ارتجاعی و قانون اساسی آن مخالفت کرده و “نه” بزرگی به آن گفتهاند. این احزاب در طول نزدیک به پنج دهه پس از انقلاب بهمن ۵۷، برای دستیابی به آزادی، دموکراسی و حکومتی غیرمتمرکز که نه تنها پاسخگوی حقوق شهروندی، بلکه تامینکننده حقوق ملی ملتهای تحت ستم ایران باشد، مبارزه کرده و در این راه قربانیان بسیاری دادهاند.
احزاب کُردستانی، و بهویژه حزب دمکرات کُردستان ایران، در مبارزه با جمهوری اسلامی ایران از هر دو شیوهی مسالمتآمیز و قهرآمیز بهره گرفتهاند. با این حال، تمرکز اصلی آنان همواره بر پیشبرد مبارزه مدنی و سیاسی بوده است. اما حکومت اسلامی و نهادهای سرکوبگر آن، از آغاز تاکنون، در پاسخ به مطالبات صلحطلبانه این احزاب، دست به ترور رهبران، کادرها و اعضای آنان زدهاند و از ابزارهای غیرانسانی مختلف، از کشتار جمعی مردم، دستگیری و اعدام گرفته تا تحریف واقعیتهای جنبش ملی کُرد و ایجاد اختلاف میان ملتهای کُرد و آذربایجانی استفاده کردهاند.
جمهوری اسلامی همواره کوشیده است مبارزه احزاب کُردستانی را “تروریستی” جلوه دهد و با ایجاد رعب و وحشت در میان تُرکهای آذربایجان که از دیرباز همسایه و دوست کُردها و دیگر ملتهای ایران بودهاند بذر بیاعتمادی بپاشد. آنان تلاش کردهاند مبارزە احزاب کُردستانی برای حق تعین سرنوشت ملت کرد و حضور پیشمرگان کُرد در سرزمین اجدادی و در میان مردمی کە از میان آنان بر خاستەاند را، عاملی خطرناک برای امنیت ترک های آذربایجان معرفی کنند. این در حالی است که کُردها و آذربایجانیها در طول تاریخ، همسایه و همراه مبارزاتی یکدیگر بوده و کارنامهای مشترک و درخشان، به ویژه در دوران تاسیس حکومت ملی آذربایجان و جمهوری کُردستان در سالهای ۱۳۲۴–۱۳۲۵ و بعد از آن، از خود بر جای گذاشتهاند.
در این مقطع حساس تاریخی که ایران به ویژه در مناطق مهمی چون آذربایجان و کُردستان، بیش از هر زمان دیگری نیازمند اتحاد و مبارزه مشترک کُردها و آذربایجانیهاست، متاسفانه افرادی هستند که آگاهانه یا ناآگاهانه بر طبل اختلاف و تفرقه میکوبند و وجود احزاب کُردستانی را خطری برای امنیت مردم آذربایجان جلوه میدهند. این رویکرد نهتنها به سود هیچ یک از این دو ملت نیست، بلکه در نهایت به زیان هر دوی آنان تمام شده و زمینه بهرهبرداری دشمنان مشترک را فراهم میکند.
متاسفانه برخی سایتها و رسانههای آذربایجانی نیز به اشکال مختلف به این اختلافات دامن میزنند. شایسته است تلاشگران آذربایجانی و احزاب ملیگرای آنان ــ که همواره دوست و همپیمان احزاب کُردستانی بودهاند ــ در مخالفت با چنین رویکردهایی پیشگام شوند و برای حفظ همبستگی تاریخی و منافع مشترک دو ملت گام بردارند.
برای آن دسته از فعالان تُرک که ظاهرا در راستای پابرجا ماندن برادری کُرد و تُرک به کُردها اندرزها و هشدارهایی میدهند، یادآوری چند نکته لازم است:
- کُردها بیش از چهار دههاست کە در راستای دفاع از حقوق ملی مشروع خود و دیگر ملل تحت ستم ایران، پیشاهنگ مقاومت و مبارزه علیه رژیم تروریست و ضد بشری جمهوری اسلامی و بانی یک جنبش ملی و آزادیخواه نیرومند بوده و هستند؛ اینکه کشورها و قدرتهای جهانی و منطقهای در محاسبات کنونی خود نتوانند این واقعیت را انکار کنند، دلیلی بر اصالت آنهاست، نه لزوما وابستگی آنها به قدرتهای خارجی.
- کُردها هرگز با هیچ دولت داخلی و خارجی علیه تُرکها و دیگر ملل ایران وارد هیچ اتحاد و همکاری نشدهاند و نخواهند شد. بنابر این حضور مبارزان کُرد و نیروی پیشمرگ کُردستان در شهرها و مناطقی که زادگاه و بخشی از سرزمین تاریخی و اجدادی آنهاست، نهتنها تهدیدی علیه تُرکهای همجوار یا هیچ بخشی از مردم این سامان نیست، بلکه حق طبیعی و غیرقابلانکار آنها و اقدامی در راستای تامین امنیت مردم و ممانعت از هرج و مرج و حوادث ناخواسته و ناگوار است.
- سرزمینی که در تقسیمات کشوری ایران نام “آذربایجان غربی” بر آن گذاشته شده است، سرزمین مشترک همه گروههای ملی، زبانی، دینی و مذهبی است که از دیرباز در آن ساکن بودهاند. هیچکدام از آنها مهمان یا بیگانه نیستند. هر تفکر و نگاهی که با کُردها یا تُرکها و دیگر ساکنان این دیار به مثابه مهمان ناخوانده برخورد کند، بانی و باعث تنشها و بحرانهای زیانبار خواهد بود.
- بعنوان یک کنشگر کُرد، با در نظر داشتن تجربههای تلخ گذشته و با توجه به تعصبات، بدبینیها و ذهنیتهای غلط موجود،از همه تلاشگران تُرک و کُرد میخواهم از ایجاد حساسیتهای نابجا و دامن زدن به تحریکات نژادی و اتنیکی پرهیز کنند. باشد که با مساعی مسئولانه و مشترک،از هم اکنون آیندهای مالامال از تفاهم، احترام متقابل و همزیستی مسالمتآمیز را رقم بزنیم.
