درست وقتی که خیزش سرتاسری مردم ایران با آنهمه خون و رنج و جانباختگان بیشمارش، با خطر مصادرهشدن توسط نیروهای ارتجاعی مواجه است، بازهم دانشگاههای ایران با سیمای مترقی و دموکراتیک خود وارد میدان شدند.
شعار «زن زندگی آزادی»، «مرگ بر ستمگر، چه شاه باشه چه رهبر»، «نه سلطنت نه رهبری، آزادی و برابری» و «جمهوری ایرانی» درستترین شعارهایی هستند که دانشجویان مبارز سردادند. این شعارها قطب مخالف شعارهای نژادپرستانه، جنسیتزده و رعیتوار سلطنتطلبان هستند. هرچند جریان سلطنتطلبی با بوقوکرنای رسانههای زردش سعی دارد مبارزات دموکراتیک مردم را به بیراهه بکشاند اما دانشگاههای ایران همچنان میتوانند بهعنوان «سنگر دفاع از آزادی و دموکراسی»، استوار باقی بمانند. دانشجویان آگاه نشان دادند که اهل بیعت و سرسپردگی نیستند و ارادهی آزاد خود را به هیچ رهبر خودخوانده و مستبدی تسلیم نمیکنند. خیزش دوبارهی دانشگاه بهترین اثبات است که کشتارهای وحشیانه توسط نیروهای سرکوبگر رژیم، موجب عقبنشینی جامعهی سوگوار اما مصمم ایران نخواهد شد. آنها با مطرحکردن شعارهای مبارزاتی درست و ارتجاعستیزشان، افق صحیحی را برای مبارزات مردم و ایران آینده ترسیم کردند. دانشگاهها با چنین کنشهای انقلابی و جسورانهشان، ستونهای حافظ کرامت و آزادگی جامعه هستند و شایستهی پشتیبانیاند.
هرچه صدای پای جنگ بلندتر میشود، صدای عربدهی فرصتطلبها و فاشیستها هم بلندتر میشود. در چنین شرایطی، نیاز کشور ایران و تنوعات هویتی آن به شعارهای درست، برنامههای سیاسی دموکراتیک، کثرتگرایانه و ارتجاعستیز بیشتر و بیشتر میشود. دانشجویان مبارز نمونهای چشمگیر را در این ارتباط ارائه کردند.
از نظر عملکرد میدانی نیز قیامهای مستمر مردم مقاوم آبدانان میتواند الگوی موفقی برای سایر مناطق ایران باشد. قیامهایی که با خواست «زندانی سیاسی آزاد باید گردد»، به خیزشهای مردمی سمتوسوی سیاسی درستی میدهد و رژیم را زیر ضربات پیاپی جامعه ناچار از عقبنشینی و امتیازدهی میکند.
ریوار آبدانان، عضو شورای مدیریتی حزب حیات آزاد کوردستان (پژاک)
