میلیاردرها، سیاستمداران، اعضای خاندان‌های سلطنتی و چهره‌های سرشناس اقتصادی و فرهنگی؛ پرونده اپستین، حلقه‌ای از فساد قدرتمندان

انتشار بخشی از اسناد مربوط به پرونده جفری اپستین از سوی دولت آمریکا، به‌جای پایان دادن به ابهام‌ها، موج تازه‌ای از تردید، سوءظن و روایت‌های توطئه‌آمیز را برانگیخته است. به نوشته روزنامه اومانیته، با وجود انتشار حدود سه میلیون سند در هفته گذشته، همچنان ۲٫۵ میلیون سند بسیار حساس در اختیار دولت آمریکا باقی مانده که از دسترس افکار عمومی خارج نگه داشته شده‌اند؛ موضوعی که برخلاف هدف اعلام‌شده قانون شفافیت پرونده اپستین عمل کرده و اعتماد عمومی را بیش از پیش فرسوده است.

این اسناد بر اساس «قانون شفافیت پرونده‌های اپستین» که در نوامبر گذشته با اکثریتی قاطع در کنگره تصویب شد، باید به‌طور کامل منتشر می‌شد. قانون به‌صراحت وزارت دادگستری را موظف می‌کرد همه اسناد موجود را علنی کند و حتی بندی موسوم به «ضد لطمه به اعتبار» داشت که اجازه نمی‌داد اطلاعاتی به‌منظور جلوگیری از شرمساری یا خدشه به اعتبار شخصیت‌های بانفوذ پنهان شود. با این حال، وزارت دادگستری به ریاست پام باندی تنها بخشی از اسناد را منتشر کرده و به‌طور ضمنی پذیرفته است که بخش عمده‌ای از مدارک، از جمله حساس‌ترین آن‌ها، همچنان محرمانه مانده‌اند.

مقام‌های دولت ترامپ این تصمیم را با استناد به ملاحظات حقوقی، تحقیقات جاری و ضرورت حفاظت از قربانیان توجیه کرده‌اند؛ استدلال‌هایی که به‌گفته اومانیته، خود با تناقض‌های جدی همراه بوده است. رسانه‌ها از جمله نیویورک تایمز گزارش داده‌اند که در اسناد منتشرشده، چهره برخی قربانیان جوان به‌درستی محو نشده و حتی نام ده‌ها قربانی بدون سانسور اولیه منتشر شده است؛ امری که پس از اعتراض قربانیان ناچار به اصلاح شده و پرسش‌هایی جدی درباره دقت و صداقت روند افشاگری ایجاد کرده است.

آنچه از دل اسناد علنی‌شده بیرون آمده، تصویری تکان‌دهنده از شبکه‌ای از قدرت و نفوذ است؛ شبکه‌ای که فراتر از روابط فردی، به یک «دایره قدرتمندان» شباهت دارد. در این فهرست، نام میلیاردرها، سیاستمداران، اعضای خاندان‌های سلطنتی و چهره‌های سرشناس اقتصادی و فرهنگی دیده می‌شود که همگی در مقاطع مختلف با جفری اپستین ارتباط داشته‌اند؛ فردی که در سال ۲۰۱۹ در زندان جان باخت. در برخی کشورها، این افشاگری‌ها به استعفا و کناره‌گیری مقام‌ها انجامیده، اما در ایالات متحده واکنش‌ها به‌مراتب محدودتر بوده و بسیاری از چهره‌های نام‌برده همچنان در موقعیت‌های قدرت باقی مانده‌اند.

به‌نوشته اومانیته، شگفت‌انگیزترین بخش ماجرا نه فقط فهرست نام‌ها، بلکه استمرار این روابط پس از محکومیت اپستین در سال ۲۰۰۸ و ثبت رسمی او به‌عنوان مجرم جنسی است. بسیاری از افراد بانفوذ با وجود آگاهی از گذشته و فعالیت‌های او، ارتباطات شخصی و کاری خود را قطع نکرده‌اند؛ امری که به تعبیر برخی تحلیلگران، از وجود نوعی «همبستگی طبقاتی» در حفاظت از مجرمان قدرتمند حکایت دارد.

این وضعیت، به‌جای تقویت شفافیت، به افزایش بی‌اعتمادی و رشد روایت‌های توطئه‌آمیز انجامیده است. ترکیب افشاگری‌های ناقص و پنهان‌کاری عامدانه، این تصور را تقویت کرده که دولت آمریکا آگاهانه در حال مدیریت اطلاعات است. حتی پایگاه سیاسی ماگا (آمریکا را بزرگ می‌کنیم) که انتظار افشای کامل را داشت، اکنون با احساس سرخوردگی و فریب‌خوردگی مواجه شده است. در این میان، اشاره‌های مکرر به نام دونالد ترامپ در اسناد ــ بدون ارائه مدرک قطعی ــ و همچنین ارتباطات گزارش‌شده میان اپستین و استیو بنن، به گفته تحلیلگران می‌تواند پیامدهای سیاسی پیش‌بینی‌ناپذیری داشته باشد.

اومانیته در جمع‌بندی خود تأکید می‌کند که انتشار ناقص «پرونده‌های اپستین» نه‌تنها مسئله را حل نکرده، بلکه فصل تازه‌ای از یک «رمان سیاه» را گشوده است؛ فصلی که در آن، ابهام و سکوت رسمی به سوختی برای گسترش بدبینی، بی‌اعتمادی و نظریه‌های توطئه تبدیل شده و نشان می‌دهد بدون شفافیت کامل، حقیقت همچنان در سایه خواهد ماند.