دست شما درد نکند که در گرامیداشت روز جهانی زبان مادری بیانیه داده اید. اگر نرنجید و اجازه بدهید، با سؤ استفاده از آزادی بیان، چند نکته را به عرض شما برسانم:
- بزرگداشت زبان مادری در کشوری چون ایران اگر با مبارزه علیه نظامی سیاسی – ایدئولوژیکی توأم نباشد که بقول شما ” حذف زبانهای مادری از عرصهی رسمی و آموزشی بخشی از روندی ساختاری آن بوده است“، فقط یک آدامس بادکنکی ترکاندن است.
- آنچه در ایران بر سر زبان های غیر فارسی آمده است، ” انکار تنوع زبانی” نیست، چاقوست، بریدن این زبان هاست. فاشیست ترین ناسیونالیست های ایرانی هم تنوع زبانی ایران را قبول دارند و حتا در قالب ” تنوع فرهنگی اقوام ایرانی” آن را می ستایند. دفاع از ” تنوع زبانی ” که واقعیتی موجود و غیر قابل انکار است، هنر نیست، تحریف است.
- نوشته اید: ” سیاستهایی که به بهانهی تقویت زبان رسمی، دیگر زبانهای این سرزمین را نادیده گرفتهاند“.
این بیان، تقلیل فرهنگی ی یک سیاست کلان ناسیونالیستی عظمت طلب فارس محور نژادگرایانه آریائی است. به ” بهانه ” تقویت زبان رسمی نبوده است بلکه با سیاست کلانِ زبان غیر فارس بریدن برای استقرار نظام ” یک دولت، یک ملت، یک زبان” بوده است که مستلزم نه فقط به ادعای شما ” حاشیهای، کمسهم و محروم از حضور کامل در حیات فرهنگی و آموزشی“، بلکه اساساً انکار هویت های اتنیکی، انکار چند ملیتی بودن سرزمین موسوم به ” ایران”، سلب حق تعیین سرنوشت، حق خودمدیرتی آنان بوده است .
- اشارات مبهم و سربسته و رقیق شده ی شما که : ” سالهاست سرکوب مضاعف بخشی از واقعیت زندگی بسیاری از مردم این کشور است: سرکوب حقوق مدنی و سرکوب زبانی و فرهنگی. مردمی که با محدودیت در حقوق و آزادیهای مدنی خود مواجهاند، بهسبب زبان و هویت فرهنگیشان نیز با حذف و تبعیض روبهرو میشوند….” بدون ذکر تاریخ آغارین پان فارسیسم ناسونالیسم ایرانی رضا شاهی و دنباله ی آریامهری و خمینیستی اش با طفره رفتن از ذکر نام نظام پان ایرانیسم پان فارس، شما را در جرگه ی مدافعان جدی و عملی زبان مادری در کشوری چون ایران قرار نمی دهد، حد اکثر، روز جهانی زبان مادری را بزرگ می دارید به مضمون سازمان ملل ی اش که چیزی فراتر و گزنده تر از ستایش رنگارنگی گل ها در باغچه های بهشتی نیست.
باز هم دمتان گرم که زبان به زبان مادری باز کردید!
شهاب برهان
سوم اسفند ۱۴۰۴ – ۲۲ فوریه ۲۰۲۴
