اقتصاد،سیاست، دلار، گرانی، ترس از آینده، نشستن جلوی نیروهای سرکوب، همه و همه رویدادهاییست که این روزها جلوی چشم ما رژه میروند، هر کسی در دل خودش میگوید ایا این روزهای مرگبار تمام خواهد شد؟ و وطن روی آسایش به خودش میگیرد، زنده ماندن دو وجه دارد اول اینکه تو همیشه باید در حسرت باشی و دوم اینکه از منفعل بودن شرمنده باشی، همین دغدغه هاست که این همه مردم را جان بر کف میکند و جانشان را بر دست شان میگیرند و جلوی گلوله سینه سپر میکنند، ان کسی که خیلی وَضعش بهتر از ما نیست برای ما هفت تیر میکشد و با باتوم و گاز اشک اور همانانی که اینده بهتری برای او میخواهند را میخواهد به خاک و خون بکِشد، چه بازی کثیفی که یک عده راه انداخته اند:
دلمان نمیخواهد حرف های چریکی و انقلابی بزنیم ولی شکم گرسنه این حرف ها را نمیفهمد وقتی نان در دست دیگری باشد و تو شکمت گرسنه باشد، هیچ چیز جلودار تو نیست تو میروی تا حق خود را بگیری و انکه حق تو را نمیدهد حتما، حتما با مشت آهنین روبرو خواهد شد، هر چقدر هم که بکُشید و سرکوب کنید و به بهانه های مختلف کشور را تعطیل کنید سرنوشت نکبت بارتان را خواهید دید، وقتی به خودتان اجازه میدهید که زندگی دیگران را بدست بگیرید و انها را وادار به روایت قصه مسخره خودتان بکنید حتما مواجه میشوید با یک قیام سراسری.
تاریخ و تجربه این را به همه میگوید، شما گوش و چشم تان را بسته اید و همواره سعی در وارونه کردن واقعیت های موجود دارید، نه، دیگر صبری نمانده است که بخواهد هزینه های وعده دروغین شما شود و شما شیادان شب پرست را در خلوت خودتان خندان کند که بگویید میتوانیم دهان این ملت را بدوزیم و با نشان دادن دندان و چنگالمان انها را به عقب برانیم، مگر نشنیدید که ریسمان ظلم از کلفتی پاره میشود و هر زمان که حاکمان جبار خیالشان راحت میشود که ابی از اب تکان نمیخورد، دچار طوفان میشوند، شما که نه خانه را دارید و نه همسایه را و هیچ دیوار امنی پشت سرتان نیست بر حذر باشید که روزهای اخرتان فرا رسیده است، تنها یک راه مانده است، همچون اسلافتان چمدان هایتان را ببندید و راهی شوید ورنه سرنوشت بدی در انتظار شماست دیگر نه صحبتی از تعارف مانده است و نه صحبتی از بخشش و فراموشی، این ملت خون شان به جوش امده و هیچ چیزی جلودارشان نیست، کمی فکر کنید و اوضاع را از این بدتر نکنید، وطن را به صاحبانشان برگردانید و راهی شوید.
کانون صنفی فرهنگیان استان مازندران سرکوب مردم را در خیابانها محکوم میکند و اصرار دارد تنها راه حق طلبی صف آرایی در خیابانهاست، هر چقدر هم که بگیرید و ببندید و بکُشید این مردم جان به لب رسیده عقب نشینی نخواهند کرد.
کانون صنفی فرهنگیان استان مازندران
۱۲ دیماه ۱۴۰۴
