اکنون ۴۸ سال از قیام بهمنماه ۱۳۵۷ خورشیدی میگذرد. انقلابی که پایۀ این قیام بود، دیگر خود را نشان نمیدهد و در خاکستر هجوم هیولای جمهوری اسلامی گم شده است. اما انقلابی دیگر در راه است و در تمام این سالهای تباه، مردم ایران از پا ننشستهاند تا بار دیگر جهانی نو بسازند و از پس این تیرگی و خفقان و سلطۀ پلیدترین نظم جهان کنونی برآیند.
استبداد ژرف، جنگ، ایجاد تنش در همۀ ابعاد زندگیِ فردی و اجتماعی، دخالت در امور کشورهای دیگر، به هدر دادن بودجۀ همگانی مردم محروم و ستمدیده در میدان جنگهایی که به آنها ربط ندارد، و برقراری یک رژیم ایدئولوژیکِ مخوف، همۀ خواستها و توان مردم را به نابودی کشیده و جامعه را به دام ساختن بمب اتم و بحران و تحریمهای کمرشکن دچار کرده است. بهویژه کشتار ویرانگری که جمهوری پلید اسلامی در روزهای اخیر در جامعۀ ما به راه انداخته است، بهراستی، یکی از جنایتکارانهترین سیاستهای این حاکمیت ضدمردمی است و تاریخ سرکوبگری و کشتار خود این رژیم حتی پیشینهای به این بیدادگری و کشتار بیدرنگ هزاران نفر در خیابانها ندارد.
از همین رو، جامعۀ ما تشنۀ رهایی از هرگونه ستم است. مردم ایران تنها آنجا میتوانند سرنوشت خود را به دست گیرند و به گردش امور زندگی و هستی خود بپردازند که بر فراگرد ستم و چپاول و بیعدالتی نقطۀ پایان بگذارند. امید به رهایی از بند و اسارت این نظم جنایتکار و بهسختی عقبمانده، جامعۀ ما را همواره زنده نگه داشته و بارها پایههای این حاکمیت تباه را به لرزه درآورده است. جانهای آزاد بسیاری در این راه خاموش شدهاند و خونهای بسیاری بر زمین ریخته است تا امید به رهایی پایدار بماند. در روزگار کنونی، در خیزشی که میرفت بر ماندگاری این حاکمیت خط بطلان بکشد، هزاران کشته روی دست مردم مانده و دولتهای سرکوب و سلطۀ جهانی کوشیدهاند جانشینی ساختگی به مردم ما تحمیل کنند و بار دیگر چرخۀ ستم و کشتار را بر مدار گذشته باز بسازند. اما هوشیاری و تجربۀ مردم در این نبردهای مداوم، نقشۀ این سلطۀ نابکار را هم خنثی میکند و بر آن است که نگذارد جمهوری اسلامی دستاوردهای سالها رنج و مبارزه را پایمال سازد. زنان، لایههای گوناگون مردم و پیشگام همۀ آنها، کارگران به عنوان بزرگترین بخش جامعۀ ما، این حاکمیت تباه را هم از میان برخواهند داشت.
در آستانۀ چهل و هشتمین سالگرد قیام ۲۲ بهمن، مردم ایران با زبان گویا همچنان قاطعانه در پهندشت مبارزات اجتماعی به پیش میروند و با تمام هستی و توان خود میکوشند خواستهای انسانی خود را بیان کنند و رژیم ضدانسانی جمهوری اسلامی را از پا درآورند و دنیای بهتری بسازند.
کانون نویسندگان و انجمن قلم ایران (در تبعید) در تمام سالهای حضور خود، همواره کوشیدهاند با پشتیبانی از حق «آزادی اندیشه و بیان»، آوای مانده در گلوی مردم باشند و در راستای برپایی دنیای نو، به تلاش و مبارزۀ آنها برای رهایی یاری رسانند.
کانون نویسندگان ایران در تبعید
انجمن قلم ایران در تبعید
۲۲ بهمن ۱۴۰۴
