نازک بین- گلهای اوسیمن و آدامز، صعود نیجریه به نیمهنهایی جام ملتهای آفریقا را قطعی کرد. نیجریه پس از پیروزی قاطع ۲ بر صفر مقابل الجزایر، روز چهارشنبه آینده در نیمهنهایی به مصاف مراکش، میزبان جام ملتهای آفریقا، خواهد رفت. این تیم پس از پیروزی مقابل کامرون در مرحله یکچهارم نهایی به این مرحله رسیده بود. نیجریه،پس از پیروزی ۴-۰ مقابل موزامبیک در مرحله یکهشتم نهایی، با ۱۲ گل زده در چهار بازی که بالاترین آمار این مسابقات بود، وارد بازی با الجزایر شد. الجزای قبل از مرحله یکچهارم نهایی شکستناپذیر بود . این تیم به خاطر خط دفاعی مستحکم اش در چهار بازی تنها یک گل دریافت کرد. از همان ابتدا، نیجریه مالکیت توپ را در اختیار داشت و از بالای زمین پرس میکرد و الجزایر را مجبور به دفاع عمیق میکرد. ویکتور اوسیمن با قدرت و سرعت، با پشتیبانی آدمولا لوکمن و آکور آدامز، حمله را رهبری میکرد، در حالی که الکس ایوبی خط میانی را کنترل میکرد و دفاع و حمله را به هم پیوند میداد. نیمه اول چندین موقعیت مناسب توسط مهاجمان نیجریه هدر رفت که مهمترین آن آکور، یک موقعیت تک به تک را از دست داد و یک ضربه دیگر در آستانه ورود به دروازه الجزایر، از روی خط دروازه دفع شد. الجزایر در خط دفاعی سازماندهی خود را حفظ کرد و سعی کرد در ضدحملات تهدید ایجاد کند و لوکا زیدان، دروازهبان تیم، در برابر حملات نیجریه ایستادگی می کرد..نقطه عطف در نیمه دوم رخ داد، زمانی که ویکتور اوسیمن با ضربه سر، نیجریه را پیش انداخت.ایگلزی ها، به تسلط خود ادامه دادند و آکور آدامز پس از پاس گل اوسیمن، گل دوم را به ثمر رساند و برتری راحتی را برای تیم رقم زد. تا صعود این تیم به مرحله نیمه نهائی قطعی شود.
مصر ۳-ساحل عاج 2 ؛محمد صلاح اختلاف را رقم زد.
مصر، برای ششمین دوره متوالی به نیمه نهایی جام ملتهای آفریقا راه یافته است و سنگال تیم بین آنها و فینال است.گل محمد صلاح برای کمک به مصر کافی بود تا پیروزی دراماتیک ۳-۲ مقابل ساحل عاج، مدافع عنوان قهرمانی جام ملتهای آفریقا، را حفظ کند و به نیمه نهایی برسد. ساحل عاج در اواخر نیمه دوم تلاش کرد تا به بازی برگردد، اما آنها خیلی زود شکست خوردند، زیرا فراعنه در نیمه نهایی به مصاف سنگال رفتند. مصر تنها چهار دقیقه پس از تصاحب توپ در میانه میدان، با پاس امام عاشور به عمر مرموش پیش افتاد که پیش از آنکه با شوت زمینی یحیی فوفانا را مغلوب کند، در جای خود ایستاد. آنها در دقیقه ۳۲ با ضربه سر رامی ربیعه، کرنر سمت راست صلاح را که از کنار دروازه به تیر دروازه خورد، به دو گل رساندند. با این حال، ساحل عاج هشت دقیقه بعد راهی برای بازگشت به مرحله یک چهارم نهایی پیدا کرد و احمد ابوالفتوح بدشانس در حالی که سعی داشت یک ضربه آزاد را مهار کند، آن را به دروازه خودی به گل تبدیل کرد. با این حال، صلاح هفت دقیقه پس از شروع نیمه دوم، با عبور از مدافع خود و هدایت سانتر عاشور به فوفانا، بازی را ۳ بر ۱ کرد. محمدصلاح در دوران حرفهای خود گلهای مهمی به ثمر رسانده است ولی با این گل پس از کسب ششمین پیروزی متوالی مصر در مرحله یک چهارم نهایی جام ملتهای آفریقا، در صدر گلزنها قرار خواهد گرفت. او، اکنون در شش بازی آخر خود در این مسابقات پنج گل به ثمر رسانده است . مصر در نیمه نهائی مقابل سنگال بازی می کند.
تیمهای راه یافته به نیمه نهایی جام ملتهای آفریقا ۲۰۲۵ :
سنگال
مراکش
نیجریه
مصر
برنامه بازیهای نیمه نهایی :
سنگال مقابل مصر – چهارشنبه، ۱۴ ژانویه
مراکش مقابل نیجریه – چهارشنبه، ۱۴ ژانویه
دلنوشته محمد دشتی؛
داستانِ دلگیری از «مسی» فقط دلگیری از یک فوتبالیست نیست!
وقتی قهرمان از کوچه جدا میشود…
روایتی از لیونل مسی و سرنوشت اسطورههای بیموضع .
مهربانِ من…
داستانِ دلگیری از «مسی» فقط دلگیری از یک فوتبالیست نیست؛
دلگیری از جهانیست
که قهرمانها را آرامآرام
از مردم جدا میکند
و سپس آنها را
در ویترین قدرت میگذارد . ایکاش حافظه خاموش نمیشد
وقتی فوتبال، تاریخ و نان را فراموش میکند
آرژانتین
جایی نیست که فوتبالش
بیگناه باشد.
اینجا
توپ
همیشه بوی سیاست داده،
بوی نان،
بوی خیابان.
روزی
پسربچهای لاغر از روزاریو بود؛
با کفشهای وصلهدار،
که هر دریبلش
نه فقط عبور از مدافع،
که نه گفتن به فقر بود.
مسیِ خاک،
مسیِ مادرِ اشکدار،
مسیِ رؤیای فقرا
واقعاً مردمی بود.
اما امروز…
تصویرها چیز دیگری میگویند.
ایستادن در کاخ سفید
در کنار ترامپ؛
سیاستمداری که
نامش با تحقیر مهاجران
و شکستن کرامت انسان
گره خورده است.
لبخند زدن کنار اینفانتینو،
رئیس فیفا؛
همان ساختاری که
فساد، تبانی،
و بزککردن قدرت
را به نام فوتبال
به جهان فروخت.
حضور در نمایشهای فوتبالی
که بیش از آنکه بازی باشند،
معاملهاند؛
واسطهگری میان سرمایه و اسطوره.
و امروز
نشستن در کنار
الماسفروشان و طلافروشان جهانی هندی،
سرمایههای تازهبهدورانرسیده،
در حالی که
مردم کشور خودش
در صف نان ایستادهاند.
اینها فقط «دیدار» نیستند عزیز…
اینها موضعاند.
در سرزمینی که
قیمت ارزاق
چندین رقمی شده،
تورم
زندگی را میبلعد،
و کارگر
فقط میخواهد
امشب بخورد
تا فردا بتواند کار کند—
ایکاش
فقط کمی،
فقط با دو جمله
میگفت:
«قیمتها را پایین بیاورید.»
یا حتی
التماس میکرد
برای نان.
ایکاش
روزنامههای کشورش را
ورق میزد؛
ستونهای تورم،
اعداد نجومی گرانی،
نه خبرهای جهان
و فرشهای قرمز.
ایکاش
بیپورسانت،
بیقرارداد،
بیعکس یادگاری
حرف میزد.
کمکهای مالیِ فردیاش
به دوستان و همتیمیهای پیشین
قابل احترام است؛
اما اینها
جای خالیِ موضع اجتماعی و سیاسی را
پر نمیکند.
کمک
میتواند پنهانی باشد،
اما
سکوت
همیشه
بلند است.
آرژانتین
حافظه دارد.
کشوری که میداند
چگونه فوتبال
در سالهایی
به پرده تبدیل شد
تا درد دیده نشود.
گفتنِ این تاریخ
چرک نیست؛
ضروریست.
چرا درد را نباید گفت؟
چرا باید
فقط تماشاگر
فوتبالی باشیم
که امروز
بزک شده،
لوکس شده،
و از مردم جدا افتاده؟
من،
و شاید تو،
و بسیاری دیگر
کمتر به فوتبال او نگاه میکنیم؛
نه از نفرت،
بلکه از اندوه.
اندوهِ قهرمانی
که میتوانست
حافظهی مردمش باشد
و نشد.
وقتی پول زیاد میشود،
گاهی
حافظه کم میشود.
و من
برای فراموشی
سکوت نمیکنم.
مینویسم
تا بگویم:
فوتبال
اگر کنار مردم نایستد،
اگر تاریخش را نگوید،
و اگر نان را فراموش کند،
دیگر بازی نیست—
نمایش است.
