در شرایط دشوار کنونی که مردم به ستوهآمدۀ ایران از فقر، گرانی و سرکوبِ حکومتی واپسگرا به میدان رویارویی با ستم و تاریکاندیشی آمدهاند ایستادن در کنار مردم وظیفهای انسانی و پیشرو است. چهلوهفت سال است که جمهوری اسلامی هر کنشِ آزادیخواهی و معیشتی را با زندان، شکنجه و شلیکِ گلوله پاسخ داده و خفقان را به سیاستِ دائمیِ زمامداریِ ناهنجارش بدل کرده است. مردمی که امروز در جامعهی ما به خیابانها آمدهاند، نهتنها معترض به گرانی، بیکاری، بیچیزی و فسادِ نهادینهشده و همهجانبه هستند؛ بلکه ساختار فرسودهای را به چالش کشیدهاند که بر نفیِ آزادی، تحقیرِ کرامتِ انسانی و تولیدِ نابرابری بنا شده است. سرکوبِ خونین، بازداشتهای گسترده، ربودنِ مجروحان، یورش به خانهها و قطعِ وسیلههای ارتباطِ جمعی در فضای مجازی، ادامهی همان روشیست که این حکومتِ پلید از آغاز برپایی اش بهکار برده و میبرد.
کانون نویسندگان ایران و انجمن قلم ایران (در تبعید)، در راستای پیروی از منشورهای خود «آزادی بیان بیهیچ حصر و استثنا برای همگان»، پیگیرانه، از مبارزهی مردم علیه ستمگریِ این حکومت دفاع میکنند و بیان میدارند که آزادی و دادگریِ اجتماعی با مداخلهی خارجی، تبلیغِ رسانههای مزدور برونمرز برای منجیانِ دستنشانده و برساخته، به دست نمیآید. رهاییِ مردمِ ایران تنها با ارادهی جمعیِ آنان و مبارزهی آگاهانهاشان شکل میگیرد، و سامان مییابد
ما از همهی آزادیخواهانِ جهان که دل در گروِ کرامتِ انسانی دارند، درخواست میکنیم که از یاریرسانی به مردمِ بهپاخاسته و ستمدیدهی ایران دریغ نورزند. در این جهان پرآشوب که درگیر جنگ و ویرانیست این همدلی و همراهی همگانی پشتوانهایست که میتوان با تکیه به آن این نبرد را به سرانجام رساند.
کانون نویسندگان ایران(در تبعید) – انجمن قلم ایران (در تبعید)
15 دیماه ۱۴۰۴ /۶ ژانویه ۲۰۲۶
