دوست دانشمندی اخیراً با ردیف کردن نام هلاکوخان، خواجه نصیرالدین طوسی و خلافت اسلامی تلاش کرد با استناد به تاریخ، مهر تأیید بر مداخله نظامی آمریکا در جمهوری اسلامی ایران بزند و وعده توضیح مفصل در آینده داد. این یادداشت پاسخی به آن استدلال است و با رویکردی آکادمیک، تاریخی و سیاسی نشان میدهد که چنین مواضعی از منظر اخلاق، حقوق بشر و تحلیل ساختاری قابل توجیه نیست.
این مقاله با چارچوب نظری و مفهومی متکی بر اصول حقوق بینالملل، نظریه جنگ عادلانه (Just War Theory)، و حق تعیین سرنوشت مردم، تحلیل میکند که چرا درخواست مداخله نظامی خارجی برای تغییر رژیم غیرقابل دفاع است. هدف این مقاله بررسی چند محور اصلی است: مقایسه تاریخی میان حملات گذشته به ایران و مداخلات نظامی مدرن؛ نقد قیاسهای سادهانگارانه تاریخی؛ تحلیل پیامدهای انسانی، سیاسی و حقوقی درخواستهای مداخله خارجی؛ و تأکید بر راههای مشروع تغییر سیاسی با مشارکت مردم داخل کشور.
مقایسه تاریخی و معاصر:
تحلیل تاریخی و معاصر نشان میدهد که هرگونه مداخله نظامی گسترده پیامدهای انسانی، اجتماعی و فرهنگی غیرقابل پیشبینی دارد.
حمله مغول به ایران (قرن ۱۳ میلادی)
هدف: فتح سرزمین و ایجاد رعب، بدون تمایز میان نظامی و غیرنظامی پیامدها: کشتار وسیع، ویرانی شهرها، نابودی مراکز فرهنگی و علمی نقش مردم: قربانی، فاقد امکان انتخاب
مداخله نظامی مدرن خارجی
هدف: فشار سیاسی یا تغییر رژیم پیامدها: تخریب زیرساختها، بیثباتی سیاسی، تلفات غیرنظامیان، اثرات طولانیمدت بر جامعه و اقتصاد نقش مردم: قربانی، بدون دخالت مستقیم در تصمیمگیری
تحلیل مقایسهای: هر دو نوع مداخله، با وجود تفاوت در فناوری و اهداف، جان و رفاه مردم را به شدت تهدید میکند. قیاس مستقیم تاریخی اغلب سادهسازی شده و گمراهکننده است و هشدار میدهد که خشونت گسترده و مداخله خارجی، راهی برای تغییر مشروع و پایدار نیست.
نقد قیاس تاریخی: استفاده از حمله مغول برای توجیه مداخله خارجی مدرن، تحلیلی نادرست و سطحی است. حمله مغول، هرچند نقطه عطف تاریخی بود، پیامدهای انسانی و فرهنگی فاجعهآمیز داشت. مقایسه تاریخی باید برای آگاهی از هزینههای انسانی و اثرات بلندمدت آن باشد، نه برای توجیه خشونت. تاریخ نشان میدهد تغییرات پایدار و مشروع، از خشونت فراگیر و دخالت خارجی حاصل نمیشود و میتواند زمینه عقبماندگی و بحرانهای طولانیمدت را فراهم کند.
نقد سیاسی و اخلاقی درخواست حمله خارجی: از منظر نظریه جنگ عادلانه و حقوق بینالملل، درخواست مداخله نظامی خارجی با مشکلات جدی مواجه است:
۱. نقض حقوق بشر: تلفات غیرنظامیان اجتنابناپذیر است و حتی با فناوری پیشرفته نمیتوان آن را به صفر رساند.
۲. مسئولیتگریزی: انتقال هزینههای جنگ به مردم داخل کشور، بدون مشارکت یا رضایت آنان، غیرمنصفانه و غیراخلاقی است.
۳. ابزار شدن مردم: جان انسانها به ابزاری برای اهداف سیاسی و ایدئولوژیک تبدیل میشود.
۴. سابقه شکست: تجربه عراق، لیبی، افغانستان و سوریه نشان میدهد مداخله خارجی به ثبات، توسعه و آزادی پایدار نمیانجامد، بلکه بحرانها را عمیقتر و پیچیدهتر میکند.
تحلیل حقوقی نیز نشان میدهد که مداخله نظامی بدون مشروعیت بینالمللی و رضایت مردم داخل کشور، ناقض منشور سازمان ملل و اصول حقوق بینالملل است.
حق تعیین سرنوشت مردم
اصل بنیادین حقوق بشر و سیاست اخلاقی: انتخاب نوع تغییر یا سرنگونی نظام، حق مردم داخل کشور است. تغییر پایدار و مشروع، باید از دل جامعه و با مشارکت فعال مردم شکل گیرد.
راههای مشروع و پایدار برای تغییر سیاسی شامل:
حمایت از جامعه مدنی و سازمانهای مستقل
اطلاعرسانی شفاف و مستقل
فشار حقوق بشری بینالمللی غیرنظامی و دیپلماتیک
همبستگی با مطالبات مردم داخل کشور بدون اعمال خشونت خارجی
جمعبندی
درخواست حمله نظامی خارجی برای سرنگونی رژیم، حتی با انگیزه اصلاح سیاسی:
قیاس تاریخی نادرست است و سادهانگارانه به خشونت نگاه میکند
از نظر اخلاقی و حقوق بشر غیرقابل دفاع است
هزینه انسانی و سیاسی آن بسیار بالا است و پیامدهای بلندمدت غیرقابل پیشبینی دارد
حق تعیین سرنوشت مردم داخل کشور را نقض میکند
هیچ آزادی واقعی، مشروع و پایدار بدون احترام به جان انسانها و حق تصمیمگیری آنان قابل تحقق نیست. تغییر واقعی باید از درون جامعه و با مشارکت مردم شکل گیرد، نه از طریق مداخله نظامی خارجی و خشونت تحمیلی.
دوستان گرامی هنگامی که ما در بارهٔ مسائل سیاسی و اجتماعی کشوری صحبت میکنیم فراموش نکنیم که فاکتور های عدیده تاریخی و فرهنگی و اقتصادی آن کشور ها را از هم متمایز کرده نمی توان نسخه انقلاب و جنگ و دخالت نیرو های خارجی را بر اساس تجربهٔ دیگر کشور ها برای کشور مد نظر هم پیچید. مخالفان دخالت نظامی با بی صداقتی موافقین را به حمله به کشور ایران و مردم متهم میکنند حال آنکه پر واضح است که منظور موافقان حملهٔ نظامی حمله نه به ایران بلکه برای ایران با حمله به سران رژیم و بازوی سرکوب آنها یعنی سپاه و بسیج است و درست بر خلاف مخالفین برای جلوگیری از کشتار بیشتر مردم و بالا بردن امکان سرنگونی رژیم است. آنچه باید جای نگرانی داشته باشد توقعات حمله کنندگان در فردای پس از سرنگونیست نه خود سرنگونی.
جناب نیک
و تو با صداقت کامل از موافقان حملهٔ نظامی به ایران هستی. هوادار شرمگین پهلوی . پهلوی طرفدار سپاه و بسیج است. یعنی تا بحال اینرا متوجه نشدی؟؟!! واقعا برایت متاسفم!
نه به جنگ- نه به مداخله امریکا و…..
زنده باد انقلاب و سرنگونی جمهوری ظلم و جنایت بدست توانمند مردم