کلودیا کاردیناله، ستاره پرجاذبه سینمای پس از جنگ ایتالیا که در فیلمهای بهیادماندنی چون یوزپلنگ ساخته لوکینو ویسکونتی و روزی روزگاری در غرب به کارگردانی سرجو لئونه نقشآفرینی کرده بود، در سن ۸۷ سالگی درگذشت. رسانههای فرانسه از جمله خبرگزاری فرانسه (AFP) خبر درگذشت او را تأیید کردهاند.
به گزارش گاردین کاردیناله در تونس و در خانوادهای با ریشههای سیسیلی به دنیا آمد و رشد کرد. ورودش به دنیای سینما به سال ۱۹۵۷ بازمیگردد، زمانی که در یک مسابقه زیبایی در تونس برنده شد و جایزهاش سفری به جشنواره فیلم ونیز بود. نخستین نقشهای او در سینمای ایتالیا با دوبله همراه شد، زیرا او در خانه به لهجه سیسیلی سخن میگفت و آموزشهایش به زبان فرانسوی بود.
زندگی شخصی او نیز از آغاز با چالش همراه بود؛ در نتیجه یک رابطه خشونتآمیز، در سال ۱۹۵۸ در لندن صاحب پسری شد به نام پاتریک، که سالها بهعنوان برادر کوچکتر معرفی شد و تحت سرپرستی والدینش رشد کرد.
پس از چند نقش فرعی، کاردیناله در سال ۱۹۶۳ با حضور همزمان در هشت و نیم فدریکو فلینی و یوزپلنگ در کنار برت لنکستر به شهرت بینالمللی رسید. او بعدها در گفتوگویی یادآوری کرده بود که به دلیل بازی در دو نقش متفاوت مجبور بود مدام رنگ مویش را تغییر دهد.
موفقیتهای او راه را به سوی هالیوود گشود و در فیلمهایی چون پلنگ صورتی به کارگردانی بلیک ادواردز و روزی روزگاری در غرب (۱۹۶۸) خوش درخشید. با این حال دهه ۱۹۷۰ دوران دشواری برای او بود. جداییاش از تهیهکننده مشهور فرانکو کریستالدی و آغاز زندگی مشترک با فیلمساز پاسکواله اسکویتیری، به کارزار تخریبی علیه او در سینمای ایتالیا انجامید. بسیاری از کارگردانان، از جمله ویسکونتی، او را کنار گذاشتند.
با این وجود، کاردیناله با بازی در مینیسریال تلویزیونی عیسی ناصری (۱۹۷۷) ساخته فرانکو زفیرلی دوباره به صحنه بازگشت و همکاریهایی با کارگردانان برجسته اروپایی از جمله ورنر هرتسوگ و مارکو بلّوکیو داشت.
او با صدای خشدار و شخصیت آزاداندیشش به نمادی از استقلال زنان بدل شد؛ از جمله زمانی که با دامن کوتاه به دیدار پاپ پل ششم رفت و پروتکلهای واتیکان را به چالش کشید. او از مارس ۲۰۰۰ سفیر حسن نیت یونسکو برای حقوق زنان بود و بیپروا از حقوق همجنسگرایان دفاع میکرد.
از آغاز هزاره جدید بیشتر به صحنه تئاتر روی آورد. کاردیناله تا سالهای پایانی عمرش به بازیگری ادامه داد و در سال ۲۰۲۰ در یک سریال تلویزیونی سوئیسی حضور یافت. او در سال ۲۰۰۲ جایزه یک عمر دستاورد هنری جشنواره برلین را دریافت کرد و در آن هنگام گفت: «من بیش از ۱۵۰ زندگی کردهام – زن فاحشه، قدیسه، عاشق، و هر نوع زنی که تصور کنید. این شگفتانگیز است که چنین فرصتی داشته باشم تا مدام خودم را تغییر بدهم. با مهمترین کارگردانان کار کردهام؛ آنها همه چیز را به من دادند.»
درگذشت کلودیا کاردیناله پایان یک دوران است؛ دورانی که سینمای ایتالیا نه تنها اروپا بلکه جهان را تسخیر کرد و او یکی از درخشانترین چهرههای آن بود.
