روز پنجشنبه، ۵ دیماه ۱۴۰۴ (۲۵ دسامبر ۲۰۲۵ میلادی) رفیقی دیگر از تبار فداییان خلق، کنشگر اجتماعی و حقوق بشری، غلامشاه مهربان، چشم بر جهان فروبست و ما را نیز در اندوهی عمیق فرو برد.
ما درگذشت این یار باوفای زحمتکشان را به خانواده، رفقا، یاران، دوستان و همۀ همراهان راه آزادی و عدالت اجتماعی تسلیت گفته و همراه آنان به سوگ او مینشینیم.
غلامشاه مهربان، متولد ۱۳۲۷ در هندیجان خوزستان، از نسل مبارزانی بود که آگاهی سیاسی خود را از متن رنجهای اجتماعی و زیست محرومان برکشیدند. او در دههٔ پنجاه خورشیدی از فعلان جنبش دانشجویی «فریاد» – هند بود و در مبارزه در راه آزادی، برابری و عدالت اجتماعی، حضوری فعال و مسئولانه داشت.
رفیق غلامشاه در سال ۱۳۵۵، هنگام بازگشت به ایران، دستگیر و تا سال ۱۳۵۷ در زندانهای رژیم شاه محبوس شد. او در دوران اسارت، تحت شکنجههای سنگین و غیرانسانی قرار گرفت و صدمات جسمی جبرانناپذیری را متحمل شد که آثار و پیامدهای آن تا پایان عمر، سلامت و زندگی او را تحت تأثیر قرار داد. او مقاوم ایستاد و هرگز تن به ندامت و انکار باورها یا همکاری با دستگاه سرکوب نداد.
او تا پایان عمر، با باوری ریشهدار به عدالت اجتماعی و آرمان سوسیالیسم، به فعالیت سیاسی – اجتماعی و حقوق بشری ادامه داد و همواره بهعنوان مدافع عدالت اجتماعی، کرامت انسانی و مخالف دیکتاتوری و حکومت فردی شناخته میشد. مبارزۀ او نه مقطعی، بلکه پیوسته و مبتنی بر مسئولیت تاریخی در برابر انسان و جامعه بود.
در سالهای پایانی زندگی، حضور متعهدانه و پیگیر رفیق غلام در کنار کودکان کار و خیابان جلوهای روشن از باور عمیق انسانی و اجتماعی بود. او از جایگاه همراهی و مسئولیت، در کنار کودکان کار و خیابان زیست و آنان او را با احترام و محبت «پدر» خطاب میکردند.
رفیق غلامشاه مهربان نماد نسلی از مبارزان آزادیخواه و عدالتطلب است که بهای ایستادگی در برابر استبداد را با رنج، زندان و آسیبهای ماندگار پرداختند، اما از آرمان رهایی انسان دست نکشیدند.
یاد و نام او در حافظۀ مبارزات آزادیخواهانه، عدالتطلبانه و حقوق بشری ایران مانا و در یاد خواهد بود!
یکشنبه ۷ دی ۱۴۰۴ (۲۸ دسامبر ۲۰۲۵میلادی)
دبیرخانۀ شورای مرکزی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)
یک پاسخ
چرا اقلیتی بودن اورا سانسور کردید فرصت طلبی ونا صادق بودن تا کی?