صدای نالهها و نفرین خانوادههای داغدار را بشنوید و حکومت را بیدرنگ به معتمدان مردم واگذار کنید!
ما، سوگواران ملت ایران و امضاکنندگان این هشدارنامه، به عنوان گروهی از جامعه مدنی ایران در خارج از میهن، به صراحت اعلام میداریم که با استمرار حاکمیت جمهوری اسلامی مخالفیم و خواستار پایان فوری آن و جایگزینیاش با نظامی دموکراتیک، داد محور و ملی هستیم؛ نظامی برآمده از اراده آزاد ملت ایران، بر پایه جدایی دین از دولت، برابری کامل حقوق شهروندان، نفی هرگونه وابستگی خارجی و پایبند به اصول و مفاد منشور جهانی حقوق بشر.
کشور در آستانه جنگ، فروپاشی امنیتی و چرخهای مهارنشدنی از خشونت قرار گرفته است. مسئولیت مستقیم این وضعیت، از منظر حقوقی، اخلاقی و تاریخی، بر عهده ساختار قدرت حاکم و فرماندهان تصمیم گیر آن است. چهل وهفت سال حکومت با اتکا به سرکوب، حذف مخالفان و نقض گسترده حقوق بنیادین شهروندان، نه تنها مشروعیت سیاسی بلکه اعتبار اخلاقی حاکمیت را نیز به طور کامل از میان برده است.
اگرچه ممکن است اقلیتی محدود همچنان حامی شما باشند، اما اکثریت قاطع ملت ایران مخالف استمرار این وضعیت اند. ادعای «استقلال» نیز در عمل به انزوای بینالمللی، فروپاشی اقتصادی و قرار گرفتن کشور در معرض تهدیدهای نظامی انجامیده است. امروز ایران با خطر ضربهای نظامی و آسیب به غرور ملی رو به روست؛ وضعیتی که نتیجه مستقیم سیاستهای حاکمیت اسلامی است.
در پی سرکوبهای خونین اخیر که هزاران فرزند این سرزمین را به خاک و خون کشید، شرایطی پدید آمده است که چه بسا بخش بزرگی از جامعه سقوط حاکمیت را حتی به دست قدرتهای خارجی بر تداوم وضعیت موجود ترجیح دهد. اکنون، با شبح جنگی خانمانسوز و آتش خشم عمومی برخاسته از جنایتی فجیع، لحظه انفجار آتشفشانی مهیب نزدیک است؛ آتشفشانی که بیتمایز شما، خانوادههایتان و سراسر کشور را در بر خواهد گرفت.
با اینهمه، اگرچه دیر، هنوز یک راه باقی است: بازگشت بی درنگ به عقلانیت، پذیرش واقعیت و کناره گیری از قدرت.
برای گذار به حکومتی دموکراتیک و پاسخگو، واگذاری قدرت به معتمدان و دادخواهان ملت ایران که برخی از نمایندگان جنبش «زن، زندگی، آزادی» شمرده می شوند، تنها راه جلوگیری از ورود کشور به چرخهای خونین و ویرانگر است. در صورت اتخاذ این مسیر، امکان تضمین حداقلی از حقوق انسانی و بینالمللی برای شما نیز وجود خواهد داشت.
در غیر این صورت، مسئولیت هر فاجعه آتی – از جنگ خارجی تا فروپاشی ملی – مستقیماً متوجه شما خواهد بود؛ مسئولیتی که نه تاریخ و نه افکار عمومی ایران و جهان از آن چشم پوشی نخواهند کرد. تداوم این روند، نام تشیع و روحانیت شیعه را، در مقام بانیان این حکومت، در افکار عمومی و حافظه تاریخ به ننگین ترین عامل وارد آمدن ضربه به کشور بدل خواهد کرد.
صدای ناله و نفرین خانوادههای داغدار را بشنوید،
صدای دادخواهی زندانیان سیاسی را بشنوید،
صدای خروش مردم را بشنوید،
صدای توپهای جنگ و ویرانی مملکت را بشنوید،
به اراده ملت ایران تمکین کنید. قدرت را بی درنگ واگذار کنید.
امضاء کنندگان:
ژانت آفاری، استاد دانشگاه و نویسنده
مونا آفاری، روانشناس
حمید اکبری، استاد دانشگاه و کنشگر سیاسی
الهه امانی، فعال حقوق زنان و صلح
میثاق پارسا، استاد دانشگاه و نویسنده
نیره توحیدی، استاد دانشگاه و نویسنده
فیروزه خطیبی، روزنامه نگار و نمایشنامه نویس
آذر خونانی – اکبری، کارشناس ارشد آموزش کودکان و کنشگر سیاسی
رضا دقتی، خبرنگار عکاس بین المللی
هلیا سپیدار، آموزگار و کنشگر اجتماعی
کورش صحتی، خبرنگار و کنشگر سیاسی
محمدرضا عالی پیام، شاعر طنزپرداز و فیلم ساز
آرون عسکری، فعال حقوق بشر
کاظم علمداری، استاد دانشگاه و نویسنده
جواد فخار زاده، مهندس ارشد برق و الکترونیک و کنشگر سیاسی
پیام فرهی، شاعر و هنرمند
منوچهر قنبری، مهندس انرژی اتمی و کنشگر سیاسی
ناصر کاخساز، نویسنده و اندیشه پرداز
اکبر کریمیان، کنشگر سیاسی
رضا گوهر زاد، خبرنگار و تحلیلگر سیاسی
اردشیر لطفعلیان، دیپلمات پیشین و نویسنده
منِیژه مرعشی، کنشگر حقوق زنان
بیژن مهر، کنشگر سیاسی
ابراهیم نوروزی، پزشک
حرفی نیست. فقط کافیه نام معتمدان مردم را بگین تا ضمن واگذار کردن دستگیرشان هم بکنیم.