به یاد بصیر نصیبی – تولد ۶ اکتبر ۱۹۴۱ – وفات ۹ فوریه ۲۰۲۶
انسان بزرگی از میان ما رفت.
انسانی که هرگز آنجا که سکوت آسان بود، سکوت را انتخاب نکرد.
بصیر نصیبی یک سینماگر، روزنامهنگار و روشنگر بود؛ اما پیش از هر چیز، انسانی آزاداندیش.
در ایران «سینمای آزاد» را بنیان گذاشت، زیرا باور داشت تصویر حامل حقیقت است و هنر میتواند آزادی بیافریند. پس از انقلاب نکبت اسلامی، دیکتاتوری اسلامی او را به تبعید راند، اما نه توانست صدایش را خاموش کند و نه مواضعش را شکست دهد.
بصیر نخست به ایتالیا و سپس آلمان؛ زاربروکن که آخرین محل زندگیاش شد، به تبعید رانده شد اما هرگز محل کنارهگیریاش از مبارزه نبود.
او بزرگترین سمپوزیوم سینمایی ایرانیان در تبعید را برگزار کرد، کتابهای بسیاری نوشت و مدیریت وبسایت «سینمای آزاد» را بر عهده داشت.
بصیر با شجاعتی کمنظیر، شبکهها، مأموران پنهان و لابیگران رژیم ملاها را در خارج از کشور افشا می کرد؛ اغلب با بهخطر انداختن امنیت شخصی خود. زندگی او وقف آزادی بیان و مبارزهای پیگیر علیه نظام دیکتاتوری جمهوری اسلامی بود.
او از شناختهشدهترین چهرههای فرهنگی ایرانیان در تبعید و صدایی ماندگار در مقاومت فرهنگی و سیاسی بود؛ نه پرهیاهو برای هیاهو، بلکه روشن، استوار و سربلند.
تاثیر کارهای بصیر حتما باقی میماند، موضعش باقی میماند و یادش زنده خواهد ماند—در فیلمها، نوشتهها، حقیقتهای افشاشده و در دل تمام کسانی که بهواسطه او آموختند و از حقیقت نهراسیدند.
او از میان ما نرفته است.
او بخشی از آن چیزی شده است که باقی میماند.
داریوش شیروانی ، مونیخ ۹ فوریه ۲۰۲۶ به یاد بصیر نصیبی
