کانون نویسندگان ایران (در تبعید) – انجمن قلم ایران (در تبعید): صدای مانده در گلوی مردم ایران

خیزش‌های پیوستۀ مردم ایران، انفجار صدای در گلو مانده‌ای‌ ست که در بستر نابودکنندۀ سیاست‎‌های رژیم سرکوب و خرافات، بیش از چهار دهه از زندگی مردم جامعۀ ما را دچار سختی و تباهی ساخته است.

موج تازۀ اعدام‌های زندانیان سیاسی و مدنی در چارچوب سیاستی دیرین است که می‎کوشد مردم ایران را به خاموشی بکشاند و به‎‌ویژه آن‌ها را به بهانۀ دوران تازۀ جنگی سربه‎‌زیر کند.

مردم ایران در درازای این سلطۀ بی‌رحمانه، علیرغم خیزش‎‌های بسیار، به ندرت توانسته‎‌اند خواست‎‌های خود را در برابر بی‎‌عدالتی، بی‎‌حقوقی، گرسنگی، بی‎‌خانمانی و فشارهای همه‎‌جانبۀ فردی و اجتماعی به سرانجام برسانند و سد سیاست‎‌های نابودکنندۀ جمهوری اسلامی شوند.

موج اعدام‌ها در ایران نشان می‎‌دهد که جمهوری پلید اسلام، در سال گذشته و کنونی بیش از پیش بر شدت کشتار زندانیان سیاسی و مدنی افزوده است.  در سال ۲۰۲۴  میلادی، ۹۳۰ نفر  (۱۷ زن،۴۰ تبعۀ افغانستان و یک تبعۀ عراق)و در سال ۲۰۲۵ تا کنون ۷۳۰  نفر در ایران اعدام شده‎‌اند.

هم‌اکنون نیز بیش از۵۶  زندانی سیاسی از جمله: شریفه محمدی، پخشان عزیزی و وریشه مرادی زیر حکم اعدام هستند که به‎‌ویژه حکم اعدام این زنان زندانی مورد اعتراض همه ‌جانبۀ مردم ایران و جهان قرار گرفته است.از جمله اتهامات وارده بر این زندانیان محکوم به اعدام«محاربه»(جنگ با خدا)و «بغی»(شورش)اعلام شده که در قوانین جمهوری اسلامی مجازات اعدام را در پی دارد. همچنین، گزارش‌ها بیانگر آن است که کسان بسیاری نیز به خاطر پشتیبانی از کنش «نه به اعدام»دستگیر شده‎‌اند و در زندان به‎‌سر می‎‌برند.

کانون نویسندگان ایران (در تبعید)و انجمن قلم ایران (در تبعید)،  بر پایۀ منشور خود  در پشتیبانی از آزادی اندیشه و بیان، سیاست اعدام و سرکوب زندانیان سیاسی را که حرکتی در پشتیبانی از خواست‎‌های پایه‎‌ای مردم ایران برای آزادی بیان و برخورداری از حق زندگی و آرامش است، محکوم می‎‌کند و می‎‌کوشد نگاه مردم جهان را به این تباهی و جنایت در جمهوری اسلامی جلب کند و از همه مردم ازاده میخواهد که با تمام توان خود به این احکام ارتجاعی اعتراض کنند. 

روز زن


به تو هر که هستی

برای اینکه زن هستی

تبریک می‎گویم

ما هرگز از رویاهایت سخن نخواهیم گفت

ما با دهان بسته به تو تبریک می‎گوییم

بگذار شبنم گل‎ها بیدارت کند
و رودها در رویایت روان شوند
تا  زمین جان گیرد

و ما میوه‎ها را بفروشیم
و تو خیره  به گل‎ها شاد شوی

تاما تور سنگینی بر تنت افکنیم
به تو خیره می نگریم

تا زیر نگاهمان اسیر شوی
بگذار هیچ مانعی در ما وجود نداشته باشد

برچسب ها

اين نوشته را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذاريد

توجه: کامنت هایی که بيشتر از 900 کاراکتر باشند، منتشر نمی‌شوند.
هر کاربر مجاز است در زير هر پست فقط دو ديدگاه ارسال کند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

آگهی