با آغاز حملهی نظامی آمریکا و اسرائیل، در روز شنبه نهم اسفندماه و کشته شدن علی خامنهای رهبر وقت این نظام فاشیستی و بخشی از فرماندهان نظامی و امنیتی، منطقه وارد جنگی تمام عیار و ویرانگر شده که در گام نخست جنبشهای مستقل و مترقی در ایران را زیر ضربات سهمگین خود قرار خواهد داد. ما این تجاوز نظامی را بدون هیچ اما و اگری محکوم میکنیم. جمهوری اسلامی ایران نیز چهل و هفت سال است که وحشیانه و پیوسته، جنبشهای اجتماعی و مترقی مردم ایران را با بازداشت، شکنجه، کشتار و انواع تبعیض و محرومیت، به شدت سرکوب کرده و اکنون به بهانهی جنگ، مانع بزرگی در راه رشد و گسترش جنبشهای اجتماعی شده است. اما علیرغم این سیاست سرکوبگرانه و سرکوب بسیار خشن در کشتار معترضان در خیزش دیماه، بهویژه در روزهای هیجده و نوزدهم دیماه، شاهد حرکتهای مردمی در همراهی با مراسم یادمان جانباختگان در سراسر کشور و همچنین در جنبش دانشجویی با شعار زیبای «نه سلطنت، نه رهبری، دموکراسی، برابری»، بودهایم که باز از دو سو؛ زیر بمبهای آمریکایی ـ اسرائیلی و همچنین خطر سرکوبهای تلافی جویانهی رژیم جنایتکار اسلامی ایران، بهطور موقت فروکش کرده است. در متن این شرایط جنگی که رژیم با خطر بقاء روبرو شده و با نگرانی از خطر فروپاشی، فشار بر زندانیان سیاسی را افزایش داده و جانشان به شدت در معرض خطر است، احتمال کشتار دیگری وجود دارد و باید در برابر این خطر جدی، اقدامی موثر و بازدارنده انجام دهیم.
ما نیروهای چپ، مترقی و برابریخواه بر این باوریم که جنگ و بمبهای قدرتهای امپریالیستی، نه تنها آزادی و دموکراسی به همراه نخواهند آورد، بلکه در کنار تقویت سلطهی خارجی، میتواند به بازتولید یا تشدید ساختارهای سرکوبگر داخلی ــ از دولت متمرکز و اقتدارگرا تا ناسیونالیسم مرکزگرا، پدرسالاری و سرکوب ملتهای تحت ستم ــ منجر شود و حق حاکمیت مردمان کشور؛ شامل کارگران، زنان، ملتهای تحت ستم، اقلیتهای مذهبی و جنسی و دیگر گروههای به حاشیه رانده شده، بر سرنوشت خود را درهم بشکند و امکان رشد و شکوفایی جنبشهای اجتماعی و مردمی را از میان ببرد. سرنوشت مردم افغانستان، عراق، لیبی و سودان بهترین گواه این مدعاست. تمامی نیروهایی که از سر استیصال و بی اعتمادی به قدرت مردم، به قدرتهای خارجی پناه برده و پیاده نظامشان شدهاند، باید به یاد داشته باشند که قدرتهای خارجی برای حفظ منافع ملی کشور خودشان و سلطهی بیشتر بر جهان وارد عمل میشوند و این همه هزینههای گزاف سیاسی، اقتصادی و نظامی را بی چشمداشت، متحمل نمیشوند.
اکنون با آغاز و گسترش جنگ و با حذف رهبر رژیم، که سازندهی خشنترین دستگاه سرکوب و کنترل بوده، جامعه ایران وارد دوران تازهای شده است؛ دورهای که نه تنها با بحران در رأس قدرت سیاسی، بلکه با شکافهای عمیق اجتماعی، طبقاتی، جنسیتی و ملی نیز مشخص میشود.از همینرو، نیروهای اپوزیسیون با گرایشها و سوگیریهای متفاوت، فعالانه وارد عرصهی جدیدی شدهاند. تحولات در نیروهای اپوزیسیون، از فاشیسم سلطنتی و ناسیونالیسم اقتدارگرا گرفته تا جریانهای جمهوریخواه، چپ و سوسیالیست نشان از آن دارد که پروسهی سرنگونی رژیم اسلامی ایران آغاز شده است. اینکه سرنگونی رژیم چه سمت و سویی به خود بگیرد، به سمت فروپاشی یا تغییر رژیم از بالا برود یا سرنگونی از پایین توسط جنبشهای اجتماعی مستقل، از جمله جنبش کارگری، جنبش معلمان، جنبش زنان، جنبشهای ملتهای تحت ستم، جنبش دانشجویی، جنبش دادخواهی و دیگر نیروهای مترقی صورت گیرد، به توازن قوا در میان نیروهای گوناگون و در میدان مبارزهی طبقاتی بستگی دارد. بر متن چنین شرایطی، فعال شدن تشکلهای کارگران، معلمان، پرستاران، زنان، دانشجویان، دادخواهان، ملتهای تحت ستم، جامعهی کوئیر و دیگر جنبشهای اجتماعی که هر یک با مطالبات مشخص خود در حال بازتعریف افقهای آزادی، دموکراسی، برابری و عدالت اجتماعی هستند، بسیار تاثیرگذار خواهد بود.
ما نیروهای چپ، فمینیست، دموکرات و مترقی در این شرایط به شدت حساس و پیچیده، وظیفهی خود میدانیم که موثرتر از گذشته در کنار جنبشهای مستقل و مترقی در داخل کشور بایستیم. صدای آنها را بلند کنیم و با تمام نیرو برای تقویت، گسترش و انعکاس مبارزاتشان بکوشیم. برای انجام این وظیفه، گردهم آمدن بخش بزرگتری از نیروهای چپ و مترقی در خارج از کشور و گسترش همکاری و همراهیها بسیار ضروری است. ما با انتشار «منشور» اتحاد فراگیر چپ انقلابی، تلاش کردهایم تا محورهای اساسی این همگراییها را از نگاه خودمان ارایه دهیم و دستمان را به سوی تمامی نیروهای چپ، فمینیست، کوئیر، فعال ستمملی، محیط زیستی و دموکرات و آزادیخواه دراز میکنیم تا بتوانیم قدرتمند شویم.
در شرایط سرنوشت ساز و خطیر کنونی، مسئولیت ما بسیار سنگینتر از گذشته شده است تا بتوانیم نقش خود را در کنار کارگران و زحمتکشان و سایر نیروهای مترقی و انقلابی ایفا کنیم. امید که با همبستگی و همراهی ما با همدیگر و قدرتمند شدن جنبشهای مستقل و مترقی در ایران، بتوانیم جامعهای مبتنی بر آزادیهای سیاسی، عدالت اجتماعی، برابری جنسیتی، رفع تبعیض ملی، قومی و فرهنگی و توزیع دموکراتیک قدرت و منابع دست یابیم و از قدرتگیری نیروهای فاشیست و ضدمردمی که خواهان برقراری دیکتاتوری دیگری هستند، جلوگیری کنیم.
زندانی سیاسی آزاد باید گردد!
مجازات اعدام لغو باید گردد!
سرنگون باد جمهوری اسلامی ایران
نه به جنگ، نه به حملهی نظامی آمریکا – اسرائیل
زنده باد آزادی، دموکراسی، برابری و عدالت اجتماعی
برای مشارکت با ما، لطفا با این ایمیل تماس بگیرید:
ettehadfaragirchapengelabi@gmail.com
اتحاد فراگیر چپ انقلابی
دوشنبه یازدهم اسفند ۱۴۰۴ برابر با دوم مارس ۲۰۲۶
اطلاعیه اعلام موجودیت اتحاد فراگیر چپ انقلابی در لینک زیر در دسترس است:
