دست‌های پنهان سیاست در جنایت – فرامرز پارسا

با پیشرفت فناوری و گسترش رسانه‌ها، جهان یک گام بزرگ به سوی آشکار شدن حقیقت برداشت. روزگاری می‌گفتند «ماه هیچ‌وقت پشت ابر نمی‌ماند»، اما امروز تجربه نشان داده که حقیقت، اگرچه دیده می‌شود، لزوماً فهمیده نمی‌شود.

خبرها سریع‌تر از همیشه منتشر می‌شوند، اما واقعیت‌های پنهانِ پشت پرده‌ی سیاست، همچنان در تاریکی می‌مانند.

سیاست، همان دستی‌ست که بی‌صدا اما حساب‌شده، ماشین کشتار مردمانی را به حرکت درمی‌آورد که تنها خواسته‌شان زندگی‌ست؛ نه بیشتر. جنایتی که نه از سر جنون، بلکه با برنامه‌ریزی، منفعت و معامله انجام می‌شود.

دموکراسی در بسیاری از نقاط جهان به ویترینی زیبا بدل شده است؛ پشت شیشه، آزادی و رفاه به نمایش گذاشته می‌شود، اما پشت آن، کنترل، خفقان و مدیریت افکار جریان دارد. در مقابل، دیکتاتوری بی‌پرده و بی‌پرواست؛ از کشتار ابایی ندارد و بقای خود را با تیغ سرکوب تضمین می‌کند. تفاوت این دو، نه در ماهیت قدرت، بلکه در شیوه‌ی نمایش آن است.

کشورهای پیشرفته، زیر سایه‌ی ابرقدرت‌های سیاسی و مالی، در ظاهر غرق رفاه‌اند؛ مردمانی آرام با چشمانی نیمه‌بسته. در سوی دیگر، کشورهای جهان سوم قرار دارند؛ سرزمین‌هایی که بخش بزرگی از ثروت جهان را در خود جای داده‌اند، اما مردمانشان در فقر، سرکوب و باورهای تحمیل‌شده دست‌وپا می‌زنند. باورهایی که ساخته شدند تا پرسشگری خاموش بماند و سلطه ادامه یابد؛ حتی در قرنی که فناوری می‌توانست نفسی تازه به زندگی آنان بدمد.

مردمان جهان اغلب سیاست را تنها از یک رو می‌بینند: وعده‌های پرزرق‌وبرق، سخنرانی‌های دلسوزانه و شعارهای انسانی. اما روی دیگر سیاست، همان‌جاست که دست‌های خونین، بی‌رحمانه قیام ملت‌ها علیه ظلم را در نطفه خفه می‌کند. همان سیاستمدارانی که در ظاهر حامی حقوق بشرند، در خفا شریک جنایت‌اند.

آرزو آن است که روزی فرا برسد که جهان این دستان آلوده را از آستین قدرت بیرون بکشد؛ روزی که حکومت‌ها نه به نام منافع پنهان، بلکه به تصمیم مستقیم مردم شکل بگیرند. جهانی که آینده‌اش نه بر ترس، بلکه بر حق انتخاب بنا شود؛ برای نسلی که دیگر زیر سایه‌ی ظلم زندگی نکند.

اما رسیدن به چنین جهانی آسان نیست. تاریخ نشان داده بهای آزادی، همواره سنگین بوده است. با این حال، امید با نشستن و دعا کردن زنده نمی‌ماند. حق، هدیه داده نمی‌شود؛ باید آگاهانه، جمعی و پیگیرانه پس گرفته شود. نه با نمایش، نه با توهم نجات‌بخش‌ها، بلکه با بیداری، ایستادگی و مسئولیت‌پذیری اجتماعی.

اگر امروز سکوت کنیم، فردا چیزی برای واگذار کردن به نسل بعد نخواهیم داشت. آینده، ساخته می‌شود؛ یا به دست مردم، یا علیه آنان.

—————

۲۰۲۶/۱/۲۳