در کامرون، خبر درگذشت آنیسهت اِکانِه، چهره برجستۀ چپگرا و یکی از نمادهای تاریخی مبارزه برای استقلال و دموکراسی، موجی از خشم و اندوه در سراسر کشور برانگیخته است. این مبارز ۷۴ ساله روز دوشنبه، اول دسامبر، پس از ۳۷ روز بازداشت خودسرانه در مقر وزارت دفاع در یائونده جان باخت؛ بازداشتی که بسیاری آن را «قتل دولتی» مینامند.
اِکانِه در ۲۴ اکتبر، همراه با چند تن از رهبران حزبش مانیدم (جنبش آفریقایی برای استقلال جدید و دموکراسی)، در اوج بحران سیاسی پس از انتخابات بحثبرانگیز ریاستجمهوری بازداشت شد؛ انتخاباتی که کاخ ریاستجمهوری برای هشتمین بار پیروزی پل بیا، رئیسجمهور ۹۱ ساله و حاکم بر کشور از سال ۱۹۸۲، را اعلام کرد.
مرگ او از سوی رسانههای محلی با تیترهایی تکاندهنده بازتاب یافت: «شهید آرمان سیاسی»، «آنها او را کشتند»، یا پرسش تلخ روزنامه اِمرژانس: «او چه خطایی کرده بود؟»
اِکانِه از دهه ۱۹۹۰، یکی از چهرههای فعال جنبش دموکراسیخواهی کامرون بود. او در کنار مردم خواهان لغو سیستم تکحزبی و برقراری چندحزبی شد و در تمام دهههای بعدی نیز در صف منتقدان سرسخت حاکمیت باقی ماند.
در انتخابات اخیر، نخست از نامزدی موریس کامتو حمایت کرد؛ اما پس از حذف او از رقابتها، همراه با سایر نیروهای مخالف و چپ، پشت سر عیسى تشیروما بکاری قرار گرفت.
ریشههای مبارزات او به دوران جوانیاش بازمیگشت؛ زمانی که شاهد مستقیم اعدام ارنست اوانده در سال ۱۹۷۱ بود—یکی از چهرههای تاریخی مبارزه برای استقلال کشور.
حزب UPC–Manidem (مانیدم)، که خاستگاه تاریخی مبارزه استقلالطلبانه است، مرگ اِکانِه را «قتل عمدی» خوانده و رژیم را به «مرگ برنامهریزیشده» متهم کرده است.
به گفتۀ نزدیکان و وکلای او، اِکانِه از مشکلات شدید تنفسی رنج میبرد، اما هنگام بازداشت، دستگاه اکسیژن او را در خانهاش در دوالا جا گذاشتند و در تمام دوران بازداشت از دریافت مراقبتهای درمانی ضروری و انتقال به بیمارستان جلوگیری شد.
خانوادهاش روز سهشنبه از انجام کالبدشکافی که با دو پزشک منصوب دولت قرار بود انجام شود، خودداری کردند؛ و وکلا نیز «تحقیقات یکطرفه و غیرقابل اعتماد» دولت را رد کردند.
مرگ این مبارز آزادیخواه در حالی رخ میدهد که قرار بازداشت دستکم ۲۵۰۰ شهروند کامرونی که در اعتراض به انتخابات جنجالی بازداشت شدهاند، همچنان ادامه دارد.
مخالفان میگویند این مرگ نه اتفاقی، بلکه نتیجه مستقیم سرکوب سیستماتیک و دههها سیاست اقتدارگرایانه پل بیا است.
مرگ آنیسهت اِکانِه اکنون به نماد تازهای از هزینههای سنگین مبارزه برای دموکراسی در کامرون تبدیل شده و موجی از پرسشها و خشم عمومی را برانگیخته است—پرسشهایی که هنوز پاسخی از سوی حکومت نیافتهاند.
یک پاسخ
مردم ایران باید روی چند نکته ی مهم فعالانه در میدان باشند اگر میخواهند کشور درست شود.
1- آزادی بیان – حاکم مستبد دوست دارد صدای مخالف را ببرد. اگر ملت این اجازه را باو داد(مثل زمان خمینی) دیگر حاکم همه ی صدا ها را خواهد برید.
2- آزادی کامل رسانه ها- اگر حکومت رسانه ای را توقیف یا تحدید کرد و مردم اعتراض نکردند, حاکمیت تا آخر رسانه ها را کنترل خواهد کرد.(همان گونه که در سال ۵۸ شد و مردم بخاطر بستن روزنامه آیندگان سکوت کردند) نتیجه اش این شد.
3- تشکیل شورای محلات سپس شهر سپس استان و در نهایت شورای ملی در مرکز کشور. که باید توسط خود مردم صورت بگیرد و نه دولت. مردم ایران از زمان شاه عادت کرده اند که دولت برایشان انتخابات انجام دهد و این خطا است. چنانچه مردم در هر سطحی <شورای محله تا شورای ملی ایرادی مشاهده کردند باید بخاطر سرنوشت خود و فرزندانشان فعالانه تقاضای تجدید انتخابات کنند).