آنچه که در روزهای اخیر رخ داد در تاریخ ایران زمین بیسابقه است. رهبر ایران حداقل دوازده هزار نفر و بنا به برخی گزارش های دیگر تا ۲۵ هزار نفر از مردم ایران را در طی دو سه روز به قتل رساند، تنها بدین دلیل که با راهبردها و سیاست های او موافق نبودند. تاکنون هیچ سلطان و حاکمی بیکباره این چنین انسان از مردم خود را قتل عام نکرده است.
حکومت با قطع اینترنت، با ایجاد حیاط خلوتی به کشتار فجیع انسانها دست زد. برخلاف سرکوب ها و کشتارهای پیشین، این بارهدف حاکمیت فروپاشاندن روان جامعه است. تلویزیون حکومتی جنازه های مثله شده در کهریزک را خود نمایش میدهد. دیگر ایجاد ترس و قتل، قاعده حکومت اسلامی شده است.
ما در مورد حکومت های توتالیتر خوانده و شنیده بودیم ولی حکومت ایدئولوژیک توتالیتر جمهوری اسلامی همه مرزهای سبعیت را درنوردید.
جهان آزاد و دمکراتیک، افکار عمومی جهانی، سازمانها و نهادهای و جمعیت های حقوق بشری نیز عمدتا با سکوت شاهد این جنایات بودند. حداکثر بیانیه ای بی رمق صادر کردند. آنهایی که تا دیروز بدرستی برای کشتار در غزه چفیه به گردن بسته و تظاهرات صدها هزار نفری در پایتخت های اروپایی و آمریکا برگزار میکردند، چگونه شد که در برابر این همه کشتار از ایرانی های آزادیخواه که خواستار حداقل های زندگی انسانی بودند، کوچکترین ابراز همدردی نکردند. آنها عمدتا در تارعنکبوت گیرو دارهای ایدئولوژیک ضد امپریالیستی و ضد آمریکایی و ضد اسرائیلی خود گرفتار آمدهاند. برای جلب این افکار، خامنه ای و حکومت اسلامی با تروریست خواندن تظاهرکنندگان، آمریکا و اسرائیل را مسبب این همه کشتار در ایران معرفی کرده و از خود سلب مسئولیت می کنند.
بنا به اخبار رسیده، در تورکمن صحرا نیز مردم تورکمن همراه با سایر مردم برای آزادی و برای زندگی بپا خواستند. در شهرهای گنبدکاوس و کلاله جوانان، زنان و مردان به خیابانها آمدند. شهر گنبد حالت جنگی بخود گرفته و صدای تیراندازی و رگبار در کل شهر می پیچید. بنا به گزارش ها و شاهدان عینی در تظاهرات گنبد ۵ نفر کشته شدند و بیش از سی نفر زخمی و صدها نفر دستگیر شده اند. کشته شدگان همگی تورکمن بودند. همه ورودی و خروجی های شهر گنبدکاوس توسط ماموران سرکوب با ماسک بر صورت کنترل میشود.
مردم ایران تاکنون چندین بار برعلیه این رژیم توتالیتر بپا خواسته اند و هربار نیز اعتراضات و تظاهرات مسالمت آمیز آنها شدیدتر از قبل توسط حکومت قلع و قمع شده است. شرایط تاکنونی جنبش داخل، علیرغم شجاعت های تحسین برانگیز مردم ایران، برای عقب راندن حکومت توتالیتر اسلامی کفایت نمی کند. حکومت همه ابزار سرکوب و کشتار را در اختیار دارد ودر بکاربردن آن هیچ ابایی ندارد. جهان آزاد نمیتواند به بهانه “امور داخلی” تنها ناظر و شاهد کشتار هزاران نفری آزادیخواهان باشد. فشار افکار عمومی جهانی و سازمانهای حقوق بشری، مجامع بین المللی میتوانند در عقب راندن حکومت موثر باشند. اما مهم ترین عامل در کنار مردم ایران وجود اوپوزیسیونی متحد و دارای برنامه ای مشخص و روشن است. متاسفانه اپوزیسیون خارج از کشور از این بابت بسیار ضعیف است.
ما یاد همه جانباختگان جنبش آزادیخواهانه، بخصوص در تورکمن صحرا را گرامی داشته و با خانواده ها و بازماندگان آنها اظهار همدردی می کنیم.
هیچ دیکتاتور و حکومت توتالیتر پایدار نمانده است. صبح آزادی در ایران نیز خواهد دمید.
تورکمن های دمکرات ایران
شورای همبستگی تورکمن صحرا
خیزش ملی تورکمن صحرا
سازمان فرهنگی و سیاسی تورکمن صحرا
۲۸ دی ماه ۱۴۰۴
